راستش بعد از نوشتن پينوشت پست قبلي که براي اولين بار آمدم پيش دستي کنم توي اين وب نوشت و بگويم پست بعدي مثلا در چه مايه هاييست و چه عنواني دارد؛انگار طبق همه کارهاي از پيش تعيين شده و بابرنامه ام؛يايد که به هم بخورد و نشود که بنويسمش.اما واي به وقتي که آن روي لجباز من به جنگ من برخيزد؛ديگر که توانش نيست؛پس با اينکه پشيمان شده ام از نوشتن آنچه "خصوصي نامه" اعمال من است؛اما مينويسمش.گاهي بد نيست آدم براي خودش و خصوصي بنويسد.و بهتر از آن هم اين است که آدم نرود توي وبلاگ اين و آن شعار بدهد و به واقع خودش عمل هم بکند.در هر حال هنوز نميدانم چقدرش در خاطرم مانده؛چقدر از اينهايي که در ذهنم ماندگار شده مهم بوده و چقدر بي اهميت؛و چقدر درست و چقدر غلط؛اما از هرآنچه به ذهنم رنگ ماندگاري زده؛بدون ترتيب و کميت و کيفيت زماني شايد؛مينويسم.
بعد از سالها مردي را که دوست ميداشتم؛در آغوش کشيدم و بلافاصله به اندازه يک از مچ تا بازو از خودم دورش کردم و مثل اينکه دستهايم را روي پهلوهايش گذاشتم و اولين جمله اي که از آن ديدار يادم مي آيد اين بود:"چقدر مرد شده اي".يادم که مي ايد درست مثل مادري هستم که پسرش را از پس سالهاي دور هجران در بر گرفته باشد.پسرم به واقع مرد شده بود و من اين مرد شدن را نه در شکم برآمده و نه در اضافه وزنش؛و نه در فرزندانش و نه در همسري که اختيار کرده بود؛که در خطوط مهربان زير چشمانش ديدم.(الان که اين جمله را نوشتم؛نميدانم به کدامين دليل عرق سردي بر تنم نشسته و به کدامين دليل بي دليل مثل يک کوره آجر پزي داغ و داغ و داغتر ميشوم.و همه اينها درست در فاصله نوشتن همين دو جمله رخ ميدهد.)با بودنش به اوج عشق؛اوج شيفتگي؛اوج جنون؛اوج رهايي از خود رسيدم. شايد هرگز گمان نميبردم به سالگرد اين دوباره ديدارمان نرسيده؛هجرت دوباره اش نصيبم شود.و شايد گمان نميبردم که "بتوانم"بدون حضورش دوباره اي را بسازم و ادامه اي را بدهم.اما توانستم.علل اين توانستن و راههاي رسيدن به اين توانايي اگر چه بيراهه؛اگر چه سخت؛اگرچه تلخ؛اگر چه حتي بيش از حد هم شيرين؛بلاخره راهوارم کرد.هموار شدم تا رسيدم.دشوار شدم تا رسيدم.شايد نتوانم برايت بگويم از اين سير و سلوک؛و شايدتر اينکه تو هرگز نتواني درک کني چيزي که من براي تو ميگويم؛اما محتمل ترين بعد قضيه اين است که حالا"همه چيز تمام شده".به هر طريقي خيلي چيزها تمام شده؛و تو ميداني که بعد از هر پاياني آغازيست.لا اقل براي من که هميشه اينطور بوده.تمام نه به آن معني که خيلي از شماها ميکنيد؛تمام از آن ديدي که چشم باز ميکني و نمي يابي آنهمه شيفتگي؛آنهمه عشق و آنهمه جنون را.بارها و بارها آن فيلم کذايي را مرور ميکنم و راستش را بخواهي هميشه توي دوربين و دم دست و جلوي چشمم است.بارها و بارها تصوير تو را ميبرم و ميگذرانم؛مي آورم و برميگردانم؛آهسته تر؛تندتر؛استپ؛حالا پاوز؛...بارها و بارها لابه لاي اين تصاوير ضبط شده دنبال ميگردم...جستجو ميکنم...بارها ميگردم و زير لب ميگويم؛...