هجده سال بيشتر نداشتم وقتي که آن اتفاق افتاد.راستش حالا که خوب فکر ميکنم(ميگويم خوب فکر ميکنم؛چون اصولن آن موقع فکرنميکردم؛خوب و بدش پيشکش)ميبينم حتي اگر آن اتفاق نمي افتاد باز هم چيزي در زندگي ام کم و زياد نميشد.و من همان بودم که هستم.يعني برشي به اين عظمت اگر از زندگي من کات ميشد باز هم جريان سيال اتفاقهايم همينطور زنجيروار ادامه داشت.چون اصولن ماجراهاي من جداي از اتفاقات مرسوم زنجيروار بوده است.گو اينکه هميشه رشته باريکي تمام اتفاقهايم را به هم زنجير ميکرد.و گو اينکه هميشه نخي؛نسيمي؛و کلاغي ميشد که مسير حرکت بادبادک وار زندگي ام را تاثيرش گذاشته و عوضش کرده باشد.بوده اما خيلي کم.اين تاثيرات را ميگويم.يک روز تب کرده تابستاني بود.خوب يادم هست.از آن روزهايي که کف دستت عرق ميکند.شايد حالا مي اندازمش تقصير شرجي گرم مردادماه.اما به واقع تماس دست من لاي دست عرق کرده او باعث احساس آنهمه گرما ميشد.به مقصد شهري که دوست صميمي ام دانشجواش شده بود؛سوار اتوبوس شده بودم.اولين سفر تنهايي و مجردي و دور از خانواده ام نبود.اما يکجورهايي اينهمه اتوبوس سواري برايم جالب بود.توي آن فضاي خيال انگيز شب.جايي که توي اتوبوس شب تو مسافري بودي که قرار بود خاطره اي و تجربه اي تکرار نشدني داشته باشي.مثل يکجور خوشه چيني ميديدمش.هر چه بيشتر برداشت ميکردي سهمت بيشتر بود.از خاطرات ناب و تکرار نشدني.من آرام روي صندلي ام نشسته بودم که او و دوستش وارد اتوبوس شدند.نگاه.نگاه اول گاهي بدجور ميگيراند.و همان نگاه اول گرهمان زد به هم.گو اينکه جايگاه او در صندلي عقبي من؛باعث ورق خوردن اين دفتر شد.نميدانم چقدر طول کشيد و چطور اشاره هايمان به حرف تبديل شد؛اما وقتي اتوبوس براي شام حدود نيمه هاي شب در يک رستوران بين راهي ايستاد؛و من همانجا پاي اتوبوس ايستاده بودم و مضطرب؛که مبادا قدمي دورتر بروم و اتوبوس برود و من جا بمانم توي اين نيمه شب وسط اين بيابان بزرگ.درست يادم مي آيد؛او آمد کنارم و سيگاري آتش زد و بسته اي آدامس موزي تعارفم کرد.نگرفته تشکرش کردم.گفت براي تو خريدم.نگاهي به دستش که همچنان به سمتم گرفته بود انداختم و رد نکردم تحفه اش را.قد بلند بود شانه هايي پهن داشت.ابروهايي مشکي و پوستي سبزه.يک باراني ايتاليايي مشکي که بعدها فهميدم پاي ثابت تيپش است.زمستان و تابستان.بهار و پاييز.بقيه سفر؛از توقف اتوبوس توي آن رستوران نيمه راهي تا مقصد؛آنچه بر من و او گذشت توصيف ناشدنيست.برعکس همه لحظه هاي خوش؛اين لحظه ها به کندي و با حرارت و شور هرچه تمامتر گذشت.سرم را به شيشه اتوبوس تکيه داده بودم و به سياهي هاي شب بيابان نگاه ميکردم که دستي طره اي از مويم را نوازش داد.بعد دستم توي آن دستها بود و از شکاف بين صندلي و شيشه اتوبوس؛فراموش ناشدني ترين لحظه ها را تجربه کردم.و تماس لبهايش رو دستم توي همان موقعيت.لرزشي خفيف که مثل يک خوشي نارنجي رنگ ميدويد زير پوستم تمام گلبولهاي قرمز و سفيد با شعفي بينظير توي جاده آبي رگهايم ميدويدند.از همان شکاف نجواهايي ناب به گوشهايم زمزمه ميشد و صبح؛يک آدم ديگر بودم.سه ماه خوشي بينهايتي را تجربه کردم.