پشت ميزم نشسته ام.رو به رويم كبوترهاي سفيد و پر پري هستند كه سر زير بال هم برده اند و به ديوار نيلوفرين تكيه داده اند و لاي برگهاي قلبي شكلش احتمالا زير گوش هم بق بقو ميكنند.باورت ميشود توي اين چهار پنج ماه تازه اينها را ميبينم؟يا شايد توي نخشان ميروم.(زياد حواسم متمركز نيست؛نگران اين پسره هستم؛به تماسها جواب نميدهد؛بايد دليل قانع كننده اي مثل مردن!داشته باشد وگرنه من دانم و او!).تنيده هاي رشته افكارم از هم باز شده و هر كدام به سويي رفته.تا جمعشان كنم هم طول ميكشد.موتور نوشتنم را براي پستي كه منظورش را دارم روشن كرده ام و دارم گرم ميشوم.اسم اين پست خيلي راحت محتوا را ميرساند.تا حالا به معني اين كلمه انديشيده اي؟از تمام آموزه هاي ديني اجباري كه با قيف به خوردمان داده اند همين مانده برايم.معني همين كلمه.اوووووف كه چه بيخود هم مينمايد.بريده بريده هاي جمله هاي قصار دوستانم را توي اين يك هفته كنار هم ميچينم تا به نتايجي كه ميخواهم برسم.گاهي شنيدن يا گفتن يك جمله ساده نگرش تو نسبت به زندگي را تغيير ميدهد.همان يك جمله ساده باعث ميشود تو جاي اينكه آهنگر بشوي نجار شوي.جاي فيلسوف شدن عاشق شوي و جاي توانگر شدن فقير يا بلعكس.از كنار كلمات نبايد به آساني گذشت.
1- نوجوان كه بودم هر فيلمي مي آمد روي پرده؛من از مشتريهاي اولش بودم.ايضا هم هر تاتري.خب آگاهي كه آن زمانها زياد از اين اتفاقها نمي افتاد هم.سالي شش هفت تا.و من مواقعي كه كم مي آوردم گاها يك فيلم را چند بار ميديدم.اوايل با دوستان؛با دختر پسرهاي فك و فاميل و كمي جلوتر؛با يك چندتاي دوست پسر و بعد هم بهمن و بهمن و بهمن.اينطور برايم جا افتاده بود كه آدم اينطور جاها را بايد با پارتنرش برود.سخت معتقد اين قضيه بودم و احتمالا خيلي از شماها هم نظر من را داريد.
2- ماني از فضاي سينماهاي ايران خوشش نمي آيد.از فيلمهاي ايراني كه نگو.اوايل اصرار زيادي براي سينما رفتن داشتم و تا همين الان هم براي اين منظور جنگيده ام.يا نمي ايد؛يا با اكراه مي آيد.يا نميبيند؛يا وقتي ميبيند مدام غرولند ميكند.ميگويد چرا من نميخواهم بفهمم كه او"از فيلم سينمايي ايراني و سينما رفتن و رو به روي سن تاتر نشستن بيزار است و چندشش ميشود و حالش به هم ميخورد."ميگويد به خاطر من مي آيد.تو بگو؟من از اين آمدن به خاطر من خرسند خواهم بود؟
3- از اين آهنگهاي دمبيلي خواننده هاي ايراني هر مدلي كه بگويي و هر آشي با هر كشكي خوشم مي ايد.حقيقتش شعر برايم مهم است تا خواننده.البته صدا و ريتم آهنگ هم نه كه نباشد اما محتوا بيشتر جذبم ميكند.موزيكهاي خوانندگان خارجي هم گوش ميكنم و گاها دوستم مي آيد از بعضيهاشان.(توی cool disk کشان کشان با خودم می آورمشان تا ادامه شان دهم توی خانه.اول که خوابم می آید؛حالا بیدار شده ام و ادامه:)داشتم میگفتم؛موزیک گوش دادن من هم اینطور است.اما مانی....از تمام خواننده های ایرانی فقط ستار و آن هم فقط یک آهنگ را دوست دارد!