چشم باز ميکنم؛توي همون اتاق هميشگي هستم؛همونيکه چندين ماهه که صبحها چشممو که باز ميکنم؛اول يک پرده شيري رنگ ميبينم و بعد يک عالمه نارنجي ميريزه تو چشمم.براي چند لحظه مکان و زمان از دستم خارج شده؛کمي مرور ميکنم و زود به ياد ميارم که من دوباره برگشتم به پانزده سال بعد.من؛الان کنار ماني دارم زندگي ميکنم؛فارغ از همه دغدغه هايي که روزي داشتم؛فارغ از اونهمه جنجال و هياهوي نوجووني؛فارغ از دو راهيهاي وحشتناکي که هميشه درگيرش بودم؛خوشحالم که از خواب بيدار شدم؛برميگردم و ماني رو که خيلي آروم مثل يک طفل معصوم خوابيده نگاه ميکنم.مدت طولاني بهش خيره ميشم.دستمو ميزارم زير سرم؛به پهلو ميغلطم و بهش نزديک ميشم.صورتمو ميبرم نزديک صورتش.دلم ميخواد عطر نفسهاشو ببلعم.لحظه اي نفسمو نگه ميدارم؛حالا با هر بازدم اون؛ دمم رو هماهنگ ميکنم؛عطر نفسهاشو عميق به ريه هام ميکشم؛عطر نفسهاشو....عطر نفسهاشو....مدتها بود اين عطر و اين بو رو از خودم دريغ کرده بودم.مدتها بود وقتي بغلم ميکرد کلافه ميشدم؛کلا هيچ وقت نتونستم حضور کسي رو اينقدر نزديک به خودم بپذيرم.احساس خفقان ميگرفتم از نفس به نفس شدن.احساس تنگي خلق و خفگي؛گاهي که پيش مي اومد و جراتي به خودش ميداد و تنگ بغلم ميکرد و لبهاي طولاني ازم ميگرفت؛با سه چهار تا نفس عميق و پي در پي؛از خودم دورش ميکردم  ميفهميد که ديگه طاقتم تموم شده و وقتشه رهام کنه.اما حالا اين منم که دارم نفسهاشو که از عمق جانش مياد به عمق جانم ميفرستم.نفسهاش الان نزديک ترين چيز به قلبشه.چقدر خوشحالم که ميتونم خودمو تو قلبش جا بدم.ميتونم تصور کنم اين قلب فقط مال منه.ميتونم خوشحال باشم که فقط براي من داره ميتپه.مثل خيلي از شماها؛از احساس مالکيت خوشم مياد.ميدونم نصفه شبا تشنه اش ميشه.ميدونم اگه بخوام برم سر يخچال براش اب بيارم؛تا اونجا مثل بيد بايد بلرزم؛ولي پا ميشم ميرم براش آب ميارم؛ابروهاي پر پشتشو نوازش ميکنم؛بعد لباشو ميبوسم؛يکي...دوتا....سومي رو با هم همزمان ميشيم و مهمون يک لب شيرين و طولاني ميکنه.بعد دستاشو دورم حلقه ميکنه و تنگ به آغوش ميکشه.آهسته زير گوشش نجوا ميکنم:آب ميخوري؟خوابه خوابه.ميدونم هيچ وقت صبحها اين لحظه ها يادش نميمونه.ولي اگه ندوني فکر ميکني کاملا هوشياره.مثل بچه کوچولوها آب رو مينوشه و بعد به پهاوي ديگه ميچرخه و من فرصت دارم از پشت بغلش کنم و خودم رو با حرارت بدنش گرم کنم.پلکهام گرم ميشه و به خوابي که چند لحظه پيش ديدم فکر ميکنم.به اينکه زندگي من ميتونست چقدر متغير از ايني که هست باشه.به اينکه اگه من الان در قالب اون زندگي بودم؛چي به سرم اومده بود؟به اينکه چقدر خدا بهم رحم کرده بود.....