گريه کنان شايد؛با حسرتي بيمارگونه و آهي داغ چاشني شده شايد؛با ناباوري و لحني انکار گونه شايد؛با نگاهي که دلش ميخواهد خواب باشد هر انچه از جلوي چشمهايش از عشق و فراق و فراغ؛بر او رفته شايد؛با قلبي که تلخترين يادواره ضرب آهنگ نامنظمش را با ديدن چهره ات؛لبخندت و  شنيدن صدايت به رخ ميکشد هنوز هم شايد؛نامت را تکرار کنان ميگويم هنوز....ميخواهم؛ميخواهم بيابم توي اين مغناطيسهاي نامنظم خط و تصويري که صفر و يک ميروند که بشوند؛بيابم تو را؛خودم را؛فاصله بين تو و خودم را که حسي لعنتي به نام عشق پرش ميکرد....زير لب تلخ و ناباورانه ميپرسم...کو؟....کو؟....کو آنهمه عشق؟چه ماند از آنهمه شيدايي؟پس کجا رفت؟دلم ميگيرد به حال خودم و تويي که لبخند زنان آسمان را از چشم هم ميديديم.شايد خوشي به لحظه باشد.به دم.به همان دمي که مثل يک عکس کهنه خاکستري غبارآلود از گوشه گوشه و جاي جاي ذهنت؛که تو اکنون مثل کودکي ميخواهي که به سيبي بفريبي اش؛سرک ميکشد و دهن کجي ات ميکند.شايد خوشبختي همين باشد.شايد خوشبختي اين بود که از عشقت رها شوم و به دوست داشتنت؛يک دوست داشتن زلال بياويزم.
به واقع امسال من برترين احساسها را تجربه کردم؛تلخ چون حنضل؛شيرين چون عسل.نصيبم شد که با عشق؛با هجر؛با وصال؛با مرگ؛با زندگي؛تنهاي تنها؛سخت سخت و روياروي رويارو؛دست و پنجه نرم کنم.تا اوج عشق رفتم و بازگشتم.تا اوج رفتن هم. و تا اوج ماندن هم.
امسال طلسم سه ديدار را شکستم.اولي سه سال؛دومي دو سال و اين آخري هشت سال از موعدش گذشته بود.دوتايش طوري بود که هربار به دليلي واهي برهم خورده بود و يک هم که بعد مسافت امکانش نميداد.يک ديدار ديگر ماند که نميدانم چرا دلم هنوز راضي اش نميشود.
امسال دو کار خارق العاده هم به پرونده زندگي ام اضافه کردم که خداي ناکرده؛نامراد از دنيا نروم.در مورد يکي که تريدد ندارم لازم بود و ميباست و بايست که اينچنين ميشد.اما آن ديگري را در بهتي ناباورانه رفتم.هنوز هم نميدانم روي لبه تيغ راه ميروم يا پلي از مخمل و ابريشم؟
احتمالا به تو گفته بودم از عوض کردن کار و از اين شاخه به آن شاخه پريدن خوشم نمي آيد؛امسال به همبن مناسبت! سه تا شغل عوض کردم.سه بار به سه شاخه مختلف پريدم.اين آخري اگرچه فقط از روي نوعي تفنن است؛اما مناسبترين است با اين حال و روز يک درميان من.حالا ميفهمم وقتي واردش شدم؛چرا رييس من را کشاند يک گوشه و گفت فلاني مميزي شغلي کاهنده است.کاهنده به اين معنا که هم خودت فرسوده ميشوي هم خودش.از رونق مي افتد و انگار که افتاده است هم.در يک کلام؛کار و بار اوضاعش خوب نيست.هر چه بيشتر جان ميکني؛کمتر بهره ميبري.خدا را شکر که آنقدر محتاج نانش نيستم.
آهان؛داشت يادم ميرفت؛امسال يک طرح اقتصادي-تجاري-پفيوزي هم دادم؛که يک سي چهل توماني ضرر مالي وارد کرد.جانت سلامت باشد!مال ميخواهي چه کار!
از افتخارات امسالم؛جانم برايت بگويد که؛عروس کردن سه تا دوست دم بختم بود!نميدانم چرا بخت اينها دست من افتاده بود؟!
امسال کوچولويي که دستش در دستانم بود؛آشيانه يافت.