البته غلو نکنم یک آهنگ هم از سیاوش شمس همو که میگوید تموم دستام جوهری...و البته صدای هایده را هم دوست دارد و آهنگ "تلفیقی از دوچیزی آبادی و خرابی"چاووشی را.بقیه را اصلا تحمل شنیدنش را ندارد.تصور کن یک آهنگی را خوشم می آید و با چه ذوقی برایش میگذارم و معمولا این فرصتها وقتی دست میدهد که با ماشین دوتایی جایی میرویم.تمام طول مسیر من آهنگ را از اول می آورم و ذوق میکنم و میگویم مانی مانی اینجایش را گوش کن؛یا چقدر این قسمتش قشنگ است نیست؟یا ببین اینجا چه میگوید....و مانی فقط سری تکان میدهد به نشانه تاسف و میگوید نمیخواهی بس کنی؟تو که میدانی من از این اراجیف خوشم نمی آید.حالا نوبت من است.black metal و از این دست چیز شعرها.و او هم متقابلا دوست دارد وقتی برای من با شوق و ذوق از قسمتی از آهنگ حرف میزند من هم ذوق کنم.مانی وقتی موزیک گوش میکند انگار دارد موسیقی را به قضاوت مینشیند.اینطور مواقع آخرش کار به جایی میرسد که من از خاطرات بهمن بگویم و آهنگی را که میداند مورد علاقه بهمن بوده و به من تقدیمش کرده بگذارم و بگویم اصلا ما اشتباهی به هم رسیدیم.او هم میگوید خدا را شکر که گذاشت رفت.اینجا دیگر ضبط خاموش میشود و من زیر لبی شب آفتابی اصفهانی را زمزمه میکنم و چشمهایم را تا رسیدن به مقصد میبندم.
4- به خاطر شرایط خاص خانه پدربزرگ؛وارد رشته تنیس شدم.تنیسوری بودیم روزی برای خودمان.عمو هم خیلی سر نترسی داشت و ما را برمداشت و میبرد کایت و پاراگلایدر و اگر دستش میرسید احتمالا هلیکوپتر و هواپیمای دونفره و بالن و چیزی.استخر و اسکی هم که جای خود.و کوه.کوه تا دلت بخواهد.با پدر هم زیاد کوه میرفتم.مانی استخر و تنیس را پایه بود و هست.استخر که خیر سرمان سالی یک بار بیشتر نصیبمان نمیشود با هم باشیم؛تنیس هم که اصلا؛میماند کوه و اسکی و پرواز.از ارتفاع وحشت دارد.کاریش هم نمیشود کرد.دست خودش هم نیست.این هم تکلیف دیگر علایق ورزشی دختری که در گذشته هر هفته برنامه کوه نوردی اش حداقل به راه بود.
5- پدر عادتم داده بود به کوه و جنگل و کویر و بیابان و دشت و دمن زدن را.از زندگی یک هفته ای توی جنگل و چادر بگیر تا اطراق کنار دریاچه گهر و دامنه های دنا و ماهیگیری و...مانی اما....مسافرت را فقط بسته به هتلی که میرود میسنجد.هر چه هتل پر ستاره تر؛مسلما آن مسافرت بیشتر به او خوش میگذرد.دلم لک زده برای آنطور کمپینگ ها.مانی جای کثیف و خاکی با حداقل امکانات را تاب نمی آورد.تزش این است مگر آدم مغز خر خورده از خانه تر و تمیزش(!!! *)بزند برود توی خاک و خل؟
6- کتاب؛رمانش یا شعرش یا تاریخی اش یا فلسفی اش یا هر کوفت دیگرش...مانی اصلا و ابدا اهل مطالعه جانبی و محصولات فرهنگی نیست.چرا خب.مجله ماشین مثلا یا هواپیما یا ورق زدن بوردا را همه جوره است.توی کتش نمیرود مطالعه که نمیرود.تصور کن کسی که معدل بیست ریاضیات بوده انشایش را به مدد بقیه نمره هایش پاس میکرده.این را گفتم که یعنی ادبیات نوشتاری در حد صفر.اهل خلوت کردن و نوشتن برای دل خودش؟ابدا.

