*يک تو و يک عالمه دوست و آشنا
اون شب که قرار بود مهموني تو باشه؛من حالم خيلي بد شده بود و نصفه نميه کاره مجبور شدم ترکتون کنم.نميدونم چم بود؟تنم واقعا مثل بيد ميلرزيد.اونقدر که نميتونستم جلوي به هم خوردن دندونامو بگيرم.احتمالا اثر دوش آب سرد ديروز بود.من توي اتاق بودم و احساس شديد سرما ميکردم و حرارتي جهنمي از تنم ميزد بيرون.يکي از سوئيشرتهاتو دادي به من بپوشم؛بعدش به ترتيب کاپشن و کلي پتو و درنهايت هم افاقه اي نکرد.برگشتيم خونه.چقدر سرت شلوغ بود.چقدر همه به خاطر تو اومده بودن.

*يک sms و يک عالمه راه.
ساعت 10 بود که تب برها اثر خودشو کرده بود و من آروم دراز کشيده بودم و چشمام به سقف بود و به هيچ چيز مطلقا فکر نميکردم.بعدش سونيا sms زد که زيادي خوش نگذرونم.چون حسوديش ميشه.بهش زنگ زدم و گفتم که چي شده.دلم خيلي گرفته بود.شايد اگه غير از اين بود اينقدر جلوي سونيا کم نمي آوردم که بفهمه من دارم گريه ميکنم.بعدش گفت فردا پس فردا منم از دستت ميرم ها.تو نميخواي يک کم از وقتتو به من اختصاص بدي؟يادم مياد که اين چند وقت همه زندگي من رو بهمن پوشش داده و از همه فارغ بودم.برنامه يک سفر يک روزه رو ميچينه.همون لحظه!ميگه که ميخواد کمکم کنه.قبل از اينکه من نه و نچ کنم؛همه چيز مهياي سفرمون ميشه.زنگ ميزنم بابا و وسايل سفرشو ميخوام.چادر و کيسه خواب و تفنگ و دوربين شکاري و از اين خرتو پرتا.وقتي ميرم بگيرم؛بابا کلت مشقيشم بهمون ميده.چون دوتا دختر تک و تنها مسافرت کردن پر از خطره.ماني هر چي اصرار ميکنه که بي خيال شم فايده نداره.مريض هم ديگه نيستم.حالم خوبه خوبه.

*يک سفارش و يک عالمه دلخوري.
من به سونيا:ببين سونيا؛نميخواد يک ساک کيف و کفش و لباس ست برداري؛يک روزه داريم ميريم؛يک لباس ساده و ترجيحا بلند و آزاد و مشکي بپوش؛شلوار برمودا رو بي خيال شو؛ميدوني که ما توي چه شرايطي داريم ميريم سفر؛بايد خيلي ساده باشي؛و  چيزي براي گير دادن نذاري.ديگه سفارشت نکنم ها./سونيا به من:نيازي نيست به من دستور بدي.از رييس بازي هيچ خوشم نمياد.خوب ميدونم.ولي يادت باشه اينجا نيازي هم به mp3 player؛ laptop؛ و اينجور چيزا هم نيست.بهتره وسايل تکنولوژِ جديد رو بي خيال بشي.

*يک مسافرت يک روزه و يک دنيا تجربه.
روز اول فقط ميدونيم که به سمت شمال داريم ميريم.چندتايي شهر شمالي رو از نظر ميگذرونيم و چندجايي هم توقف ميکنيم.خر هم توي جاده پر نميزنه.نه اون وقتش که ساعت 5 صبحه نه وقتي که ظهر شده.ما انگار تنها مسافراي لائيک! شمال هستيم. صبحانه مفصلي آماده کرديم که توي يک جنگل سرسبز ميزنيم کنار و مشغول خوردن ميشيم.آي عقده شده بود رو دلم توي ماه رمضون جلوي چشم همه بخورم و کسي نتونه زر بزنه.همين کمک ميکرد خيلي بخوريم.بعدش هم توي يک آلاچيق توي دل يک جنگل اطراق(اتراق؟) کرديم و چايي و سيگاري و آتيشي و ماهي که از بازار ماهي فروشا گرفته بوديم رو چون يادمون رفته بود سيخ ببريم توي چوب زديم و کباب کرديم.خيلي عالي شده بود.خوشمزه و تازه.مثل گربه ها چندتا ماهي خورديم.با پنجولامون و خالي خالي.بعدش هم حرف و حرف و حرف.و بعدشم خواب و خواب و خواب.چقدر خوب بود که کسي مزاحممون نشد.شايد اونچيزي رو که ما بنا کرده بوديم کسي باور نميکرد.دوتا دختر تنها!ولي دل توي دلمون نبود.اما اون خواب وسط جنگل خيلي چسبيد.صداي پرنده ها يک طرف و رد شدن گاه گدار مارمولکهاي جنگلي رنگارنگ از روي دست و پامون که انگار يک پنبه روي پوستت ميکشيدن هر از جندگاهي يک طرف.توي يک صحنه چشم که باز کردم ديدم يکي از مارمولکها روي سينه من نشيته و سرشو به سمت من چرخونده و داره بر و بر نگام ميکنه.چه ميدونم؟شايد داشت باهام حرف ميزد!ياد گاليور در سرزمين آدم کوچولوها افتادم.