بهترين مکانها و بهترين لحظه ها را با او رفتم.پاي ثابت همه تفريحاتم.آنقدر غرق هم بوديم که وقت براي هيچ کس ديگر نداشتيم.روزها با هم و شبها با هم و واسطه اي به نام تلفن.خستگي ناپذيري ام توي آن روزها عجيب بود.خواب نداشتيم و حتي يک ثانيه را براي با هم بودن از دست نداديم.ماه چهارم زندگي زير يک سقف را آغاز کرديم.همه چيز خوب بود و ما پايي براي روي زمين گذاشتن نداشتيم.توي آسمانها با روياهاي تحقق يافته مان سير ميکرديم و چه خوش سر ميکرديم.سال چهارم تلفنهاي مشکوکش شروع شد.پشت بندش سفرهاي مشکوک.پشت سر آنهمه هم؛تنهايي هاي من.تمام شده بود.مدتي بود که تمام شده بود.اصراري به بر دوش کشيدن جنازه يک مشت خاطرات خوب با هم بودن نداشتيم.بوي تعفن رابطه مان آزارمان ميداد.توي يک شب تا صبح گرم مردادي؛با نجواهايي از نوع ديگر؛تمامش کرديم.صبح شناسنامه ها را برداشتيم و خط بطلان بر آنهمه روند خوشي رو به غروب زديم.هيچ کدام حتي اشاره اي به شروعي دوباره نکرديم.او سرگرم بود و من عاشق.اين شد که بريدن بندهاي اين رابطه به هيچکداممان ضرر جدي نزد.حتي راستش را بخواهيد؛ناراحتمان هم نکرد.شناسنامه مهر خورده ام را ريز ريز کردم و توي جوي آب ريختم.اندکي ايستادم و حل شدن جوهرها و بازي کاغذها با آب را نگاه کردم.بعد زنگ زدم به دلخوشي آن روزهايم و قراري عاشقانه.همان روز يک عاشقانه ديگر را در بستر معشوقي ديگر تجربه کردم.و شدم راهي او.خوش مشرب بود و اهل مسافرت.من هم که هيچ قيد و بندي نداشتم.يک هفته دبي؛يک ماه ايتاليا؛يک روز اينجا و يک روز آنجا.خوش بوديم.عشق بود؛وسايل عشق بازي هم مهيا.توي ماه اوت؛شبهاي پاريس بسيار ديدني ميشد و چنان عاشقانه هايي رقم ميزد که رشک هر حوري بهشتي بود.عشقبازي زير نور فانوس دريايي توي مجلل ترين هتلهاي جزيره.با کسي که دلخواهم بود.سه سال خوب را همراه هم بوديم.يک روز خوشي اين مدلي زد زير دلم و کندم و رفتم.از مسافرتهاي طولاني و مکانهاي مختلف به ستوه آمدم.از کوچ و مسافرت.از اينکه مدام بايد در سفر باشي و نصف عمرت را توي هواپيما و کشتي و قطار بگذراني.حالا دلم سکون ميخواست.يک آرامش مطلق.يک سکوت پياپي.خودم را درگير کار کردم.افتادم توي خط بورس بازي.سرمايه ام در مدت کمي دو برابر شد و آنروزها که خيلي بازار بورس گرم بود؛من هم از اين گرما بي نصيب نماندم.يک سالي ميشد که خطم تغيير کرده بود.تنها بودم و با تنها دوستان يادگار مانده از دوران تجردم؛و کودکيهايم؛به خوشي مشغول.فرصتي اگر برايم ميماند؛از کار روزانه؛همراه دوستاني ميشدم که پاتوقهاي بيشماري براي خوشگذراني داشتند.يک دسته مثل خودم.طرز فکري مشابه؛و ديوانگيهايي شبيه.خوشيهايمان روي آب بند بود و با موجي تمام ميشد.آنوقت يک خوشي ديگر را تجربه ميکرديم.تا اينکه يک روز توي يک شرکت بزرگ؛براي انجام پاره اي از معاملات و تنظيم سندهايي رفته بودم؛و او درست و درست جلوي پايم سبز شد.با دعوا و دلخوري شروع شد.سر يک نظريه با چندتايي مثل خودمان که توي اين کارها بودند بحث ميکرديم و هر کس يک استدلالي ميآورد تا اينکه او به استدلال من پوزخند زد.جلويش ايستادم.علت پوزخندش را جويا شدم و با جوابهاي سرسري اش که:با شما نبودم؛همينطوري؛مسئله اي نيست؛راضي نشدم.