اینها را نوشتم تا با خودم مرور کنم.شاید بنشینم سنگهایم را با خودم وابکنم.این زندگی مشترک من است و این خصوصیات پارتنری است که خودم انتخاب کرده ام و پایش هم ایستاده ام و با خیلیها جنگیده ام.اینکه چطور من حالا به این تفاوتها رسیده ام و چطور با اینهمه تفاوت اینطور انتخاب کرده ام داستان طولانی سرنوشت را در برمیگیرد.شاید خنده دار است بگویم در طی هفت سال قبل از ازدواج به این تفاوتها پی نبرده بودم.البته دوری ما از هم توی آن سالها این مسائل را به ابن شکل بروز نمیداد.ولی کاملا مطلع بودم که اختلاف نظر و سلیقه هایی هست.اما ابدا و ابدا و ابدا آنها را اختلافاتی قابل ذکر و قابل بحث و قابل تامل(ببخشید اینهمه کلمه نکبت عربی به کار بردم)نمیدانستم.بگذارم به حساب خامی بچگانه ام یا به حساب خوش خیالی جوانی ام یا به حساب علاقه و شاید شاید شاید عشقم؛در هرحال مسائلی بودند که فاکتورشان گرفتم.

اما با همه این فاکتور گرفتنها.....من امروز که درست 14 سال از آشنایی ام با او میگذرد؛(-فوتبال چی شد مانی؟-ادامه داره...-چرا ساکتی پس؟-چیزکشی شد آخه....-اااا زد؟-آره 2 بر 1 -آلمان؟!-آره-هر هر هر....میبینم صدات در نمیاد!-کوفت!نخند!زن به بیخیالی تو ندیدم...یک وقت نیای از شوهرت دلجویی کنی و برای دیدن فوتبال همراهی اش کنی...-هرهرهر..."فوتبال هم که تا جایی که بشود همراهش هستم ولی همیشه غرش را میزند که تقصیر من است از فوتبال به آن شدت که خوره بود باز مانده!اشکالی ندارد چون این خاصیت تمام مردهاست!")پی برده ام این چیزهایی که فاکتورشان گرفته ام قسمتی از روحم بوده(نیایی بگوی تو به روح اعتقاد داری ها!)که حالا اینطور مشکل ساز شده اند.اینکه دلم هوای پرواز و رفتن میکند؛اینکه گمشده دارم اینکه مدام چیزی برایم کم است و اینکه هیچ چیزی ارضایم نمیکند و فکر میکنم زیاده خواهم و بابت این زیاده خواهی عذاب وجدان میگیرم...همه و همه اش به خاطر این است که از بخشی از روحیات خودم که فکر میکردم مهم نیست؛با خواست و میل خودم فاکتور گرفته ام.تصور کن یک زمانی تشخیص بدهی با یک کلیه هم میشود زندگی کرد و چیز مهمی نیست اما حساب زمانی را نکنی که اگر آن یکی مشکلی برایش پیش آمد چه میکنی؟باز هم مهم نیست؟