اولين باري که ديدمش؛يک تابستون گرم مردادي بود.از پنجره اتاقم بيرون رو نگاه ميکردم.تو دوازده سيزده سالگي بودم.داشت ميرفت مدرسه؛کلاسهاي تجديدي!بعدها فهميدم که هر سال با تک ماده قبول ميشه!اونم تو رشته انساني!قيافه ميافه هم صفر.شبيه افغانيها بود.هيکل ميکل هم يختي!مجموعه اي از همه ظرافتهاي دخترکش!!!!رو داشت!!!!و من عاشقش شده بودم!هم سن و سال خودم بود.شايد يک کم بزرگتر.بعدها صبح زود بيدار شدن و رد مسيرشو تعقيب کردن با نگاه شده بود يکي از سرگرميهاي روزمره ام!همون روز اول که منو از پنجره ديد برام با دست بوسه فرستاد.کم کم مامان به رفتار من مشکوک شد و  کم کم گندش در اومد که من با پسر زشت و کچل و خنگ و مچل!همسايه سر و سري دارم!جدا از همه اينا؛خانواده هاي ما اصلا و ابدا هم شان و همسطح نبودند.هيچ تشابهي بين شيوه زندگي کردن ما و اونا نبود.ميديدم مامان چه حرصي ميخوره از اينکه من عاشق اين پسره شدم!خجالت ميکشيد از اينکه يکي دوتا ديگه در و همسايه هم بفهمند و من بشم باعث ننگش!پسره بدون استثنا بعداز ظهرها توي کوچه ولو بود و فوتبال بازي ميکرد.عضو يک تيمي هم بود؛که جمعه ها هم ميرفت اونجا تمرين!جمعه ها معمولا مامان اينا مهموني بودند و من به بهونه اي!جا خالي ميدادم؛و نميرفتم.از اينکه لاي پنجره رو باز بذارم و روي تختم بشينم و يک کتاب دستم بگيرم و از درز لولاي پنجره؛از اون باريکه اي که ايجاد ميشد؛اونو ببينم؛که همش سعي ميکنه در تير رس نگاه من باشه؛و اشاره هاي پنهونيشو مزه مزه کنم؛لذت ميبردم.بعد ها هم ديگه نزديکتر شديم و کله خر هم که بوديم....اين شد که جمعه ها ظهر قبل از رفتن سر تمرين فوتبالش؛يک ساعتي رو با هم ميگذرونديم!بعدش هم شديم اول دبيرستان.اون اول مهر اون سال  و اون حال و هوا؛هيچ وقت يادم نميره.مجموعه اي از آشفتگي و بي قراري و دلهره و اضطراب و لذت از بوسه هاي شيرين و بکر و لذت از تن کشف نشده و بالغ نشده همديگه!اون از مدرسه در رفتناش!اون سر راه من واستادناش!اون اسکورت کردناش معدود وقتايي که با همکلاسيهام و پياده تا مدرسه ميرفتم!اون حس غرور مسخره اي که وقتي به خاطر من با بقيه گلاويز ميشد سراغم ميومد!اون لبخندا و نگاههاي يواشکي و اشاره هاي بي پاياني که نثار هم ميکرديم!اينقدر تو گوش من خونده بود دوستم داره عاشقمه با هم ازدواج ميکنيم خوشبخت ميشيم که خودمونم باورمون شده بود!هيچ نقطه اشتراکي باهاش نداشتم و فقط دوستش داشتم.هيچ شباهتي به هم از هيچ نظري نداشتيم و من دوستش داشتم و اون دوستم داشت.برام جالب بود وقتي که ميومد پيشم و با صداي اذون وضو ميگرفت و نماز اول وقتش هيچوقت ترک نميشد!برام جالب بود که هر شب يک قسمت از قرآن رو ميخوند!برام جالب بود نوع نيايش و عبادتش با خدا!افکار به شدت مذهبيش چيزي بود که برام جالب بود و من به عمرم اينقدر از نزديک نديده بودم.برام جالب بود که قرآن رو با اون لحن قشنگ ميخوند!برام جالب بود که هميشه تو کوچه ولو بود!جالب بود که از دوازده سيزده سالگي ميرفت سر کار!جالب بود که توي همون سن و سال ماشين باباشو دودر ميکرد و ميومد دنبال من گاهي!