*يک سفر بي برنامه و يک عالمه اتفاق پيشبيني نشده.
خيلي دلم ميخواست شب رو توي همون جنگل بخوابيم.ولي هم سونيا به شدت مخالف بود و هم ميدونيد که نميشد.چند تا شهر ديگه شمالي رو هم رد کرديم و گاهي لب ساحل رفتيم و گاهي زديم به جنگل و آبشار و بلاخره اينقدر گشتيم که شب شد.شب هم که نميشد رانندگي کرد.دنبال يک جايي گشتيم براي خواب.حالا ما توي درياي فرح آباد بوديم.نشسته بوديم لب ساحل و قليوني برامون استاد کرده بودن و چيپسي و پفکي و آشي زديم توي رگ.عجب قليوني بود.چه دودي داشت تموم نميشد لامصب.تازه قيمتشو بگو!500 تومن!

*يک شب و يک عالمه جاي امن! براي خواب.
خودمونو به يک شهر رسونديم و دنبال هتل گشتيم.از هر کي هر جاي شهر ميپرسيدي؛ميگفت ميري بالا!!! به يک ميدون ميرسي ميپيچي به سمت بالا!!!بعدش ميپيچي به سمت پايين!!بعدش حالا مستقيم بالا!نميدونم اين مدل آدرس دادن توي شماليها مرسومه يا نه؟بعد از کلي بالا و پايين شدن پيداش کرديم.به علت نداشتن شناسنامه ما رو نپذيرفت.يکي از ويلاهاي يکي از سازمانها رو به قيمت 50 هزار تومن کرايه کرديم.لا اقل امن که بود.و البته بسيار شيک و بسيار تميز.همه چيزش برق ميزد.حالا 6 تا تخت داشت و 100 متر بود و دو تا اتاق داشت که داشت!