جنگیدم:چهارده سال خفیف و هشت سال شدید جنگیدم....مبارزه کردم...تلاش کردم...همه نوع تلاشی...از مبارزه منفی بگیر تا هر چه که فکرش را بکنی:
1- با زور و غر غر و نق نق و بهانه گیری و دلخوری سالی چند بار میکشانمش سینما.اکثر اوقات یا روی صندلی چرت زده یا تمام مدت پخش فیلم دلواپس این بوده ام که عکس العمل آقا چیست؟خاطره بید مجنون هیچ وقت از یادم نمیرود با آن قیافه سرد و ماست و ناراحت و غضبناکی که به خود گرفته بود؛درحالیکه من از آن فیلم بسیار خوشم آمد و چهار بار دیدمش.یک تلاش دیگرم این بود که دی وی دی فیلمها را تهیه کنم و در خانه بنشینیم و ببینیم...اووووووف....باز هم تنهایی و بدون همراهی به هر بهانه ای در میرفت و زیر بار دیدن فیلم نمیرفت....تلاشم تا همین لحظه بی نتیجه مانده است.
2- تاتر هم دورش را خط کشیده ام.سالیان سال است.غیر از این چند وقتی که بهمن بود.
3-برای موزیک هم کلا بی خیال شده ام.من سی خود او هم سی خود.البته گاهی برایش ذوق درمیکنم و از آهنگی که کلید کرده و خوشش می آید تعریف میکنم.او هم همینطور.ولی هر دو خوب میدانیم برای دلخوشک هم اینکار را میکنیم."برگرد مورچه!مزه اش رو از بین بردی!"درست است!مزه اش از بین میرود!
4-کوه که حرفش را نزن.تازه من راضی شوم تنهایی با دیگران بروم آقا مدام دلش شور میزند نکند سقوطی چیزی کنم!پرواز هم مطلقا ممنوع.آخر خطرناک است!اسکی؟؟اگر پایم بشکند چه؟!!تنیس؟خوشبختانه خیلی از این چموشی ها را به خاطر شرایط جسمانی ام مجبور به ترکم.
5-گاهی وادارش میکنم.گاهی که شدیدا تمام استخوانهایم برای اینطور مسافرتها و کمپ ها تنگ میشود به زور میبرمش.عذاب میکشد تمام مدت.از خاک و خل اطراف از ظروف غیر بهداشتی از آب غیر بهداشتی از نبود امکانات...
6- به زور وادارش میکردم هر شب بخشی از کتابی را که میخوانم گوش کند.به خط دوم نرسیده میخوابد....هفت سال است اینطور پیله کرده ام...از رو هم نمیروم...برایش شعر میخوانم....با تعجب نگاهم میکند!یک سال است که....

همه اینها درمان دارد.مبارزه نه ها؛دیدم که مبارزه و جنگندگی فایده ندارد.
تصمیم گرفته ام:
فیلمی که خوشم می آید بروم.یا تنها یا با هر کس که صلاح دانستم.اصراری به مانی هم ندارم.
موزیک و موسیقی هم خودم باشم و خودم.برای خودم ذوق کنم و بس.
کوه و جنگل و دشت و دریایم و سفرهای مارکوپلویی ام  را هم با اهلش بروم.زیاد هم نه که مانی دلتنگ شود.
کتاب را هم خدا را شکر زیاد وقت نمیکنم بخوانم...گاهی برای خودم میخوانم.شعر هم با خودم زمزمه میکنم...و سیراب میشوم...

و البته مانی خوبیهای خیلی بینظیر و سیراب کننده ای دارد که میتوانم از این موارد که گفتم چشم پوشی کنم.

دوستم میگوید"زیاد به زندگی ات حاشیه داده ای از حواشی زندگی ات کم کن تا بتوانی لذت زندگی را دریابی".راست میگوید...دارم قویا همین کار را میکنم.همه حاشیه ها را کنار میزنم.
دوست دیگرم میگوید:زندگی خیلی شیرین است.نمیدانم به این حرفش چقدر اعتقاد دارد؛اما میخواهم ابرها را کنار بزنم تا شیرینی اش مذاقم را نوازش دهد.
دوست دیگرم میگوید:پذیرفته ام زندگی همین است و دارم از همین بودنش کام میگیرم.