شبهايي که نيمه شب از خواب آلودگي اهل خونه هامون و اهل محلمون استفاده ميکرديم و يک گوشه خلوت براي راز و نياز داشتيم!کي باورش ميشه ما توي اون کوچه هاي امير آباد چندين و چند صد مرتبه همديگرو بوسيديم؟کي ميتونه باور کنه چند شب تا صبح رو توي اتاق همديگه با بودن همه خانواده گذرونديم؟کي ميتونه باور کنه اگه يک روز همو نميديديم ميمرديم!يا حداقلش اين بود که اينقدر حالمون بد بود که به حال مرگ مي افتاديم!کي ميتونست باورش بشه که من اين پسر زشت و کچل همسايه رو دوست دارم!اونم اينقدر وحشتناک؟!چقدر پسرهاي همسايه به اون حسوديشون ميشد و من چقدر باور کرده بودم پسره بهترين گزينه ممکن توي کل کائناته!چقدر پسره رو دوست داشتم.پسره اون موقعها حکم نفس رو برام داشت.حتي با تنبيه مامان و تبعيد چند ماهه به خونه مادربزرگ هم آدم نشدم!عشق خفني بود!خيلي خفن!من عاشق تفاوتاي پسره با خودم شده بودم.پسره واقعا دوستم داشت.پسره وقتي ميگفت توي همه زندگيم تو تنها کس هستي که نگرانشم و دلم ميخواد هميشه پيشش باشم من باور ميکردم.پسره وقتي ميگفت عاشقتم من باور ميکردم.وقتي به پسره بابت نگاه کردن به دختر ديگه همسايه غر ميزدم؛اونم غرهاي الکي!چون دوست داشتم گير دادن بهش رو؛چون بدجوري خودشو توجيه ميکرد و چون دوست داشتم وقتي با گريه ازم ميخواست باورش کنم که فقط منو دوست داره!مثل احمقها دوست داشتم بهم گير بده!اينجا نرو!انجا نرو!اينو نپوش!به اون نگاه نکن!با اين حرف نزن!دوست داشتم!وقتي يک تابستون کارشو آخر تابستون براي من هديه تولد خريد.وقتي اون حلقه رو بهم کادو داد.وقتي بهم گفت همين الان با مامانم صحبت کردم و قراره بياد خواستگاريت!همه چيز اينجوري بود....بود...بود....تا اينکه.....ماني اومد تو زندگي من.نميدونم چطور توي طوفان اون عشق بچگونه؛ماني تونست عنان من رو به دست بگيره؟من بي وفا نبودم؛من تصور اينکه يک روز بدون پسره زنده بمونم رو هم نداشتم؛من اصلا از دوست شدن با پسري که از خودم بزرگتر بود و غريبه هم بود؛وحشت داشتم...ولي چيزي جز قسمت نبود اين.چيزي جز کاري که بايد ميشد.انگار بايد ماني مي اومد و من رو از پسره و پسره رو از من ميگرفت....انگار بايد زندگي من طور ديگري رقم ميخورد.با اونهمه عشق...با اونهمه عشق دوران نوجووني که تو ميدوني چه آتيش تند و تيزيه؛...من خيلي راحت؛و خيلي معقول برخورد کردم....هنوز نميدونم چطور تونستم؟من چطور توي اون سن و سال و توي اون شرايط همچين تصميم گرفتم؟کي منو هل داد که درست قبل از نديدن ماني حتي؛و فقط با اعلام حضورش...فقط با اين يقين که ميدونستم از اين به بعد يکي ديگه تو زندگي من خواهد بود؛چطور تونستم؟چطور؟اين همون کابوسيه که هنوز هم خيلي شبها ميبينم...کابوس گرفتن دلم از تو....کابوس شکستنت.تو تنها و تنها کسي بودي که عشق بچه گونه و پر شدتت رو هيچ وقت با هيچ کس ديگه نه تنها تجربه نکردم؛بلکه باور هم نتونستم بکنم.و با اين حال.....من درست در اوج عشق....تو رو رها کردم.دو روز بيشتر از حضور ماني نگذشته بود و من بي اونکه بدونم کيه؟چيه؟ و اصلا قراره چي بشه؛اومدم صاف و رک همه چيز رو بهت گفتم.از پيچوندن کسي که دوستم داشت بدم مي اومد.از اينکه به کسي که عشقش رو به پام ريخته بود دروغ بگم منزجر ميشدم.