*يک موبايل و يک عالمه زنگ.
call 1 :سلام./سلام بابايي./کجايين؟/ما ويلا کنار دريا کرايه کرديم./خوش ميگذره؟./آره بابايي؛اينجا خيلي تميزه؛نگران نباش؛منم حالم خيلي خوبه؛نگهبان هم داره؛مواظبن./برات پول گذاشتم توي زيپ کيفت؛حدس ميزدم کم بيارين./واي مرسي بابايي؛چقدر خوب شد؛خيلي لازم ميشه./قرصاتو خوردي؟./نه؛الان ميخورم./مواظب خودت باش./باشه؛تو هم همينطور./باباي.
call 2 :سلام خانومم./سلام./چطوري تو؟./خوب خوبم./خوش ميگذره؟./آره./همه چيز رو به راهه؟./آره؛خيلي خوبه؛تو چطوري؟./اي منم زندم خوبم ميگذرونم ديگه؛يک حالت بيقراري خاصي دارم.نميدونم چرا استرس دارم؛انگار نگران تو باشم؛آخه بد کاري کردي اينجوري از خونه دور شدي./نگران من نباش.من بايد خودمو پيدا کنم يا نه؟بهتره اين فرصتو به من بدين؛من نياز به اين سفر تنهايي داشتم/خوب چرا حالا؟ميذاشتي يک هفته ديگه؛تو داري از چي فرار ميکني؟/از هيچي به خدا؛من فرار نميکنم؛من دارم ميدوم که برسم؛به خودم برسم؛ميدوني که خيلي وقته گم شدم./نميخواي بگي که من توي گم شدنت مقصر بودم؟/بي تاثير هم نبودي!/بگو که از من فرار نميکني؟بگو که از من خسته نشدي؟/نه؛از خودم خسته شدم؛باور کن ديگه از خودم به تنگ اومدم.(ادامه تا نيم ساعت...)پشت خطي دارم؛فعلا باباي/باباي عزيزم؛کاري پيش اومد حتي نصفه شب؛حتما بهم زنگ بزن.يادت باشه که من منتظر تماستم.از خودت بي خبر نذار منو.نميخوام بگم نگرانم؛ولي دوست دارم هر لحظه بدونم که همه چيز مرتبه./اکي؛ممنونم!حتما!تو هم مواظب خودت باش.
call 3 :سلام پدرسوخته!خوبي؟/سلام ؛آره که خوبم!تو چطوري؟/من عالي!تو خوب باش بابايي؛منم خوبم؛ببينم جوجو نکنه وسايل  منو بالا کشيدي در رفتي ميخواي از مرز خارج شي؟مگه قرار نبود يک روز بموني؟چي شد پس؟اصلا معاوم هست کجايي؟/آره؛در رفتم!خيال کردي!حالا حالاها بيخ ريشتم!فکر کردي ميتوني با دو تا خرت و پرت منو دست به سر کني؟/اي شيطون دم بريده؛کم و کسري نداري؟اگه چيزي خواستي بهم زنگ بزن؛باشه جناب سرهنگ!/بله قربان!نه باشه!/آهان!/باز تو اين کلمه رو به کار بردي؟/چشم قربان!
يک ماني؛دو بهمن؛سه پدر.سونيا از تعجب مونده بود همينطور.ميگفت چقدر نقشاي زندگي تو پيچيدست.نميشه فهميد کي کدومه توي زندگيت؟

*يک روز ديگر و يک عالمه حرص خوردن.
تموم طول روز دنبال جايي براي ناهار خوردن بوديم.دنبال يک لقمه نون براي صبحانه.نونواييهاشون که بسته بود.به سوپريها هم که ميرفتم ميپرسيدم نون دارين؟معمولا يک دسته مرد سيبيلو ريشوي مشکي پوشيده چشماشونو با اخم به زمين ميدوختن و ميگفتن که نه خير!انگار نگاه کردن به من روزشونو باطل ميکرد.بهشون که ميگفتي نون دارين؟ انگار گفتي که زنت فلان فلان...يک جوري چپ چپ نگات ميکرد انگار چي ازش خواستي.لابد کلي هم تف به روحت فرستادن که روز احيا و شب قتل تو ميخواي صبحانه بخوري.رستورانها هم که همه تعطيل.از گرسنگي و خستگي و تشنگي مرديم.و حالم از هر چي خوراک لوبيا و ذرت و غيره به هم ميخورد.دلم يک وعده غذاي گرم ميخواست.بلاخره با پيدا کردن يک رستوران که براي مسافراي بدبخت دولا پنلا هم که شده غذا سرو ميکرد رفع جوع کرديم.

*يک تصميم و يک عالمه خاطره.
ولي ما يک مقصد طولاني داشتيم.که بايد بهش ميرسيديم.اين تصميم رو هم يه هويي گرفتيم.که بريم جايي که سالها پيش رفته بوديم.مصمم شدم براي رفتنش.اين توي دلم مونده بود و ماني توي اين چندين سال با اينکه ميدونست چقدر به اونجا علاقه دارم؛يک بار هم برنامه رفتن به اونجا رو برام رديف نکرد.وحالا فرصتي دست داده بود تا من دوباره من بشم.به خودم بپردازم.خود خودم بشم.دلم براي خودم تنگ شده بود.و من لحظه به لحظه با اين سفر به خودم نزديکتر ميشدم.

