A :اپيزود اول:
براي مدت كوتاهي به خاطر كار ماني مجبور شديم توي يك شهرستان زندگي كنيم.شايد قبلن براتون گفتم؛همون اوايل ازدواجمون.خونه اي رو اجاره كرديم كه صاحبخونه اش يك پيرزن بود.اتفاقن اين پيرزن دستي توي كارهاي خير داشت و از تهيه جهيزيه گرفته تا كمك به فقيرترين و مستمندترين مردم در  دوردست ترين روستاهاي اطراف اون شهر پيشقدم بود.چند ماه مونده بود به اينكه ما برگرديم تهران شوهرش فوت شد.پيرزن خيلي به ما لطف داشت و فقط كافي بود من غذايي هوس كنم و لب تر كنم؛عصر كه از سر كار برميگشتم دم در با همون غذا منتظرم بود.توي اون شرايط سخت خيلي كمكمون كرد.از شوهر خدابيامرزش يك وانت مونده بود كه ازش براي حمل و نقل اجناس خيريه كمك ميگرفت. يكروز سرد زمستوني از ماني خواست كه جهيزيه اي رو كه براي يك نوعروس توي يكي از دهاتاي اطراف تهيه كرده بود ببريم به اون روستا. ماني هم نتونست نه بگه و البته خودمونم سرمون درد ميكرد براي ديدين جاهاي نديده.اون روزها برف زيادي باريده بود و هوا به شدت سرد بود.اين بود كه من هم با ماني راهي شدم و جهيزيه و يك مقدار خرت و پرت خوراكي رو برداشتيم و رفتيم.سه چهار ساعتي طول كشيد تا تونستيم از لا به لاي كپه هاي برف خونه هايي رو ببينيم كه ميشد حدس زد همون روستاست.وقتي رسيديم ديگه شب شده بود و تا يه چايي مهمونمون كردند و جهيزيه رو توي اتاق چيدن و آبگوشتي بار گذاشتند؛ فرصت برگشت از دست رفت و ماني گفت صلاح نيست توي اين برف و بوران اين راه نا آشنا رو بريم.بهتره بمونيم و صبح راه بيفتيم. بعدش رفتيم توي اونهمه برف و كلي تو سر و صورت هم برف پاشيديم و بدو بدو كرديم.دو تا ادم برفي هم قد خودمون ساختيم يكيش عروس بود و يكيشم دوماد.بعد از اون برف بازي با لبوي داغ و باقالي داغ حسابي پذيرايي شديم.اين بنده خداها خواستند تحويلمون بگيرند؛ توي همون اتاق 12 متري نوعروس كه قرار بود تازه پس فردا شب عروسيشون باشه تميزترين لحاف تشكون رو پهن كردند و قرار شد ما همونجا بخوابيم.هوا خيلي سرد بود و اون خونه هم هيچ وسيله گرمايشي نداشت.مادر عروس خواست بخاري آترايي رو كه پيرزن صاحبخونه جزو جهيزيه اون عروس همراه ما كرده بود؛ روشن كنه كه من نذاشتم و گفتم بهتره بذارن همه چيز نو بمونه.بنابراين يك دونه علائ الدين گذاشتند توي اون اتاق و ما هم خسته از برف بازي و شيطنت سر شب؛به خواب رفتيم.با صداي تقه هايي به در چشم باز كردم....يكي با ريتمي آهنگين به در ميزد...هي در ميزد و هي در ميزد....نميدونستم چه وقتي از شبانه روزه...هوا كمي روشن و گرگ و ميش و مه آلود بود....مثل پلك شفافي ميمونست كه ميچسبيد به چشمت و نميتونستي جايي رو ببيني؛هم روشن بود و هم نبود...نميتونستم تكون بخورم...نميتونستم حرف بزنم...انگار يك مشت خاك توي دهانم پاشيده شده بود....نفس كه ميكشيدم سوز عجيبي تا ته ريه هام ميرفت و ديگه انگار برنميگشت...همه وجودم انگار يك دالان تاريك و سياه بود كه هر چيزي توش گم ميشد و هوايي كه مكيده ميشد برگشتي نداشت. با زحمت زياد خودم رو به سمت ماني برگردوندم و تكونش دادم و تونستم به زحمت و ناله مانند بگم در ميزنن...ماني نفسهايي عميق ميكشيد و يك آن مكثي طولاني و بعد دوباره يك دم عميق....نفس كشيدنش عجيب بود....به زحمت خودم رو به كليد چراغ رسوندم و همونطور نشسته دست دراز كردم و روشنش كردم...فرق زيادي نكرد....همونقدر تاريك و مه آلود بود...همونقدر سياه...خودم رو به در رسوندم...در رو باز كردم...كسي نبود...حالم به هم خورد ...تعادلي نداشتم و نميتونستم روي پام بايستم...دست بردم به رشته هاي لامپ رنگي كه براي مراسم روي ديوار كشيده بودند و روي زمين ولو شدم...از نوري كه از باز كردن در توي اتاق پاشيد تونستم گلوله هاي سبك و سياه و چرب دود رو كه توي فضا پخش شده بود ببينم....
A :اپيزود دوم
چشم كه باز كردم توي درمونگاه روستا بودم...ماني هم روي تخت كناري....سر و صورتش چرب و سياه بود...حالتي بين خواب و بيداري داشت...هر چه كردم نتونستم صوتي از دهنم خارج كنم....فقط هوا بود و ديگر هيچ...دوده ها روي تارهاي صوتيم رسوب كرده بود و نميتونستم حرف بزنم....تا چند روز اطراف بيني مون هاله هايي سياه جمع ميشد و تا يك ماه خلطهايي به سياهي قير داشتيم.اون شب علائ الدين مشكل پيدا ميكنه و فتيله اش ناجور ميسوزه....بعد دود ميكنه و همه فضاي اتاق پر از دود ميشه...همراه اين دوده هاي جامد كه به ريه هاي ما ميرفته البته منوكسيد كربن هم بوده كه باعث عدم تعادل و در نهايت منجر به بيهوشي و كماي مطلق ميشه.نزديك بود به خوابي ابدي فرو بريم.اتفاقي كه براي يكي ديگه از آشناهامم افتاده بود...اينكه كي اون سر صبحي در اتاق رو زده بود براي هميشه معما موند....هيچكسي اون اطراف نبود و كسي هم در نزده بود...اينكه من به چه صدايي از خواب بيدار شدم.....اينكه چرا جاي اينكه به خواب برم و سستي وجودم رو بگيره بيدار شدم...اينكه اون چراغونيها رو دو روز جلوتر زده بودند تا من دستمو بهشون بگيرم و با سر نخورم توي پله ها....اينكه اون چراغوني بود تا من با كشيدن سيمها و شكستن لامپها بقيه رو كه در فاصله نسبتن دوري از اين اتاق بودند خبر كنم...بدون اينكه داد و فريادي بزنم...اينكه "او" بود تا هواي ما رو داشته باشه....و ما مونديم چون اون خواست...و هستيم چون اون هميشه حواسش به ما هست...هر چند اگه ما حواسمون بهش نباشه....