نميدوم؛انگار بچه تر که بودم آدم تر بودم.عاقل تر هم بودم.بهت گفتم که بايد برم.بايد ازت جدا شم.گفتم که ديگه نميشه که ما با هم باشيم.و تو ناباورانه ناباورانه و ناباورانه گوش ميدادي.ساکت بودي....ساکت بودي...ساکت بودي....و بعد فقط اشک ريختي....فقط نگام کردي و اشک ريختي....اشک ريختي و نگام کردي....فقط يک جمله:....گفتي بهت بگم چرا؟چرا دارم ميذارمت ميرم؟چرا بهت نارو زدم؟چرا بهت بي وفايي کردم؟جوابي نداشتم....پا به پات اشک ريختم.... پا به پات گريه کردم....و تموم شد.تو تموم شدي.من تموم شدم.صبح اون روز دفعه هشتمي بود که مامانت موضوع من و تو رو مطرح کرده بود و مامان من با چه خشمي اونو از خونه بيرون کرده بود.من براي اولين و آخرين بار اون روز از مامان سيلي خوردم.مامان گريه کرده بود؛التماسم کرده بود؛تهديدم کرده بود؛و من هميشه گفته بودم پايبند تو هستم و ميخوام که توي همون سن کم زن تو بشم!ولي اينبار اين سيلي رو که بهم زد....انگار حق خودم ميدونستم.ميدونستم که راه رو اشتباه رفتم.ولي قبل از اين سيلي خودم برگشته بودم.و حالا شبش؛به تو گفتم که همه چيز تمومه.دو روز خودمو توي اتاق حبس کردم و اين ترانه شاهرخ يه آهنگي داره به اسم پاييز .... كوچه غمناكه پرستوهاي شاد/ در غروبي پرملال و بي صدا/ خبر عريوني باغا رو داد/ پاييز اومد اينور پرچين باغ/تا بچينه برگ و بار شاخه ها/....پاييزه پاييزه عريون/من و تو خسته و گريون.... آهنگش فكر مي كنم مال مرحوم منوچهر طاهر زاده است. (اين تيکه رو از حاجي باران کش رفتم!هر چي هم اضافه اش کردم هموناييه که قبلا شنيدم و يادم بود چون درست 15 ساله ديگه نشنيدمش و فکر ميکنم يک ترانه ديگه اش هم اين بود:من و تو زاده فصل خزونيم دو تن پرورده دامان گريه....)درست اين ترانه رو دو روز تموم گوش کردم و باهاش اشک ريختم.بعدش ديگه چشمام باز نميشد.ولي....تونستم باز روي پاي خودم بايستم.مثل معتاد رو به ترکي بودم.بديش اين بود که تو رو ميديدم...مثل هميشه ميديمت و نبايد مثل هميشه ميبودم.گاهي از لاي پنجره اتاقم تو رو که باز مثل اون اوايل در تير رس نگاه من قرار ميگرفتي نگاه ميکردم...شکسته شده بودي.همه چيز رو تعطيل کرده بودي.شنيدم ديگه نماز هم نميخوني.شنيدم قرآن روي تاقچه اتاقتو جر واجر کرده بودي.شنيدم ديگه پا به توپ نزدي.من هم به اندازه تو غم داشتم.غم من بيشتر هم بود....چون تو منو ناروزن ميدونستي.چون تو از من متنفر هم شده بودي.ولي من هنوز دوستت داشتم.يک بار همينطور که طبق عادت هميشه رفته بوديم به ميعادگاهمون؛بدون خبر از هم؛گفتي خندم ميگيره.از اينکه همه چيز تموم شده و ما هنوز همينطور يک سري عادتها رو به دوش ميکشيم.واقعا جالب هم بود.به قول تو ديگه معني نداشت اونطور تو مسير هم قرار گرفتن.همون اوايل ماني با تو رو به رو شد از صدقه سري دوست مارمولکش که اتفاقا هم محله اي ما هم بود.قرار بود تو بگي که من و تو عاشق هم هستيم و ماني بايد از سر راهمون کنار بره.گفته بودي هم.ولي ماني به حرفهاي يک الف بچه توجهي نکرد.نميدونم.شايد اين هم قسمت بود.