امسال من يک حس را چشیدم.حس اينکه يکي درون تو رشد ميکند؛بزرگ ميشود؛آدم ميشود!و نشد که بشود.راستش همچين هم حس نا آشنايي نبود!شايد خيلي بيرحم بودم که سه بار رفتم سونو تا صداي قلبت را بشنوم و خوشحال لبخندي بر کنج لب زدم که گرفتمت!حالا وقتش است!شايد هم زمانه با من بي رحم است و تو به پاي من ميگذاري اش.راستش ميترسم.شبها کابوس اين را ميبينم که نطفه اي درون من شکل گرفته و بزرگ و بزرگتر ميشود...هر لحظه بيم آن ميرود که بوم.....بترکي و تمام بشوي!با اين ترس از خواب ميپرم؛دستم را دراز ميکنم؛کشوي ميز را بيرون ميکشم و با ديدن کاندومهاي پاکت مشکي آرام ميشوم!
امسال سه تا تجربه عاشقي از سر گذراندم.يکي که تکراري بود.يکي اش به تو هيچ ارتباطي ندارد؛يکي اش هم فقط براي چند روزي بود.غير از آن هم چند موردي معشوق شدم.چندتايش را ول کن بگذار اين يکي را برايت توضيح بدهم:اينقدر آزار دهنده و مشمئزکننده بگويم بهتر است انگار؛بود که هنوز مورمورم ميشود.يکي از اين کله گنده هاي يک سازمان دولتي را بياور جلوي چشمت!خوب؛حالا اينقدر از قدش کم کن و به وزنش اضافه کن؛تا بشود گفت عرضش از طولش بيشتر است!طاسش هم بکن!از آنها که سرش برق بزند!شکمش؛آهان؛اين يکي را يک قوس نود درجه اي بده و يک تپه ناهموار چند لايه اي بگذار رويش!ريش و پشم هم که جاي خود!ته ريش جزئ فابريک چهره اش.از نوع بورش ها!حالا يک تسبيح فيروزه اي هم بده لاي آن انگشتهاي چاق و کوتاهش؛که با انگشترهاي عقيق تزيين شده؛سنش هم برود بالاي چهل و پنج!حالا همين قد و قواره را درحاليکه چندين بار در حال در دست داشتن جورابهاي بوگندويش و وضو گرفته مشاهده اش کرده ام؛تصورش کن!ببين!ببين چقدر نفرت انگيز است!بعد تو تصور کن مردک وقتي تو را ميبيند چه حالي به حالي که نميشده!عق!وقتي عشقش را به زبان خودش برايم اقرار کرد؛تصور اينکه احتمالا من را از روياهايش بيرون ميکشيده اين همه مدت و با آن صداي نکره اش برايم درد دل ميکرده! و راز دل ميگفته! و سر روي شانه ام ميگذاشته و نجوا ميکرده!و سر روي سينه ام ميگذاشته و به خواب ميرفته!و از عطر من خريده و بالاي تختتش گذاشته!و تصويرم حتما هميشه جلوي چشمهايش بوده!تا مدتها دپرسم کرده بود!کار به اشک و اشک ريزي هم رسيده بود.طوووووووووووول کشيد تا از اين خاطره بد رها شوم!بعد از دلگيري از رسم دل آزاري من!چنان دودمان من و شرکت مربوطه را به باد داد که نگو!آنطور که مجبور شوم سر رييس داد بزنم به منچه؟منه بدبخت چه گناهي کرده ام؟عاشقم ميشوند؛بيرونم ميکنند؛عاشقم نميشوند؛باز هم بيرونم ميکنند!اين جمله معروف که احتمالا به نظر تو اين زمان خيلي بي مزه مي آيد؛جان شغلي من را نجات داد.
يک دهم امسال را توي يک اتاق آبي سفيد صورتي بودم.توي تنهايي مطلق.توي تاريک نا اميدي.معلق بين زمين و آسمان.لي لي کنان وامانده تا بگويندت سک سک!شايد در آن حالت همه نوراني ميشوند و به خدا نزديکتر!من اما تصميم گرفتم عهدم را با شيطان محکم کنم!و کردم هم!
امسال همزمان دو مرد را ديدم که براي دردهايم اشک ميريختند.فقط و فقط براي تنهايي دردناک من؛و نه هزار فکر لاي حساب کتاب پيچيده.احساس قشنگي بود.