*يک يادم هست و يک عالمه يادم نيست.
همه طول مسير به مرور خاطره هامون گذشت.به مرور خاطرات شيرين بي قيدي و جووني و کله خريمون.سونيا:يادت هست اونهمه کوهو بالا رفتي نخوردي زمين توي جاده صاف دهنت سرويس شد؟/من:يادت هست توي چايي فلاني نوبتي تف کرديم؟و وقتي اون از دستشويي برگشت با ولع تموم چايي رو سر کشيد؟/سونيا:يادت هست تو گم شده بودي توي جنگل و بهمن اومده بود دنبالت و استاد گير داده بود اون نبايد دنبال تو بگرده؟/من اينجا ديگه ميرم توي خودم؛آخه قرار نبود از اين چيزا يادمون بياد؛ولي سونيا در اشاره به يک خاطره ديگه؛يک عالمه خاطره از بهمن آوار کرد توي ذهنم./من:يادت هست که همه قندهاي موجود رو داديم به اون اسبا؟/سونيا:يادت هست اسب تو کنار دريا رم کرد رفت وسط پسراي کلاس که با مايو توي دريا بودن؟/من:يادت هست که حسين مايو نياورده بود و از ترس اسب رم کرده بدو بدو از آب زد بيرون و شورتشو آب پايين نگه داشت؟!!/اينجا سونيا هم احتمالا آوار خاطرات گذشته اش ميشه.بعد هر دو نگاهي به هم ميندازيم؛و پخي ميزنيم زير خنده.نميدونم خنده است يا گريه. سونيا ميگه من خواستم تلافي اون برنامه اي که براي ترک کردن حسين برام چيدي بشه.براي خاطر همين اين سفرو چيدم.دلم نميخواست اين يک هفته که به رفتن بهمن مونده؛تو اونجا باشي.اون بايد بمونه و تنهايي توي اون شهر رو بدون بودن و حضور تو حس کنه.همون کاري که تو کمک کردي با حسين بشه.همون کاري که تو از اين به بعد خواهي کرد.اون بايد بفهمه تو تنهايي و بدون اون چي خواهي کشيد.ميگم که برنامه ما فرق ميکنه.ولي بدم نمي اومد اين اتفاق بيفته.اين يک اطمينان خاطر براي ماني هم بود که مثلا بدونه بهمن براي من تموم شده.چون تنها فرصتي رو که داشتم خرج يک جاي ديگه کردم.هر چند دير ولي جبران شايد خطاهاي گذشته ام باشه. و شايد کمک کنه به ماني که اگه ذهنش به چيزي مشغول شده پاک بشه.و اين وسط بهمن هم باورش ميشه من دل ازش شستم.در کل سفر خوبيه.من و سونيا حالا از مرور خاطرات عشقي گذشتمون خجالت نميکشيم و شونه خالي نميکنيم.چقدر روحم تازه شد.

*يک نقطه و يک عالمه آرامش.
به بکرترين نقطه ايران پا گذاشتم.زير پام فرشي از ابريشمه و روبه روم يک بهشت گم شده.ميدونم که تا چند سال ديگه اينجا هم پر از تير آهن ميشه.تا چونه زير آبم و آبهاي آرام وحشي و ولرم؛بهم آرامش ميده.دور و برمون تقريبا خاليه.جز چندتا چوون که با يکي دوتا ماشين اومدن.احساس ترس دارم ولي به روم نميارم.ميايم زير اندازو پهن ميکنيم و ميشينيم آتيشي و چايي و آرامشي.يکي از اون جوونها به خودش جرات ميده به ما نزديک بشه و سر و گوشي آب بده.مياد  نزديک ما ميايسته و براندازمون ميکنه.ازش ميپرسم نزديکترين رستوران اينجا کجاست؟ميگه يک ربع فاصله داره.باز هم هست.ميگم آهان؛آخه الان نيم ساعته شوهرم رفته دنبال غذا هنوز نيومده!ميگه مياد...نگران نباشين.بعدش هم ميزنن به چاک!خاک بر سر اين مملکت.قلب ما مثل دو تا بچه گنجشک توي سينه ميزنه.به خير گذشته و ما هم زود جمع ميکنيم ميزنيم به چاک.توي يک مسير فرعي توي يکي از اين جاهايي که قليون و چاي دارن نشستيم و از چندتا پسري که اونجا هستن مسير مقصدمون رو ميپرسيم.يک آدرسي ميدن.راه ميافتيم.تقريبا هوا تاريکه و ما بايد بريم يک جا مستقر شيم.لازم نيست که بگم حالا به عمد يا اتفاقي موندگار شديم.مسيري رو که گفتن ميريم.اصلا شبيه جاده نيست.ميريم و ميريم تا ميرسيم به بنبست!ترس و وحشت همه وجودمون رو فراميگيره.سونيا هم همش ميگه اونا ما رو فرستادن اينجا بيان ترتيبمونو بدن!از دور چراغهاي يک ماشين که به سمت ما مياد معلومه.اسلحه رو آماده ميکنم.تفنگ رو هم.چاقوي ضامن دار رو هم.دور ميزنيم.شيشه ها بالاست و با ممکن ترين سرعت ميرونم.ماشينه ما رو که ميبينه چراغ ميده و بعدشم بوق ممتد ميزنه و ميپيچه و دنبال ما مياد.اه اه اه.رو دست خورديم.مثل احمقا.به جاده که ميرسيم خيالم راحت ميشه.خوشبختانه ماشينش آردي و به ما نميرسن.ديوانه وار ميرونم.ولي ميدونم که اينا حالا دست بردار نيستند.چون دست ما براشون رو شده.دو تا دختر تنها.و بي پناه.يک طعمه لذيذ.سونيا همش سناريوهاي وحشتناک ميبافه و من بهش ميگم خفه شه و اينقدر هم فيلمهاي مزخرف مثل ولنتاين و اره برقي 1 و 2 و 3 و تامارا نبينه!تقريبا پولي برامون نمونده.چون سفر ما قرار بوده يک روزه باشه.و حالا معلوم نيست چند روزه باشه.نه شناسنامه داريم؛نه عابر بانک.خسته و گشنه و بي پناهيم.ولي مايوس نميشيم.