من از این تریبون اعلام میکنم:"زندگی من همین است و سعی میکنم با تمام وجودم پذیرایش باشم و با کنار زدن کاستیها سعی کنم داشتنهایم را ببینم"
در یک کلام:
"تسلیم شده ام"به عبارتی"اسلام آورده ام".....
................................
پ.ن:همه آنهایی که فکر میکنند توی جمعی از وبلاگ نویسان جایی ندارند؛ببینید آنهایی که اینطور فکر میکنید!من از باند بازی توی وبلاگ نویسی و کلا توی هر چیزی خوشم نمی آید.وقتی من اینجا مینویسم یعنی اینکه دارم توی طبقه همکف یک ساختمان مشرف به یک خیابان شلوغ زندگی میکنم و اطرافم هم پر از پنجره هایی است که پرده ندارد.پس هر کسی میتواند اینجا سرک بکشد و بیاید و قاطی شود و نظر هم بدهد.چون دارد رفتار و حرکات من را میبیند؛یا بهتر بگویم خودم در معرض دید گذاشته ام.

پ.ن:این چه مدهایی است جدیدا ریخته توی مغازه ها؟این مانتوهای مسخره مدل عجق وجق مثل چادر عربی چیست؟مشکی و بلند و لخت....لختی اش را دوست دارم ولی آن آستینهای تنگ و آن بالاتنه گشاد و آن پایین تنه چسبان!!!تازه میگویند اینا تایید شده است!!!چه بدبختی شده ایم ما!

پ.ن:من روزهایم آویزان تر از لب و لوچه ی دختربچه ای ست که هیچ وقت برایش عروسک نمی خرند...
.............................................

*و اما آن عکس کذایی که در چهار پست قبل(۴۳۸)گذاشته بودم!این یک لیوان شربت سن ایچ است که به مدت سه روز روی اپن آشپزخانه مانده و کپک زده است!در همین راستا یک چیزی برایتان تعریف کنم.تعطیلات قبلی رفتیم مسافرت.درست شنبه شب برگشتیم.جمعه صبح که خواستم گاز را روشن کنم دیدم روشن نمیشود.نتیجه اینکه ما هر وقت میرویم مسافرت شیر گاز را میبندیم!یک هفته تمام کاری با اجاق گاز نداشته بودم!خودم از تعجب و خنده مرده بودم!!!به من میگویند کدبانو!!!مانی همین که من را تحمل میکند یک فرشته است!

