پيراهن صورتي با روبان نارنجي حريري که لا به لا با گلهاي مريم گيس شده بود و دور سرم چرخيده بود.هيچوقت موهايم بلند نبود جز شش هفت سالگي ام.مثل حالايم هي تنوع طلب بودم.هي دلم را ميزد همه چيز.هي دلم تازه تري ميخواست. و هي با همه فرق داشتم.مدل لباس پوشيدنم؛مدل موهايم؛مدل آرايشم؛و به قول ديگران مدل حرف زدنم هم. و مرامم هم و تا کردنم با ديگران هم.زياد نميرقصيدم؛اما بگو بخند داشتم و تقريبن همه اش وسط بودم. خوب که به چشمهايم دقيق شوي؛ از گذر اينهمه سال و اينهمه عبور؛غم پنهانش را و تشويش بي پايانش را ميتوانستي که بخواني.چشمهايم مثل دو اخگر قرمز رنگ خبر از رازي مخوف ميداد.دخترکي هجده ساله؛ بي خيال و رها شده در عنفوان جواني. چند وقت پيش خانه يکي از فاميلها دعوت بوديم که فيلم عروسي اش را براي چندمين بار به خورد چشمهايمان داد و پشت صحنه هر لحظه و هر صحنه را براي چندمين بار با آب و تاب تعريف کرد.از همان آدمهايي که وقتي خانه شان ميروي جز مرور چند هزار باره عکسها از کودکي تا کنون؛و مخصوصن ورق زدن آلبوم عکسهاي عروسي و نامزدي و حنابندان و عقدکنان و ايضن فيلمهاي اين مراسم و حتي اگر داشته باشند؛ فيلم ختنه سوران و شومبول بران همسر گرام و شايد آقا پسرها و نوه ها و نتيجه ها و .......چيزي در چنته پذيرايي ندارند. مدها قديمي بود.مال همان ده سال پيش.اما من ساده و بي آلايش بودم و رنگ کهنگي نداشتم.اين را صاحبخانه براي چندمين بار گفت و من و ماني نگاهي معنا دار به هم انداختيم.وقتي خياط هميشگيمان متر را روي کمرم گذاشت؛و با تعجب دوباره و سه باره کش و قوسش داد؛و عينکش را جا به جا کرد و حيرتش را مخفي؛شايد که نگاه ترسان و هراسان من را ديد و به روي خودش نياورد.با مامان و الناز رفته بوديم لباس سفارش بدهيم.لباسم جذب و راسته بود.حق داشت اگر از افزايش ده سانتي دور کمرم تعجب کند.کمي چاق شده بودم و از اين نوع تيپم خيلي خوشم مي آمد.هنوز هم جز من و ماني کسي نميداند دخترکي که توي فيلم لباس صورتي پوشيده و با موهاي گيس کرده لاي روبان حرير نارنجي با گلهاي مريم چيده شده؛ميخندد و بي خيال ميرقصد و عمق چشمهايش يک غم مرموز موج ميخورد؛چه رازي درون سينه اش داشت.(البته از امروز هر کسي ممکن است بداند).

هيچ اتفاق خاصي نيفتاده بود.از اين شيطنتهاي کودکانه نوجواني بود و بس.من فکر ميکردم و ماني هم فکر ميکرد که هنوز اتفاقي نمي افتد اگر که آن چيزي که نميبايست حالاحالاها ميشد نشود.داستان مريم مقدس را حفظ بوديم و سرخوش از اينکه همه چيز را ميدانيم.شايد اگر رشته تجربي خوانده بوديم اينقدر کودکانه دنيا را ساده نمي انگاشتيم.اينقدر قوانين زيستي برايمان مرموز نبود و حداقل مواظب خودمان ميبوديم.چهار ماه و اندي گذشته بود و من فارغ و حتي درگمانم هم نميگنجيد که ميزبان يک عمر چهار ماه و نيمه ام.خوب بودم.نه حالت تهوعي؛جز همان بار اول که فکر ميکنم توي يک ماهگي اش بود که يک سرصبحي مثل اين فيلمهاي ايراني بيدار شدم و براي صبحانه يک تکه نان ماستي دهانم گذاشتم و همينکه به سمت اتاقم رفتم سرم گيج رفت و بالا آوردم.همين و بس.اين بود تمام آن تهوع چهار ماه و نيم من.بعد از آن فقط بوي يکسري غذاها بود که آزارم ميداد.و البته کلن چون کم خوراک و ايرادگير بودم؛بهانه هاي غذاي ام کسي را به شک نينداخته بود گو اينکه کمي بيشتر شده بود.راستش فاصله اي که فهميدم باردارم تا وقتي که ديگر نبودم کمتر از دو هفته شد.