*يک آرامش و يک عالمه بها.
چندين و چند مسافرخونه نسبتا ارزون رو بازديد کرديم.ولي اينقدر وحشتناک بودن که تصور يک شب خوابيدن اونجا هم سخت بود.سونيا اصرار داشت همه پول باقيمونده رو بديم براي يک شب خوابين تو يه جاي خوب و فردا هم برگرديم خونه.من اما ول کن نبودم.بلاخره يک سوئيت معمولي پيدا کرديم.که حاضر شد به دوتا زن بدون شناسنامه جا بده.جاي خوبي نبود.ولي بد هم نبود.ملافه هاش از سفيدي برق نميزد.ولي کثيف هم نبود.مبلمانش خيلي مجلل نو نبود.اما کهنه و کثيف هم نبود.خلاصه يک جاي دنج و آروم بود.براي پيدا کردن اينجا سه تا شهر رو زير پا گذاشته بوديم.با خودمونم که هيچي نداشتيم.نه مسواک.نه حوله.نه صابون.نه شامپو.نه حتي يک شونه.حسابي ژولي پولي شده بوديم.مستقر که شديم،رفتيم يک مقدار خريد کرديم.خيلي ساده و فقط ضروريات.حالا ميتونستم بفهمم فقر و نداري يعني چي.بفهمم وقتي پول نداري بهترين جنسا رو بخري يعني چي.وقتي يک مقدار کم بودجه داري و بايد با اون برنامه ريزي کني و زندگي رو بگذروني يعني چي.وقتي مجبوري جاهاي ارزون بخوابي.وقتي نداري خوب بخري خوب بپوشي و خوب زندگي کني.و وقتي مجبوري از خيلي چيزا بزني تا به بقيه چيزها بپردازي.مجبوري نيازهاتو اولويت بندي کني.توي اون منطقه سوئيت هاي زيادي بود که متعلق به يک سازمان بود.اختلاف فاحشي بين آدمهاي مستقر در اونجا و ما بود.همه با تعجب به ما نگاه ميکردن.براشون سوال بود که ما چرا از اينجور جايي سر در آورديم؟

*يک ايران و يک عالمه توريست.
توي مسير به يک گله توريست بدبخت که ميدونستن اين فصل ايران تور ارزوني داره؛برخوردم.داشتم فکر ميکردم اين بدبختا چي ميکشن توي اين مملکت.حجاب پيچيدشون و ترس از خوردن و آشاميدنشون منو به تعجب واداشته بود.توي اون جمع با دختري به نام آنابلا دوست شديم.روسي بود و انگليسي اصلا خوب حرف نميزد من به دختر پسراي ايروني بابت انگليسي خوب دونستنشون باليدم.يک در ميون با اشاره به هم حرفامونو ميفهمونديم.دختر خوشگل و خوشتيپي بود.اين روسها کلا خوب تيکه هايي هستند.حدود 34 سال سن داشت و مردم شناسي خونده بود.نميدونم.اينجور ميگفت.مردهاي اون جمع خيلي با شخصيت و مودب بودن.آنابلا خيلي دلش ميخواست همراه ما باشه.و اينطور شد.و يک روز کامل همراهمون بود.يا ما همراهشون بوديم.فرقي نميکنه.رفتيم شکار.يک جاهايي هم رفتيم که من لباس محلي پوشيدم و همشون از من عکس گرفتن.فرداست که اين عکسه بره توي اينترنت و زيرش بنويسن يک دختر عشاير!!ايراني!مثلا!