امسال فهميدم؛با گوشت و پوست و استخوانم حس کردم که وقتي يکي را ميخواهي؛و ميداني و ميداند که ميخواهي؛اما اين خواستن را بايد توي درز هزار و يک حساب و کتاب مخفي کني و محوش کني و بجوي و بخوري تا مبادا دهانت بوي دوستت دارم بدهد؛چه حس تلخي را ميتواند که آوارت کند.آي غرورم خانه ات ويران که نميگذاري!
امسال همچنان نوشته هايم را اينجا گذاشتم تا يک نفر بخواند؛خوبي اش اين است که در يک لحظه جنون آميز مچاله شان نميکني؛يا مجبور شوي گوشه اتاقت يا روي تراس؛يا توي حمام يا دستشويي فن را بزني و بسوزانيشان!همچنان دارم به محوريت"من"مينويسم.مثل من خيليها از شما عاشق وجود وجودي خودتان هستيد و اصلا فلسفه وبلاگ نويسي کثير ما ايرانيها علاوه بر علاقه به محيطهاي مجازي و تقريبا آزاد و يله؛هويت بخشي به اين "من" وجوديمان است.جايي براي عرض اندام!که من مينويسم!پس هستم!اين وبلاگ هم توي ليست برنامه هاي کوتاه مدت يک ساله ام است که بايد يا خودش را اصلاح کند يا برود پي کارش!بخواهم يا نخواهم؛اين وبلاگ بخشي از هويت من است و اگر بخواد ساز مخالف و ناکوک با سرشتم؛با اتفاقاتم؛با علايقم و با احساساتم بزند؛يا بخواهد که مثل خيليها انديشه ام را کات کند يا حاشيه ام بگيرد؛بايد که برود پي کارش!نوشتن اينجا ديگر نبايد بيش از اين کاربرد سبک کردن من را داشته باشد!درست است که زماني نياز به اين سبک شدن به تمام معنا داشتم؛اما حالا ديگر فرق ميکند.
براي سال بعدم اما برنامه ها دارم!خيلي پر رو هستم نه؟خدا را چه ديدي؟شايد يکي دلش سوخت و قلبي؛کليه اي؛ کبدي هديه ام کرد!يکي از برنامه هايم؛ادامه يک راه است.يکي ديگرش؛تمام کردن با تو.هي!پشتت نلرزد!تو را نميگويم!تو را بخواهم هم هنوز که نميتوانم!مهلتم بده!
اين بود انشاي من.حتما خيلي چيزها از قلم افتاد....مثل هميشه....که زندگي را از قلم مي اندازم!
..................................................
پ.ن:دو روز مريض و داغون مهمان مامان بودم.آي عصبي شدم!ميداني که؛چقدر مزخرف است وقتي ميان يک عده آدم که چمدان مسافرت نوروزي شان را جمع ميکنند؛بلولي!آن هم مريض و هذيان گوي!احساس ميکنم ديگر مدتهاست بين خواهر و پدر و مادر و ...جايم نيست.هيچ کجا خانه خود آدم نميشود.من هم مدتهاست انگار براي خودم آدم شده ام!

پ.ن:شنيدم کسي دلش براي من تنگ بوده؛هي؟!تو که نبودي نه؟!

پ.ن:برنامه نوروزي مفصلي امسال از طرف ماني براي من چيده شده.آنقدر مفصل که گويا غير از خوردن و خوابيدن هيچ وقت ديگري براي هيچ کاري ندارم!آن هم در بيست و چهار ساعت!!طفلي خواسته بود مثلا سورپرايز کند!من را ببرد پيش اشکان لا به لاي آنهمه کثيفي!درست است که زيبايي هم دارد ولي خوشم نمي آيد ديگر.خوبي اش به همين دسته جمعي بودنش بود.اين دوستهاي ما هم که با زاييدنشان و بچه دار شدنشان گند زده اند به سيستم مهماني و مسافرت.بعدش آمد ما را ببرد يک کشور حوزه خليج فارس.بعدش يواش يواش مزه دهانش را درمورد کشور معشوق سابق پرسيدم.گفت پول ندارم!ميدانم که دارد و نميخواهد!نميشود که اصرارش کنم.حالا شايد که خود معشوق سابق بيايد و پر کند اين تنهايي لعنتي را.و اگر باز هم نیاید من میمانم و روزهای کشدار و مرده نوروز؛با همسری که حتی روز قبل و بعد از عید هم باید که سر کار باشد؛و همه سیزده؛چهارده؛پانزده روز تعطیلی که او باید سر کار باشد و من نمیدانم کجا.خوب این هم یک مدل زندگی است دیگر.مهم این است که او سعیش را برای خوشحال کردن من کرد.خب بعضی چیزها از اراده آدم خارج است دیگر.حالا یکی بیاید به من بگوید این روزهای لعنتی مزخرف تنهایی و بی کاری و بی عاری را چگونه از سر بگذرانم؟به بهترین پیشنهاد جایزه نفیسی اهدا خواهد شد.لطفا پیشنهاد کتاب خواندن!!!!و یا تنهایی و با دوستان گردش و تفریح رفتن ندهید!پدرت خوب؛مادرت خوب؛آخر خود تو بودی مینشستی بیست روز بست توی خانه کتاب بخوانی؟!!آن هم منی که نمیتوانم توی خانه بند شوم؟