روزي که رفتم برگه آزمايش را گرفتم؛يک روز سرد دي ماهي بود.اينقدر سواد داشتم که بفهمم positive يعني مثبت ولي آنقدر خوش خيال بودم که گمان کنم نه؛در پزشکي شايد معناي ديگري بدهد.دلم نميخواست بپذيرم؛خودم را گول ميزدم.برگه را برداشتم رفتم پيش يک متخصص.نگاهي انداخت و گفت براي سونوگرافي آمده اي؟گفتم نه.ميخواهم بدانم باردارم يا نه؟چشمهاي از حدقه بيرون زده آن پزشک بخت برگشته را هرگز از ياد نميبرم.هاج و واج ماتش برده بود. با آن مقدار hcg ديگر شکي نميماند.داستاني سر هم کردم و برايش بافتم و به خوردش دادم و قانعش کردم که من بايد و بايد و بايد از شر اين بچه خلاص شوم.تنها راهي که توانست برايم پيشنهاد کند به عنوان تير آخر؛معرفي پزشکي بود در يکي از شهرستانها.و البته بايد ظرف يکي دو روز آينده اين کار ميشد و هرچند ميگفت غير ممکن است و حتي بيمارستان هم چنين کاري را براي چنين وضعيت سني جنيني نميکند. قول گرفت که هرگز نگوييم او دکتري را به ما معرفي کرده است.البته اين قول را از ماني گرفت چون احتمالن به زنده بيرون آمدن من اميدي نداشت.

دو هفته بعد از جواب قطعي؛در مطب دکتر بوديم.مطبي از اين قديميها که لنگه اش را در فيلم ميم مثل مادر ديده ايد.روزي شش نفر را پذيرش ميکرد و از ساعت يک ظهر تا چهار بعد از ظهر که تايم بعدي باز شدن مطبش بود؛همراه تنها دستيارش؛پسرکي بيست و خورده اي ساله؛ و حداقل امکانات؛و بي بضاعت ترين سرويس بهداشتي و آن وضع فجيع دلهره آور؛عمل ميکرد.از يک سفر دور و دراز و خسته رسيده بودم روي تخت سرد نايلون کشيده اش.ماني در اتاق انتظار منتظرم بود.دکتر اينقدر ماهر بود که با کف دستش فشار آورد روي شکمم؛طوري که دردم آمد.بدون هيچ عکسي و چيزي گفت بلند شو.کار از کار گذشته.التماسش کردم.فايده نداشت. گفت دير شده و از توان من خارج است.تمام سعيم را کردم که قانعش کنم اشتباه ميکند و من دقيقن سه ماه و نيم است که باردارم.ميدانم.دلش برايم سوخت.ورنه آن چهل تا هزارتوماني که از ما ميگرفت براي او پولي نبود که به خاطرش چنين ريسکي کند.برايش توضيح دادم که من قصه مريم مقدسم.باکره ام و حامله ام.اما حتم داشتم که اگر مردمي به حماقت مردم عيسي پيدا شوند؛باز هم زبان الکن پسر من؛تصديقم نميکند.هر چند داستان همان داستان باشد.پنج شنبه اي بود و قرار بر شنبه اي شد.و من براي عروس شدن؛يا بايد حجله دستگاههاي پزشکي را ميپذيرفتم يا حجله ماني را.جمعه شب توي همين عروسي کذايي دعوت بوديم.ظهرش چه بر من گذشته بود خدا ميداند.نداشتن مکاني خاص هم مزيد بر علت شده بود و توي دلهره و بهت و درد و تلخ؛بس تلخ؛و بس تلخ؛زن شدم.بعدش هر دو گريستيم.اما بايد بي صدا ميبود.گريه تلخ و رنجابي بيصدا با هم همسرايي نداشت.همخانه نميشد بغضي فروخورده از اتفاقي بس دهشتناک و ترسي از روز نيامده و اصلن گو اينکه آينده پريشانمان به کنار.شبش توي همان عروسي کذايي؛الناز طور خاصي نگاهم کرد.در پاسخ سوالم که چرا اينطور نگاهم ميکني با همان لحن بچه گانه گفت:مثل عروسها شده اي.يک لحظه جا خوردم.شايد به واقع به همين زودي اينقدر تغيير کرده بودم و عروس شده بودم.فردا توي مطب دکتر بوديم.زني بيست و هفت-هشت ساله توي اتاق بود و دکتر مشغول کورتاژ او.پدر و مادرش بيرون کنار من و ماني نشسته بودند. روستايي بودند.از همان اطراف.ميگفت يک گاومان را فروختيم تا پول عمل را جور کنيم.عقد پسر عمويش بود و پسرعمو رفت شهر سربازي؛و پيغام داد که ديگر برنميگردد.توي دلم انديشيدم شرايط من سخت تر است يا اين دختر؟من خيلي راحت ميتوانستم به زندگي ام ادامه دهم؛چه بچه ميماند؛چه نميماند.خانواده ام اينقدر خودشان را به آسودگي ميزندند که شرايطم را درک کنند.نهايتش با ماني ازدواج ميکردم.صداي ناله هاي خفيف دختر مي آمد و من هي بيشتر بر خودم ميلرزيدم.