دعواي لفظي شديدي بالا گرفت که با وساطت ديگران برطرف شد و بيخيال هم شديم.ظاهرن بيخيال شدم اما منتظر يک لحظه که زهرم را بريزم.وقتي کارم تمام شد و سوار ماشين شدم بروم؛وقتي داشتم کمربندم را ميبستم؛در اتومبيل باز شد و کسي کنارم نشست.قبل از خودش عطرش وارد شد و هزار و يک دليل براي ادعاهايش آورد و دوهزار دليل که چرا من سخت در اشتباهم.چشمهاي خاکستري داشت.موهاي خرمايي رنگ دودي.کمي بور بود و پوست سفيدش توي ذوق ميزد.از آن تيپ آدمهايي که هرگز تصور يک لحظه هم آغوشي اش را نميدادم.زيبا بود و خوش صحبت و طرز لباس پوشيدن جنتلمنانه اش اغوايم کرده بود.بعدها هم فهميدم که مدير چندين شرکت تجاري موفق است و البته زندگي متاهلي را تجربه ميکرد. با فرزنداني که بايد حمايتشان ميکرد.از اينکه يک معشوقه صرف باشم خوشم نمي آمد؛اما آن آدم به همه چيزش مي ارزيد.حتي به پنهان کاري کردنهاي با او بودن.حتي به ديدارهاي مخفيانه اش.شبهاي زيادي را با هم صبح کرديم و اگر فرصتي ميشد؛گاهي سالي يکباري يک مسافرت دوست داشتني و خواستني با هم داشتيم.براي با هم بودن شوق بچه اي را داشتيم که قول قاقالي لي به او داده بودند.توي کار هم حسابي با هم بر خورده بوديم و من از اين حل شدن در او احساس سرخوشي داشتم.او علاوه بر همه چيز؛نقش يک حامي مطمئن را خوب اجرا ميکرد.چيزي که من بيشتر از هر چيزي در آن مقطع؛به آن نياز داشتم.دلم ميخواست او مردي باشد که مايلم باقي عمرم را با او سر کنم.پيشنهادم را مطرح کردم.زندگي دومي تشکيل داد و کم کم زندگي مخفيانه ما علني شد.يک سال بعد پسرم را در آغوش داشتم و از کارهاي تجاري کاملن فاصله گرفته بودم.موفقيتهاي او خوشحال و خوشحالترم ميکرد.درست بود که در ابتدا تصميم داشتم زندگي ام را تمام و کمال صرف بچه و تربيتش کنم؛اما خانه نشين شدن به مذاقم سازگار نبود و اين شد که بچه را سپردم دست پرستار و خودم را به انواع فوق فعاليتهايي که هميشه در ذهنم بود و من جايش را پر نکرده بودم پرداختم.رفتم کلاسهاي نقاشي يک استاد چيره دست و مشغول شدم.فکر ميکردم گمشده ام را يافته ام.وقتي رنگ روي بوم ميزدم؛از خلق يک اثر چنان در شادي مملو ميشدم که متعجب ميماندم چطور اينهمه سال به قهقرا ميرفتم؟دو سال بعد توي گالري وقتي نقاشيهايم را به فروش گذاشته بودم؛و پسرم با شلوارک جين و کفشهاي کوچک بچه گانه اش شادمانه اينسو آنسو ميدويد؛با او آشنا شدم.شاعر بود و روحم را غني ميکرد.قرارهاي همينطوري ما تبديل به يک عادت دردناک شد.اگر روزي هم را نميديديم و صداي هم را نميشنيديم؛اين عادت چنان تنگ گلويمان را ميفشرد که وادارمان ميکرد هر طور شده به خواسته دلمان برسيم.پدر فرزندم چند ماهي ميشد که به زندگي اولش بازگشته بود و کمتر وقت ميکرد براي من و فرزندش وقت بگذارد.ميدانستم که حقيقتن اين خواسته دروني اش نيست و اجباري دارد که ناچارش است.اما اين زندگي هم ديگر کسالت بار شده بود.پسرمان را به او سپردم تا کنار ساير فرزندانش از آب و گل درآيد.و خودم رفتم پي تجربه اي ديگر.با يک آدم شاعر پيشه.اين يکي را سخت عاشقش بودم.من بيشتر بودم و او کمتر.