*فردا صبح به مقصد رسيديم و تفريحاتمونو کرديم و خسته خسته و خيس خيس نشستيم لب آب در پناه يک درخت.بارون شديدي ميباره.مثل اين فيلمايي که براي بارون از ماشين آتش نشاني استفاده ميکنن.قطرات درشت و مداوم و تيز.ولي با اينهمه بارون؛ما زير اين درخت آروم بدون دغدغه نشستيم.آتيش هم روشنه.من به صداي بارون و تلق نلوق بلالها گوش ميکنم.سوئيشرت تو روي شونه هامه.سونيا خوابه.سر اون پرنده اي که من با اون توريستاي خارجي شريک شدم و زدمش؛با من قهر کرده.حالا يک پرستوي دريايي هم کمتر.به کجاي دنيا برميخوره؟نميدونم چرا اينقدر سنگ دل شدم؟به گل آتيش زل زدم و هي بارون شديدتر ميشه و هي چشماي من گرمتر و گرمتر.طعم گس پرنده بدبو و لزج هنوز زير دندونمه.همراه قارچاي جنگلي.چه شود.ميدونم که يک کم ديگه اينجا بمونيم؛ديگه درخت تموم باروني رو که نگه داشته پس ميزنه و مثل ناودون ميريزه روي سر و  هيکلمون.توي گل آتيش زل زدم و چشام گرم ميشه.يه ماشين نور بالا ميندازه توي چشمم.نورش خيلي خفه است.نزديک مياد.بهمنه.باورم نميشه.تکون نميخورم.ميگم يک روياست.مياد نزديکم؛ميگه ميشه يک چايي مهمونتون باشم؟سونيا هم بيدار ميشه.پس اونهمه گزارش لحظه به لحظه واسه اين بود؟بارون بند اومده و هوا خيلي خاص شده.سونيا ميره لب آب و يک سيگار آتيش ميکنه.من و بهمن ميشينيم تنگ هم.بدون حرف.بدون کلام.يک چايي داغ براش ميريزم.از بلالهايي که کباب کردم تعارفش ميکنم.ميگه فکر کردي من ميذارم اينطوري تلخ باهام خداحافظي کني؟از من در ميري؟نميپرسم چطوري اونهمه کارو ول کردي اومدي اينجا؟ميگي که قراره تو توي شيراز باشي.ميخندم ميگم شيراز منم ديگه؟هر جا باشم شيراز اونجاست!بعدش به سمت جنگل راه ميافيت.يک شهر ديگه.من و بهمن توي ماشين بهمن و سونيا با ماشين من.سونيا يادش رفته بود گواهينامه برداره و من توي اينهمه مسير از رانندگي به شدت خسته شدم.حالا ميگيم بي خيال.خداکنه اتفاقي نيفته.يک پياده روي خوب توي يک مسير خوب؛کلي تفريح سالم ديگه و کلي شونه به شونه هم رفتن و درد دل کردن و راز و نياز شنيدن.حالا توي جنگل نشستم ميون اونهمه بوته وحشي و يهو لرزشي عجيب تنمو فرا ميگيره.چشم باز ميکنم.سونياست.داره تکون تکونم ميده.ميگه پاشو بارون داره شديد ميشه.بايد از اينجا بريم.ميدونستم که همش روياست!!!!!ولي اين لبخند شيرين کنج لبم پس از کجا اومده؟و بوي عطر تو؟