دکتر عرق پيشانيش را با پشت دستش پاک کرد و گفت:نه....کار من نيست....نميتوانم....اينقدر اين نميتوانم را با نااميدي و استيصال بيان کرد که علي رغم آنهمه درد؛بغضم گرفت.با چشماني نيمه باز سعی کردم هر چه التماس دارم بریزم توی نگاهم و روانه چشمهایش کنم.بعد از یک ساعت تحمل دردهای آنچنانی؛بدون بهوشی؛بدون امکانات؛با آنهمه اضطراب و تشویش و دلهره؛آنهمه از درد بالا آوردنها؛حالا میگفت فقط به اندازه ای کار کرده که بشود بروم بیمارستان و برایم انجامش دهند.فکرش را بکن.توی آن شهر غریب؛منی که باید تا شب برمیگشتم تهران؛بدون پول کافی؛بدون همراه؛چون مانی نمیتوانست با من باشد؛هرچند تنهایم نمیگذاشت هم؛اما فاجعه بود.میلرزیدم و بریده بریده خواهش کردم تمامش کند.قبلش از ما امضا گرفته بود که هر اتفاقی حین عمل را گردن گرفته بودیم. البته با نامهای جعلی و ساختگی.ادامه داد.همه امیدم به آن دستها و تجربه بیست ساله پشت آن انگشتها بود.و حتی توی آن لحظه به لگن کوچک استیلی که روی گاز قل قل میجوشید و مثلن وسایل ساده جراحی را استرلیزه میکرد. بعد ز یک ساعت و نمی؛بلند شدم؛تشتکی را گرفت جلوی چشمهایم؛دو تا دست؛دو تا پا؛یک سر و صورت و بدن...دستها و پاها جوانه زده بود و انگشتها به خوبی معلوم بود.یک انسان کامل در اشل کوچک.چنان بی تفاوت نگاهش کردم که انگار لاشه یک گربه زیر ماشین له شده را.شاید برای همین است که اینقدر سنگدلم و در برابر بچه ها بی اعتنا و خنثی. وقتی رفتم پیش مانی،به پهنای تمام صورتش اشک ریخته بود؛دکتر گفت به عمرم چنین عمل سختی را تجربه نکرده بودم.اما خیالتان راحت باشد.همه چیز تمام شد.تشت حاوی اجزای بدن کودکم را دستیار بیست و چند ساله اش توی توالت خالی کرد.کاری که با همه جنینهای مهمان آن مطب میکرد.مانی زیر بغلم را گرفت و از راه پله باریک و  تاریک با آن شیب زیادش پایین رفتیم.اینقدر خون از من رفته بود که سرم مدام گیج میخورد.علی رغم آنهمه آمپول تقویتی باز هم تار میدیدم.و مساله وحشتناک یان بود که من بیماری قلبی ام را از دکتر مخفی کرده بودم. اما به راستی او در علم خودش و کار خودش یک نابغه بود.هنوز مشابه اش را ندیده ام. و نشنیده ام حتی.بعد از دو روز کاملن بهبود یافته بودم.تنها آزاری که دیدم شب اول بود.کابوسهای مخوف.دست و پاهای بریده.دردهایی که از شدتش به خودم میپیچیدم.خوشبختانه شکمم اصلن بزرگ نشده بود؛با اینکه دکتر اظهار میکرد بچه خیلی درشت بود.و آزاری که حین عمل دیدم؛به خاطر تنگی دهانه رحم(که دکتر حین عمل بیش از ده بار با منظور و لعی خاص بیانش کرد)؛که به خاطر نداشتن تجربه جنسی کامل طبیعی بود؛چندین برابر همه اذیت شدم.و در آخر حرف دکترکه پیشنهاد داد هر وقت نخواستم؛بیایم برایم بدوزد.طوری بدوزد که شب عروسی خونریزی وسیعی هم داشته باشم.گفت حتی اگر بخواهی بیا فردا "مجانن" این کار را برایت بکنم.پشت این مجانن هزار و یک نقشه شوم و پلید بود.و خود این پیشنهاد که حالم را به هم میزد.