گاهي احساس ميکردم رابطه کاملن يکطرفه است اما به هر حال تمامي تلاشم را براي داشتنش ميکردم.بسيار چشم پوشي کردم؛بسيار به او حق دادم؛بسيار از خودم زياد گذاشتم و از او کم ديدم.اما حکايت ما حکايت خشت اول بود.من حتي همين مبارزه براي داشتنش را دوست داشتم.براي ادامه روياهايش مهاجرت را برگزيد.همراهش شدم و دو سالي را با سخت ترين شرايط کنارش گذراندم.هر وقت و هر جا کم مي آوردم به کنارش بودن بسنده ميکردم و دل خوش داشتم.عشق کورکورانه ام به او باعث ميشد هر سختي و مرارتي را به جان بخرم گو اينکه اين مرارتها و ناخوشيها از طرف او  تحميلم شود.کنار او رشد و بالندگي قوه خلاقه نويسندگي و عطش شاعرانه گي ام را پرورش دادم.بسيار آموختم و چون عشق اين وسط نظاره گر بود؛خيلي زود و تند و سريع از او مي آموختم.آموخته هايم آنقدر شده بود که همزمان با مهاجرت دوباره ام به ايران؛چهارمين کتاب شعرم در دست چاپ بود.روح شاعر و عاشق پيشه اش را دوست داشتم اما اينکه ديوانگيهايش از آن من نبود  رنجي از نوعي ديگرم ميداد.اينکه سهم من از آنهمه شيفتگي فقط بيحوصلگيها و نق زدنهايش بود؛کمم آورد.گذاشتم و گذشتم .....پـيدا بكن يـك آدم آدمـتري را / وشانه هاي محكم ومحكمتري را / آقاي خوبي كه دلش سنگي نباشد / معشـوقهاي دوستت دارمتري را! / من را رها كن هر چه مي خواهي تو داري / از دست خواهي داد چيز كمتري را / با گيسوانت باد بازي كرد و رقصيد / و زد رقـم آيـنـده درهـمتري را / تو آخـر اين داستان بايد بخـندي / پس امتحان كن عاشق بي غمتري را / من مي روم آرام ، آرام از همه چيز / هر روز مي بيني من مبهمتري را / من را ببخش از اين خدا حافظ، خداحا.../ پيدا نكردم واژه مرهـمتري را .......دو سالي براي خودم زندگي کردم.کار و فعاليت را از سر گرفتم.توانستم آنقدر داشته باشم که هم بي نياز شوم و هم بتوانم به خواسته هايم برسم.در همين گير و دار بود که بخشي از ثروت پدري ام به من بازگردانده شد و وسيله اي شد براي تحقق برخي اهدافم.يکي دو تا کار عام المنفعه داشتم که به منصه ظهور رساندم.کنار آن باغچه اي کوچک در حومه شهر براي گلکاري و باغباني و ارضاي روح سبز خودم مهيا کردم و کمي بيشتر از وقت آزادم را تنها توي آن باغ مينشستم و گلي و بته اي را جان ميدادم و فکر ميکردم...فکر ميکردم...و فکر ميکردم.بهترين مکان و زمان براي خلوت کردن با خودم بود.و اينبار خيلي ساده اتفاق افتاد.آشنايي که توي يکي از همين مهمانيهاي رسمي دوستانه ديده بودمش.نويسنده بود و روحي بزرگ داشت.اولين آدمي بود که از ملغمه هاي فلسفي اش نميرنجيدم و مذاقم را خوش مي آمد عارفانه انديشيدنش.اينبار براي هميشه عزم کنارش بودن کردم.اينقدر منطقي دوستش داشتم و دوستم داشت که زمان براي بريدن اين علقه کافي نبود.بخشهاي خالي ذهنم پر ميشد از نيوش پريهايش.کنار او رشد کردم.باليدم و به تکامل رسيدم.صاحب دو فرزند شدم و زندگي که هميشه دوستش داشتم.دوستان مشترکي که بودن با آنها از خوشبختيهاي کم زمانه مان بود.و صاحب همه خواستنيهاي دنيا.انگار ديگر گمشده ام را يافته بودم.تا اينکه يک روز سرد زمستاني که خوب يادم هست برف ميباريد به چه درشتي؛او سر راهم قرار گرفت....!