پ.ن:دیروز در راه برگشت مانی آمد دنبالم و با هم آمدیم خانه.دو روزی بود که من آواره خانه مامان بودم.پنج شنبه با آن حال زار و نزارم؛مجبور شم بروم و کاری را همین قبل از عید تمامش کنم برود.خب؛شاید جبران کردم آن دست تنها گذاشتن قبلی رییس را.آن پنج شنبه ای دلم یک چیزی میخواست که نشد.و از این نشدن داشت گریه ام میگرفت.آن شبی که تگرگ آمد باز هم داشتم توی تب میسوختم.اینقدر درب و داغون بودم که هر چه کردم نتوانستم سرم را بچرخانم و کوچه را ببینم.با خودم میگفتم احتمالا الان کوچه یک دست سفید با حبابهای پفکی شده.آخ که چه حالی میداد احتمالا قدم زدن روی آنها.عاشق تگرگ هستم.یکی نیست بگوید یک قطره آب  منجمد شده روی زمین افتاده چه عشقی میتواند داشته باشد؟!دیروز توی مسیر برگشت به سمت خانه سه بار با مانی دعوایم شد.نمیدانم به خاطر مریضی جفتمان بود؛یا به خاطر عصبی شدن از ترافیک؛یا به خاطر دوری مقطعی از هم؛یا به خاطر استرس و فشاری که این روزهای تعطیل تنهایی روی من قرار است که بیاورد.البته همه اش مسخره بود.آنقدر که بگویم میگویی عق.ولی باور کن بعضی چیزهای مسخره هم میتواند برایت یک مشکل عدیده شود.اول اینکه مانی وقتی مریض میشود خیلی لوس میشود.من بلد نیستم ناز کسی را بکشم.حوصله ام نمیگنجد.من وقتی مریض میشوم به شدت بدخلق و بد قلق میشوم.این است که وقتی هر دو با هم مریض میشویم فقط مثل سگ پاچه هم را میگیریم و من بیشتر البته.یکی از مسائل دیروزمان بر سر خوردن هله هوله بود.من عاشق خوردن خرت و پرت توی ماشین و حین رانندگی هستم.مانی اما بمیرد هله هوله نمیخرد.مرز این هله هوله را خودش تعیین میکند.تو حساب کن از نوشابه گرفته تا پاستیل!دیشب توی یکی از این پاساژها هوس پاستیل کردم؛نگذاشت که؛برایت بد است!!بعد هوا سرد بود و بوی ذرت داغ می آمد؛گفت حوصله ندارم صف بایستم؛بعدش احساس ضعف و تشنگی کردم؛گفتم مانی آبمیوه ای چیزی بخر بخوریم؛گفت:بیست دقیقه دیگر میرسیم خانه؛آنوقت میوه هست؛آبمیوه بگیر بخور!گفتم لا اقل بگذار دو تا شیرکاکائو بگیرم توی راه بخوریم؛گفت نگهدارنده دارد برای جفتمان بد است.دلم میخواست خودم را دار بزنم دیگر.از صمیم قلب آرزو کردم کاش مانی در یک خانواده غیر پزشکی بزرگ شده بود.آنوقت من اینهمه بدبختی نمیکشیدم از دستش.یک آرزوی از صمیم قلب دیگر هم کردم؛اینکه کاش بهمن بود.....عاشقش شدم دوباره.عاشق این یلخی بودنش توی این مسائل پیش پا افتاده.عاشق اینکه مثل خودم همیشه بساط هله هوله اش توی ماشین به راه بود.بعد هم توی ماشین گله اش کردم که آرزو به دلم ماند یک بار مثل همه ملت توی ماشین با هم چیزی بخوریم.بعد بهانه های چرت و پرتی آورد از قبیل اینکه همین امروز که ماشین را دادم بشورند؛آثار همه هله هوله خوردنهای تو تویش هویدا بود.طلبکار هم بود انگار.دیگر تحمل نکردم.توی یک چراغ قرمز؛از ماشین زدم بیرون.این جزو اولین قهرهای این مدلی ما بود.رفتم برای خودم ذرت خریدم.دو تا لیوان بزرگ؛پر از سس.یک کیلویی هم پاستیل خریدم و مشت مشت خوردم.موبایلم را هم خاموش کردم و توی پاساژهای شلوغ میان آدمهای که با عجله دنبال نمیدانم چه میگردند؛آهسته و بی خیال لولیدم.بعدش با تاکسی رفتم خانه.دیگر به آلارمهای منت کشی اش هم جواب ندادم.بلاخره باید بفهمد که این وسواسهای بیش از حدش آزاردهنده شده.نامردی نکرد و آنقدر سرفه کرد و اهن و اوهون؛که ساعت سه برایش چایی بردم و با هم چایی خوردیم و بعد حالش خوب شد و خوابید!