به حاج باران و برای ترسهای احسانه:
درست ميگويي؛اينها هم قبول...اما همه زندگي اين نيست.باور كن اين نيست.همه منظورم از نوشتن اينهمه حرف اين بود كه به خودم بقبولانم همه زندگي اين نيست.اين بخشي از سرگرميهاي من است كه در سايه ابهام و بي مهري قرار ميگيرد.حقيقتش به آن شدتي هم كه فكر ميكنم مهم نيست و نقش آن چناني ندارد.نبايد حالا اينقدر بزرگ جلوه دهمش.سعي كرده ام كمرنگ و كمرنگ ترش كنم اينهمه اختلاف سليقه در سرگرميها و فوريت هامون رو.حقيقتش اينه كه هيچكس صد در صد نيست.خود تو؛با همسرت از قبل آشنا هم بودي؛الان فكر ميكني چند درصد تفاهم در اين مواردي كه من گفتم داريد؟خوشبينانه ترين حالت براي بهترين و متفاهم ترين زوج فكر نميكنم بالاي 50 درصد باشه.و اما موفقيت در ازدواج.من هيچگاه ادعاي موفق ترين ازدواج را نداشته ام.خودت كه ميدوني موفقيت نسبيه.يكي ازدواج ميكنه و هدفش از ازدواج اينه كه دو سال بعد يك بچه داشته باشه تا خوشبختيش كامل بشه.اما وقتي يكي مثل من از بيرون به خوشبختي كامل اون آدم نگاه ميكنه؛به نظرش خيلي چيپ و بي ارزش مياد.در حاليكه اون ادم واقعا داره احساس موفقيت و خوشبختي ميكنه.حالام شده حكايت من.براي من شخصا يكسري ملاك و معيار وجود داشت كه از روي اونا همسرم رو انتخاب كردم و الان كه نگاه ميكنم به اوليويت بندي معيارهام؛ميبينم نه اينكه چيزي از اين ليست حذف شده باشه يا بايد ميديدم نديدم؛و نيست؛ اما بايد ميبوده اما اولويت هام كمي پايين بالا شده.براي من در درجه اول صداقت همسرم خيلي مهم بود.هيچ چيز برام مثل يك مرد دروغگو كابوس نيست.چه برسه اون مرد شريكت هم باشه.حالا توي هر چيزي.و چه وحشتناك كه شريك زندگيت دروغگو و غير قابل اعتماد باشه.توي اين 14 سال كوچكترين دروغي و پنهان كاري ازش نديدم.اين باعث ميشه بهش افتخار كنم و احساس موفقيت و خوشبختي كنم.احساس خوبيه اينكه همه عواطف و احساساتش رو حتي اونايي كه فكر ميكنه شايد دلگيرم كنه بهم ميگه.اطمينان خاطري كه به من داده ارزشش فراتر از هر چيز ديگه ايه.
نكته دوم شخصيت همسرم هستش.شخصيت اجتماعي اون برام خيلي مهمه.اينكه سر كارش چه برخوردي باهاش ميشه.دوستاش چه حسابي روش باز ميكنن و چطور باهاش رفتار ميكنن(چون رفتار اجتماع بازخورد رفتار خود آدمه با اطرافيانش).خوشبختانه ماني از اين نظر هم كاملا مقبول و باعث افتخاره.مسئله سوم برخورد و رفتاريه كه نسبت به من به عنوان همسرش خواهد داشت.من آدم خودخواهي هستم و دلم ميخواد آزاديهام براي پارتنرم تا حد مجازش قابل درك باشه.با عقايد متعصبانه و خشك مانع پيشرفت من نشه و تا جايي كه ميشه كمك به پيشرفت كاري و تحصيليم بكنه.ماني از اين لحاظ مرد ايده آل نه من كه هر زنيه.برخوردهاش در اين مسائل هميشه منطقي هستش.حالا اينكه من از اين مسئله سواستفاده ميكنم يا نميكنم برميگرده به شخصيت من و ربطي به همسرم نداره.در ضمن تو با شناختي كه از من داري؛فكر ميكني چقدر بتونم با يك مرد بي اراده كه به قول تو هر چي ميگم بگه چشم!!!كنار بيام؟من هيچ علاقه اي به مرد توسري خور و پيش پا افتاده ندارم.مرد من داراي قدرت تشخيص و تصميم گيري بالاييه.تنها در ده درصد مواقع به من اكي ميده و در نود درصد مواقع سعي ميكنه با دليل و منطق و برهان قانعم كنه كه حرف يا تصميم من اشتباهه.و اكثرا هم موفق ميشه.من از مردي كه از موضع ضعف برخورد ميكنه خوشم نمياد.