وگرنه يک رابطه يک هفته اي تازه شکل گرفته بدون عشق نميتونست اونقدر قوي باشه که حتي اين حرف و حديثها هم نتونه از هم بپاشتش.تهديدش هم کرده بودي.گفته بودي اونو ميکشي!گفته بودي روي صورت من اسيد ميپاشي....!!!!بعدها حتي زنگ زده بودي التماسش کرده بودي که از سر راه تو بره کنار.افاقه نکرده بود.درست سه سال بعد از اون ماجراها؛با دختر خاله ات ازدواج کردي.شب عروسي تو؛ما ديگه تو اون محل نبوديم.الان ميدونم يک دختر 6 ساله و يک پسر 2 ساله داري.ميدونم يک وکيل خبره شدي.ميدونم نمازتو تو مسجد ميخوني!ميدونم مکه هم رفتي و حاجي شدي!ميدونم.....ميدونم....ميدونم.....ولي نميدونم اگه ما بعد از يازده سال با هم رو به رو بشيم؛چه عکس العملي خواهيم داشت؟هميشه فکر ميکنم يک روزي اتفاقي تو رو توي خيابون ميبنم.نميدونم اون روز چه عکس العملي خواهيم داشت؟نميدونم الان حست نسبت به من چيه؟تو هم مثل من کاملا خنثي و بي تفاوت هستي؟چرا حداقل سالي يک بار مثل همين امشب مياي تو خوابم و اون حلقه هميشگي رو دوباره و دوباره و دوباره تو انگشتم ميکني؟چرا توي خوابم اينقدر آشفته اي؟چرا توي خوابم کت شلوار دومادي تنته و همش دنبال مقدمات عروسي هستي؟چرا اشک ميريزي؟شايد اشکات به خاطر اين باشه که آخرين خاطره اي که ازت دارم؛آخرين تصويرت؛يک پرده اشکه.توي جام مدام غلت ميزنم و از اين شونه به اون شونه ميشم.دارم فکر ميکنم چقدر خوب شد که من خر نشدم با تو ازدواج کنم!توي اون سن و سال کم! با اون خانواده تو!با اون عقايد مذهبي سفت و سختت!با اون شرايط سخت زندگيت!من الان مجبور بودم برم مکه؟صبح زود پاشم وضو بگيرم نماز بخونم؟لابد مشروب هم نخورم!لابد روسري هم سرم کنم؟!لابد دو سه تا هم بچه برات زاييده بودم!!!يا نه!شايد هم همون سال اول طلاق گرفته بودم!الان شايد رفته بودم خارج.شايد هم يک بار ديگه با يکي ديگه ازدواج کرده بودم!شايد با مردي ازدواج ميکردم که 38 سالش بود و سه تا بچه داشت!!!يا شايد با مردي که همش با اين يکي اون يکي ميپريد!شايد هم منتظر بودم يکي از من خوشش بياد و بياد با من ازدواج کنه!شايد هم قيد ازدواجو ميزدم و هر چند وقت يک بار با يکي ميپريدم!همه اش وقايع هولناکي ميتونه باشه!پس الان اين بهترين شرايطيه که من ميتونم توش زندگي کنم.دوباره ماني رو نگاه ميکنم.بهش دست ميزنم تا از واقعي بودن حضور يک فرشته کنارم مطمئن بشم.بي شک اگه ماني اون موقع سر نرسيده بود....من هيچ طوفاني رو نميتونستم تاب بيارم.نميتونستم.بي شک نميتونستم!
....................................................
پ.ن:تا حالا شده یکی گوشیتونو بزنه ولی بعدش پیدا بشه و بهتون برگردونده بشه؟آره؟برای کسی پیش اومده؟
....................................................
لحظه ای با من باش...

امشب هوس خواندن يك مرثيه دارم
من كولي آوارهء بي‌ايل‌وتبارم
آن ابر پُر از بغض تواَم، منتظرم باش
فرصت بده امشب به‌هواي تو ببارم
چشم تو فقط دغدغه‌ساز غزلم بود
ديوانه نبودم به كسي دل بسپارم
تنديس جنونم كه مرا وقف تو كردند
حلاج‌ترين حادثهء چوبهء دارم
از لحظهء ويران شدن زمزمه‌هايت
تصويرگر دربه‌دري‌هاي غبارم
شايد به همين علّت ساده‌ست كه ديگر
يك ثانيه هم حوصلهء عشق ندارم