B :اپيزود اول:
چند وقت پيش مامانم تصادف سختي داشت و چند جا شكستگي استخوان پيدا كرد و ما هم به خاطر جراح آشنايي كه داشتيم ترجيح داديم مامان رو توي بيمارستان همون آشنامون كه دولتي هم بود و اتفاقن و مثلن از مجهزترين بيمارستانهاي ايران در اين زمينه خاص هم بود عمل كنيم.نهايت قرار بود مامان دو يا سه روز بيمارستان بمونه و خود جراحي برامون مهمتر بود تا خود بيمارستان.نميدونم فضاي بيمارستانهاي دولتي رو ديديد يا نه؟ميتونم بگم چيزي فارغ تصور و واقعن و بدون اغراق وحشتناك.يك عده دست و پا شكسته كه دستشويي هم نميتونن برن با يكدونه بهيار كه بايد به همه برسه و زير همه لگن ببره كه البته هم نميبرد.كنار اتاق مامان يك پيرزن بود تو بگو انگار از گور پا شده.به غايت پير.سه تا دختر هم داشت كه خونشون اطراف بيمارستان بود و هيچكدوم به اين بنده خدا كه لگنش شكسته بود رسيدگي نميكردند.جز وقت ملاقات هم نميومدن سراغش.دو روز و يك شب من همراه مامان موندم توي بيمارستان.دلم خيلي براي پيرزن ميسوخت و موقع ناهار كه ميشد هر كي پا داشت يا همراه داشت ناهار ميگرفت و اونايي كه چلاق بودند هم بي نصيب ميموندند.چند باري شام و ناهارشو گرفتم براش بردم و لقمه دهنش گذاشتم.اين روحيه پرستاري به شدت از من بي حوصله بعييد بود.شده بودم مادر ترزا و به همه مريضا كمك ميكردم.پيرزن خيلي تحت تاثير اين كمكهاي من قرار گرفته بود و از ته دل برام دعا كرد كه خدا حفظم كنه.
B :اپيزود دوم:
مدتي بعد از اون تصادفي داشتم كه وقتي ماشيناي ديگه زدن بغل و اومدن ببينن چي شده؛همه تو سر زنان ميگفتن مرد...حتي پليسها هم با لا اله الا الله اومدن بالا سرم...ديديد جنازه رو كه ميبرن ميگن؟و هيچكس باور نميكرد من از اون تصادف فقط يك خراش كوچولو برداشتم...حتي وقتي خودم فيلم تصادفم رو ديدم اسراراميز بودنش رو كه چطور از بين اونهمه ماشين به چپ و راست پيچيدم و معلق زدم و به هيچكدوم نخوردم برام جاي سوال داشت..."اون" واقعن من رو حفظ كرده بود.
C :اپيزود اول:
يكي از صبحهايي كه داشتم ميرفتم محل كارم؛ديدم يك پسر نوجوون با موتور خورده زمين و وسط خيابون افتاده.صحنه وحشتناكي بود....ظاهرن يك شيشه رو حمل ميكرد كه شيشه شكسته بود و رفته بود توي پاش...نميدونستم چيكار كنم؛ گفتم برات آمبولانس خبر كنم؟گفت نه...نميخواد...خودم ميرم درمونگاه...گفتم نميتوني كه....گفت چرا ميرم...فقط يك كم پول بده يك دوتومني بده ندارم...منم دو تومن بهش دادم و رفتم توي شركت...يكدفعه انگار چيزي يادم اومده باشه دست همكارمو گرفتم و رفتيم توي خيابون....اون دو تومن چسب زخم هم نميشد چه برسه به بخيه...مشخص بود وضع مالي خوبي نداره...زنگ زدم همكاراي ديگه ام هم اومدن...يك صد تومني پول جمع كرديم و برديمش درمونگاه...