پ.ن:اینقدر حرف دارم برای این صفحه که نگو.اینکه من توی ایام نوروز!بیکارم دلیل بر آپ کردن هر روزه نمیشود ها!بد عادت نشوید.من را که میشناسید!همین فردا دست به کار میشوم برای خودم کار می آفرینم!

پ.ن:ببين! مثل قديم غريبانه نمي‌نويسم ولي .. نمي‌شود غريبي‌ها از يادم بروند؛ حتي اگر پاييزي آمده باشد كه ديگر برايم شروع «مهر» نيست كه مهر ديگر برايم شروع و پايان ندارد؛ جرياني هميشگي است "تا تو نگاه مي‌كني" ..نمي‌نويسم ولي بغض كوچكم هنوز گاهي گلوگير مي‌شود كه اين نوروز بوي بهار را اگر هم بشنوم، اگر شاعرانه‌تر از هميشه به استقبالت هم بيايم هيچ كدام از راه‌پله‌هاي چوبي ِ چشم‌انتظار، صداي قدم‌هاي تو را ديگر نخواهند شنيد هرگز.ببين! هنوز جرأت دارم بلند خطابت كنم: عزيز دل!مي‌تواني فرشته‌وار از خال آسمان بلند بخندي به خاطرات كودكي‌هايمان! من همانم كه مي‌نوشتم:مثل روز روشن عاشقم هنوز!و حالا به ياد تو حتي براي دوام حسّ دختر ِ حوّا بودنم نياز نيست ....هوم....از این قشنگتر هم میشود بیان کرد حس و حالم را؟میشود؟

پ.ن:زمانی بود که خیلی خوشبخت بودم.روزی چند بار تو پیشمان بودی.مگر خوشبختی از این هم بیشتر میشود؟مگر این دل دل کردنهای بی مذهب من؛بهتر از این هم میتوانست که بخواهد؟رفتی و حالا انگار که همه بودنهایت آوار تخیلی ناشاعرانه بود.چرا باورم نمیشو این من بودم که دستهایم را به نوازش لبهایت سپردم؟اینقدر دور و اینقدر نامحسوس و اینقدر مانوس...عذاب مجسم یعنی همین.توهم كلمات است اينكه برگردي ....خودم ميان همين واژه ها گمت كردم!

پ.ن:انگار سبک شدم حالا.برایم خودم فقط سبک شدم و شاید پیش تو سبک به معنی جلف؛به معنی یک پارچ آب یخ!چه اشکالی دارد...گفتم که....آدم گاهی باید برای خودش بنویسد و فقط شعار ندهد.همان "وای من بسیار خوشبختم"خودمان!

پ.ن:گفته اند سالی که نکوست از بهارش پیداست...هنوز نیامده نکویی اش دامن ما را گرفته.همه مزه نوروز به عیدی گرفتنش است.عیدی حمالی ات که حقت است و باید که باشد؛ولی عیدی که قبل از عید نقدا و به مقدار زیاد پرداختت کنند!خیلی میچسبد جان تو!مخصوصا وقتی برای خرید یک سری چیزها زورت بیاید!مخصوصا وقتی عیدی غیر نقدی بگیری که طرف خوب سلیقه ات را می دانسته!مخصوصا وقتی از کسانی عیدی میگیری که فکرش را هم نمیکنی!