تمام شد.خیلی معجزه وار.چند روز پیش سالگرد همین روزها بود. به پاس همراهی و همدلیمان این روزها را جشن مختصری میگیریم.

...........................................

پ.ن:يازده سال از اون كابوس دهشتناك ميگذره.بچه بودم؛جوون بودم؛كله خر بودم.اگر تونستم همه اينا رو تاب بيارم و موفق بشم بگذرونم؛فقط و فقط به خاطر يك همراه بي نظير بود.فقط و فقط به خاطر ماني توي زندگيم بود.

پ.ن:اين پنجشنبه جمعه همش پيش هم بوديم.فيلم ديديم؛فيلم ديديم؛و فيلم ديديم.كنار هم دراز كشيديم؛صبح تا شب؛شب تا صبح؛و سيگار كشيديم و حرف زديم.حرف زديم و حرف زديم.مدتها بود وقتي اينجوري براي هم نداشتيم.يا من بودم اون نبود يا اون بود من نبودم.برخلاف هميشه اينبار بهم اجازه داد هر چي دلم ميخواد سيگار روشن كنم.

پ.ن:من بهت ميگم؛نميدوني چه حس خوبيه اينكه وقتي به عقب نگاه ميكني ميبيني زندگيت مثل همه نبوده.اينكه يك روال تكراري رو نرفتي.اينكه جسارت متفاوت بودن رو داشتي.

پ.ن:اينجا با اينكه جديد؛هنوز احساس غريبي نميكنم.دغدغه ام اينه كه اونايي كه ميخواستن بخوننم به اون صفحه متروك هي سر ميزنن و هي ميبينن نيستم....البته يك عده رو خبر كردم؛ولي هنوز تا اين لحظه كسي بهم سر نزده.احتمالن آفي كه زدم نرسيده بوده.

پ.ن:اين روزها هم دوباره خوره يك اضطراب به دلم چنگ ميزنه.اينكه نكنه باز باردارم...هي به خودم شك ميكنم!!هي از بوي آشپزخانه شركت حالم به هم مبخورد؛هي از غذاهاي همسايه بالا مي آورم؛تازه ببين من اينقدر تابلو ام كه يك رهگذر توي خيابان هم فهميد باردارم.سرش را از توي ماشين آورد بيرون و گفت:تو چقدر ماماني! و من ديدم اي داد بي داد؛كار از اين حرفها گذشته و من بسيار باردارم!يعني شايد دو قولو دارم!چون واژه چقدر همين معنا را ميدهد ديگر!ميترسم اينقدر به خودم تلقين كنم كه همين الان زايمانم بگيرد!و دو تا پسر كاكل زري توليد كنم!به قول مادربزرگم يك نه بگو نه ماه عذاب نكش!

پ.ن:الان معلومه من حالم زياد خوب نيست؟!!! 

................................

لحظه اي با من باش...

سوار قایق بادی  سوار اقیانوس
اسیر آتش امواج  بی دل ققنوس
فرار از چه ؟ کدامین قرار پرتت کرد
به بی قراری در این رهایی محبوس؟!
تصور تو مهیب است انتظارت نیز  ـ
پراست از تب و دلشوره و هوای عبوس
(کسی که منتظرت نیست)دل به او می گفت
و چشم ها که به دنبال هرکجا فانوس ...
امید بسته به فانوس های دریایی
خیال بسته به توحید خوانی ناقوس
کسی که منتظرت نیست؛روی شاید مبل
نشسته است درآغوش گربه های ملوس
(نشسته است؟نه!خوابیده؛کاش می دانست
که او اگر برسد هم به چشم یک جاسوس...)
سیاه روزتراز او دراین شب بی ماه
که بوده ؟ آه ...کجا می درخشد او که ونوس؟
کدام سمت بیایم که زندگی باشد؟
به مرگ می دود این موج -موج بی ناموس!
کجاست آنکه به قول و قرارش آمده ای ؟
کجاست آخرتردیدهای اقیانوس؟
به خواب رفته زنی بی خیال تو هرجا
به خواب دیده زنی در خیال من کابوس
"به فال قهوه شما را غریق می بینم !
(صدای یک زن کولی؛نه نوستراداموس)
صدای صخره و امواج رانمی شنود....