............................................
پ.ن:عجب زندگي بود ها....
پ.ن:عجب برفي آمد ها....
پ.ن:اين فکر از اینجا زد به سرم.ايده اينطور نوشتن.راستش را بخواهي ديدم من هيچوقت آدم بشو نيستم!
پ.ن:تو هم توي کادر نظرخواهي من هرطور دلت ميخواهد زندگي کن!يا ميتواني يک پست بنويسي و هرطور دلت خواست زندگي کني.
پ.ن:هي فکر ميکنم به زودي به آخر خط ميرسم و هي نميرسم...نميداني چه زجرآور است اينکه هي فکر کني ميرسي و هي نرسي...مثل کسي که شيرجه رفته توي گودي يک اقيانوس....آنوقت هي به سمت بالا شنا ميکند...هي نفسش کم مي آيد...هي ميگويد ديگر رسيدم...تحمل کن...يک ثانيه ديگر...چند لحظه ديگر...تحمل کن...تمام ميشود...ميرسي...ميرسي....و ميرسي...اما همه اش دست و پا زدنهاي بيهوده اي باشد که به هيچ کجا نميرسانتت ...و تو بيهوده هي تلاش ميکني...هي نفست را نگه داشته اي به اميد وقتي که به سطح ميرسي و نفس ميکشي...اما انگار هيچوقت قرار نيست برسي...
پ.ن:از اينکه توي دادگاه من نيازي به دفاع نداري و هميشه تبرئه ميشي نميدونم خوشحال باشم يا ناراحت...
پ.ن:تا به حال توی یک اشتیاق یکطرفه گیر کرده ای؟خیلی مزخرف است...خیلی...
پ.ن:گاهی فکر میکنم اگر کمی مایه "علاقه"قاطی ماجرا بود؛آنوقت روز هفته نمیشد و هفته ماه و ماه ماهها....
پ.ن:بعضی چیزها را مثل یک دندان کرم خورده باید کند و دور انداخت...باید...باید...باید...
پ.ن:خیلی غم انگیز است که خیلی چیزهای دوست داشتنی اینقدر حواشی تلخ داشته باشد که بیزارش شوی.
پ.ن:کاش برای اینهمه تاخیر یک ناراحتی نشان دادن کوچک بلد بودی تا دلم خوش میشد که شاید دلخواسته تو هم مثل من بود.
پ.ن:جواب کامنتهای پست قبل توی همون کامنتدونی.
پ.ن:ببین....کم آورده ام.
پ.ن:پست بعدی یکشنبه.
پ.ن:زياده عرضي نيست جز......

............................................
این هم برف بازی ما....

برف و رود -برف و درخت- برف و راه -  .............................................
لحظه اي با من باش...

تلفن هنوز اداي تو را در مي آورد
مي رقصد و صداي تو را در مي آورد
تلفن کبوتري ست که از ابر مي رسد
و از سرم هواي تو را در مي آورد
هر نيمه شب اتاق / مرا راه مي رود
تعبير خواب هاي تو را در مي آورد
اما تو نيستي ، همه جا از صدا پر است
ما دو عروسکيم نخ جفتمان يکي ست
اعضاي من اداي تو را در مي آورد
از تو بريده مي شوم و خيمه باز پير
دست تو را و پاي تو را در مي آورد
در معده ي گرسنه ي خود يکه مي خوري
سرگيجه اشتهاي تو را در مي آورد
از زير سنگ هم شده اين عقرب سياه
مي گردد و غذاي تو را در مي آورد
وقتي که دست و پاي مرا عشق مي بُرد
وقتي که چشم هاي تو را در مي آورد ...
يعني تو در کجاي جهان مي رسي به من ؟
نوزادي تو در شکمت باد مي کند
دل پيچه روده هاي تو را در مي آورد
يک روز شوهر تو مرا حدس مي زند
از جيبم عکسهاي تو را در مي آورد
تو نيستي و من به خودم «زنگ» مي زنم
اما زني صداي تو را در مي آورد .