C : اپيزود دوم:
توي مسيري كه پياده تا محل كارم ميرم يك ساختمون قديمي و درب و داغون دو طبقه هست.يكي از همين روزهايي كه داشتم ميرفتم؛از كنار همين ساختمون كه گذشتم؛به فاصله صدم ثانيه دنيا جلوي چشمم تيره و تار شد...مات شد...تا اومدم بفهمم چي شده؛جلوي پام پر از شيشه خورده شده بود و جمعيت عابر پياده كه اول يك دو قدم از من فاصله گرفته بودند حالا به سمت من هجوم مي آوردند.يكي از شيشه هاي اون ساختمون قديمي از طبقه دوم جدا شده بود و صاف و عمودي در فاصله چند سانتي متري صورت من افتاد زمين...طوري كه من بادي رو كه به صورتم زد از شدت سرعتش حس كردم...يكي دو تا خانم منو به آغوش كشيدند و ميگفتند برو...برو ببين كجا چه خوبي كردي كه خدا نگهت داشت....بعدها فهميدم كه قبلن هم درست توي همون نقطه همچين اتفاقي براي پسر جووني افتاده و البته اينقدر خوش شانس نبوده و در جا گردنش قطع ميشه...فكر ميكنم اگه "او" نميخواست....شايد هم به سرنوشتي بدتر از اين دچار ميشدم...

 ..............................................................

پ.ن:اينكه يكي كه دوست نداري نوشته هاتو بخونه چيز بديه...اينكه ديگه نتوني مثل هميشه بنويسي...اينكه هر چي مينويسي فرداش بايد نگاه پرسشگر اونو تاب بياري....اينكه هي يك چيزايي از نوشته هات بپرونه و بخواد عكس العملت رو توي چشمات ببينه...

پ.ن:با خودم فكر كردم...من تنها كسي هستم توي جمع شماها هيچ وقت آدرس اوليه ام رو تغيير ندادم...از نوشته هاي قبليم برنگشتم...و از همون سه سال پيش در خدمتتون هستم!خدايي حيفم مياد اينهمه خاطره رو خاك بدم روش..بذار حماقت...اما شجاعت ديليت كردن و ننوشتن رو ندارم...پيه خوندن تو رو هم به تنم ماليدم...اشكالي نداره..تو هم بدون من واقعي كيه....هر چند ميدونم با خوندن گذشته و حال دروني من چند تا شاخ روي سرت سبز ميشه....اما قول بده رازدار باشي....قول بده...

پ.ن:اين نوشته به دعوت فرداد دولتشاهي(همنهاد) بود. مرسي از دعوتش...منم همتونو دعوت ميكنم...