پ.ن: دست از دلم بردار عشق!بيزارم از ديوار...عشق!شب‌هاي باقيمانده‌ام را بي‌ تو فردا مي‌كنم... ببخشید اگر یاد ارکیده های وحشی می افتم گهگاهی و نستالوژی ام یقه تنفستان را میچسبد....اینها تنها یادگار روزهایی است که فکر میکردم آسمان مال من است....حال مرور همینها هم دل خوش میخواهد...وقتی گاه گاهی مجبوری یادت بیاید خدای ناکرده تو هم آدمی و باید بار محبت و نامهربانی را توی کوله ات مثل من بکشی...یا نکشی...

پ.ن:لعنتی جانم....حسن ختامش را به تو میدهم که بدانی دوستت دارم.شاید هم به این خاطر که شروعی جز تو نخواهم داشت فعلا.فقط کاش بدانی وقتی پاهای برهنه دلم روی دلت میخزد؛نباید مهمان فرشی از خرده شیشه اش کنی!نه به خاطر زخمهای کاری و پای لنگ دل من؛به خاطر اینکه مبادا رنگ قرمز خونی اش سفید دلت را مکدر کند!

پ.ن:اتفاقا عید شما هم مبارک!
......................................................
لحظه ای با من باش...

همچنان ايده‌هاي تكراري! از من و نقـش مرد ِ قصه – شما! –
قصه اين است:"دوستت دارم!"درغزل؛طرح؛ داستان؛ غيره
اينكه حتي هنوز هم گاهي؛خوابمان عطر ياس مي‌گيرد
اينكه از دور هم براي هم؛مي‌زند قلب‌هايمان ... غيره
مي‌نويسيم و برنمي‌داريم دست از دامـن ِ پرنـده شدن:
برگه‌هاي مچاله؛پر شده از فكر پرواز، آسمان؛غيره
من هنوز عاشقم كه بي‌چتر از  زير باران شهر رد بشوم
فقط اما اگر خودت بشوي فكرِ مشغولم آن زمان؛غيره
صبر كن خوب من! تو .. مي‌دانم؛قـلبت از عاشقانه مي‌گيرد ..!
– شـيشه‌ها يا مشـجّرند يا سنگي!تازگي‌ها در اصفهان؛غيره *
نقش؛بازي نكردن افسانه است؛همه بازيگرند! ما خودمان:
من: زني سرسپرده‌ام .. وَ شما:مرد مغرور؛مهربان؛ غيره!
مي‌توانستم عاشقت ...نشدم!عشق،هفت آسمان«پريدن» بود
از زمين، شعرهاي بي‌ارزش؛..تا غزل‌هاي جاودان؛.. غيره
نيمه‌ئ راه عاشقي؛آن روز؛در همـان سالِ ِ هجري قمري
هجرت ازماه ِ چشمتان كردم..برگ‌ريزان آن خزان؛.. غيره
در نگاهم هنوز هم كه هنوز _شايد از كج‌خيالي‌ام باشد _
بهت مشكوكِ تازه‌اي دارد   چرخش گيج كهكشان؛ غيره!
بي تو تلخ است؛ تلخ مي‌گذرد .. مثل اين زهرمار؛ از حلقـم
تيك تاكِ هميشه‌ئ ساعت ..    زندگي بي زمان؛مكان؛غيره
ديگر افسانه‌هـاي رؤيـايي    خلـوتم را نمي‌كند سرشــار
دوست دارم خودم «پري» بشوم!در نگاه تو، ديگران؛غيره!
صبر كن خوب من! تو مي‌داني همه بازيگرند! من هم نيز!
فعلن اين قصه‌ئ مرا بپذيـر!.. تا عمل؛ وقت امتحان؛غيره
قصه اينست: "دوستت دارم"قصه اينست: "دوستت دارم"
قصه اينست:"دوستت دارم"در غزل؛طرح؛داستان، غيره ...
يك بغل واژه‌هاي پر احساس به تو تقديم مي‌شود ... با عشق
سال‌ها رفت .. ما نياورديـم نامتان را كه بر زبان! ...يا عشق