*يک ماشين و يک عالمه ريسر.
توي جاده؛حتي توي همين شهر؛نميدونم چطوريه که وقتي آقايون چشمشو ن به يک راننده خانوم ميفته؛ياد قمپز درکردنهاي بي حد و حسابشون ميفتن.فکر ميکنن اگه الان نپيچن جلوي خانومه و راهشو نگيرن يا حتي براي سبقت بهش راه بدن يا حتي بذارن اون راحت و بدون نگاههاي مزاحم ديگرون به مسيرش ادامه بده و حتي چيزي نگفته و اشاره اي نکرده باشن؛مرديشون به اثبات نميرسه؟!نميدونم من کجام شبيه شوماخر بود.شايد کلاهي که منو شبيه راننده هاي رالي ميکرد!مثلا!ددين من بجوري قلقلکشون ميداد که سر به سرم بذارن.که مثلا بخوان باهاشون ريس بذارم!که مثلا باهاشون کل کل کنم.من خيلي کم طاقت و عصبيم.ولي هميشه سعي کردم اين حالتو توي رانندگي نداشته باشم.ولي نميشه که.مجبور شدم حال يکي دو نفر رو بگيرم.مجبور شدم گاهي از راست سبقت بگيرم!مجبور شدم به اون خري که راه به من نميداد راهمو برم بفهمونم که از له و لورده شدن ماشين و حتي خودم نميترسم.جالب بود که توي مسير چشمم به يک ماشين که خيلي سعي ميکرد در امتداد ما راه بياد افتاد.راننده اش عجيب منو ياد حاج باران انداخت.نميدونم چرا؟آخه همچين بي شباهتم نبود.بدم نمي اومد سربه سرش بذارم.آقا من يک نيش گاز دادم؛اينم غيرتي شد و چنان ماشينشو تاروند که بيا و ببين.بعدش هم با سونيا کلي خنديديم بهش.الحق شتاب ماشينش خيلي عالي بود.جلوتر سرعتشو کم کرده بود بهش برسيم.و اين برنامه چندين و چند بار توي مسير ادامه داشت.تا همين تهران.کلي ما رو با کاراش خندوند.خيلي بامزه بود.بعدش ديشب که اومدم وبلاگ حاج بارون رو خوندم؛داشتم از تعجب شاخ در مي آوردم تقريبا مطمئن شدم که حسم اشتباه نکرده و اون خودش بوده!

*باور کردنش سخته؛ولي ميخوايد باور کنيد؛ميخوايد نکنيد.دو تا زن جوون تنها؛مسيري حدود 2000 کيلومتر رو رانندگي کردن؛و سالم به خونه رسيدن.توي همين مملکت گل و بلبل.متاسفم که خيلي جاهاي قشنگ و ماجراجويانه سفر رو مجبورم سانسور کنم.سفر ما يک سفر خاص بود.خيلي خاص.شايد ديگه هيچوقت توي عمرم چنين سفري نداشته باشم.همونطور که مطمئنم هر کسي از اين سفرها نداره.از رانندگي توي مسيري که هيچ کس نبود جز چندتا دام وحشي؛از مسيري که پر از قاچاقچي بود؛از تموم ترس و وحشتهايي که داشتيم؛از همه اش نتونستم بگم.و ميدونيد که حتما دليل دارم.
.........................................................
پ.ن:هنوز هم با خوندنش حس خوب ميگيرم.اين يكي از نوشته هامه كه برام تصويريه تصويريه.پارسال همين روزها....

پ.ن:يادش به خير...چقدر بچه بودم....چه گم شده بودم....چه شاد بودم....چه غمگين بودم...چه كسي رو داشتم....چه كسي رو داشتم...داشتم....

پ.ن:همه چيز رو به راهه اما يك چيزي اذيتم ميكنه.تو خوب ميدوني.نميخواي جوابمو بدي بعد برم مسافرت؟يا مسافرت كوفتم بشه؟
.......................................................
لحظه اي با من باش...

درون پنجره دارد بهار مي رقصد
و ابر روي سر شوره زار مي رقصد
به آب ها زده اند اين دقيقه ها،يک مرد
درون ساعت من،بي گدار مي رقصد
زمين و حرکت موزون و دختر خورشيد
نه...مثل اينکه تمام مدار مي رقصد
سکانس بعدي اين فيلم ، يکنفر بي تو
چه بيقرار ... چه آيينه وار مي رقصد
و لامباداي من و باد-آخرين برداشت-
حضور حادثه بي اختيار مي رقصد
و "گل نراقي"و آواز "دختر زيبا"
"مرا ببوس"...کسي روي دار مي رقصد
نفس نفس؛خفقان؛خستگي؛سياهي...کات!
ويک جنازه که با افتخار !!! مي رقصد

                                                ..........................................

                                                   نکته اخلاقي ايندفعه:

      هميشه به ياد داشته باش تا به فراموشي بسپاري آنچه را که اندوهگينت مي سازد.
                                                           اما ...
                 هرگز فراموش نکن به ياد داشته باشي آنچه را که شادمانت مي سازد.
                                                    ( آلبرت هوبارد)

 

نوشته شده در یکشنبه هشتم مهر 1386ساعت 10:52 توسط آرایه| |