البته موضع قدرت آميخته به غرور كاذب رو هم پشيزي ارزش نميدم.فكر ميكنم اينها مسائل مهمتري هستند تا اينكه همسرت اهل كتاب و مطالعه و شعر و اهنگ مطابق با سليقه تو باشه و هزارتا كار نامربوط ديگه هم بكنه.همش هم پشتت بلرزه كه نكنه چيزهايي از زندگيش مخفيه و تو نميدوني؛نكنه داره سرت كلاه ميذاره؟نكنه داره ميپيچونتت؟به نظر من همينكه تو خيابون اجتماع مهموني يا هر جايي با ماني ظاهر ميشم احساس غرور بهم دست ميده؛يعني من زندگي موفق و خوشبختي دارم.البته من و ماني توي خيلي موارد ديگه با هم همپوشاني داريم.نوع رفتارمون با ديگرون؛شااد و بذله گو بودنمون و جاي جاشم جدي بودنمون و خيلي چيزاي ديگه.جوري هستيم كه همه دوست و آشناها ما رو به عنوان يك زوج موفق و خوشبخت قبول دارند و همشون اذعان دارند كه ما دو تا خيلي شبيه هم هستيم.از خيلي جهات.اگه با ماني نميشه از خوندن يك شعر يا شنيدن يك آهنگ لذت برد؛در عوض ميشه تا خود سپيده صبح باهاش پاي مجالس ورق بازي نشست و لذت برد.ميشه باهاش رفت بازيهاي دوره يا بيليارد؛يا هر شب يك فيلم خارجي خوب نگاه كرد.ميشه از بذله گوييها و كل كلهاي دوستانه اش سيراب شد و لذت برد.ميشه تا خود خود خدا دوستت داشته باشه و تو بدوني اين دوست داشتن واقعي؛بدون غرض؛حقيقي و از صميم دل و بدون هيچگونه احساس نيازي هست.و اينكه ميدوني با ديدن تازه ترها از تو دل نميبره دل به ديگرون ببنده.ميدوني دل هرجايي و مزاج دمدمي نداره و با خودخواهيهاش شخصيت تو رو لگد مال و له نميكنه.ميدوني چقدر اين احساس امنيت براي يه زن ميتونه مهم و مفيد باشه؟اونقدر كه با خيال راحت سكان زندگيمو بدم دستش....با خيال خيلي راحت....اونقدر كه اگه ميبينم يك جاهايي بدهستم؛تصميم بگيرم خوب بشم...تا لايق خوبيهاش بشم...حالا نظرت چيه؟بازم به نظرت حتي اگه نمره رضايتم صد باشه نميتونم كنارش از اين نمره رضايت احساس خوشبختي كنم؟نميدونم...شايد من دارم اشتباه ميكنم...اما اگه بخوام اون ازدواج ايده آلم رو ترسيم كنم؛اينطور ميشه:يك حساب بانكي پر؛يك مرد كه فقط چند تا عنوان رياست و مهم شغلي رو يدك بكشه و همه وقتش آزاد باشه تا با هم بريم سفر و ماجراجويي دور دنيا.سي و پنج سالمم كه شد يكي دو تا توله پس بندازم بذارم پرستارا بزرگشون كنن و خودم به انواع و اقسام تفريحها كنار همسرم مشغول باشم.
خب؟من کی میتونم به این ایده آلم برسم؟
البته میشه همه چیزو ول کنم ‘دل یک مرد و یک زن رو بشکنم بچه ای رو از پدرش بیزار کنم و به خواسته ام برسم...میتونم کنار بهمن به همه اینا برسم....اما به چه قیمتی؟ارزشش رو داره؟نه...من هم هنوز کمی انسانیت دارم.

............................................................................
لحظه ای با من باش...

گاهی تمام ِ زندگی ات تنها یک گوشه از اتاق نشستن بود
با گریه هی سبک شدمت اما سنگینی نگات از آهن بود
من توی این اتاقک نامرئی دنبال خط خطی ِ خودم هستم
و بعد مشق های شبم دیگر تکلیف چشم هات که روشن بود
که شکل یک جزیره ی متروکه توی خودش محاصره تر می شد
و پشت میله های قفس قلبش مجبور به دوباره تپیدن بود
من مثل یک دوجنسی ِ گیجم که دارد فرار می کند از بودن
دارد فرار می کند از مردی که نصفه نیمه هاش پر از زن بود
اینجا درست آخر این دنیاست دیگر جلو نمی روی از شعرم
شاید علامتی که تعجب کرد این روزها شبیه خود من بود!!!!