چند وقت پیش پیرو درخواستهای مکرر من مبنی بر اینکه میخواستم برم یه جایی که شهر زیر پام باشه و البته خیلی هم ساکت و بی سر و صدا باشه و اینکه دیگه از اون قسمت بام تهران و این قسمت چیتگر و اون قسمت ولنجک هم خسته شده بودم و برام کاملا تکراری بود؛ (نظر به اینکه این روزها من خیلی رومنس شدم؛ یا به قول مانی قاطی کردم!)؛ و مانی یه فکری کرد و تصمیم گرفت منو ببره جایی که یه زمانی با یکی از همکلاسیهای دبیرستانش رفته بود و فکر میکرد همون جایی باشه که من میخوام. بنابراین رفتیم افسریه؛ بعد از 20 متری افسریه هم گذشتیم و توی یه فرعی پیچیدیم و رفتیم بالا. اوایل من تو دلم غر میزدم که اینجا کجاست که منو آورده؟ و اصلا مگه اینجا هم میشه جایی باشه که شهر رو زیر پات ببینی؟ و بعد ماشین رو پارک کردیم و از کوه بالا رفتیم. بعد از مدت کمی کوهپیمایی؛ یه جایی بود؛ شبیه لبه پرتگاه! و من و مانی اونجا نشستیم. باور کردنی نبود؛ من این صحنه رو فقط یک بار دیگه دیده بودم؛ اونم وقتی بود که با هواپیما از جایی برمیگشتم؛ و هواپیما مجبور شده بود چند دور روی آسمون تهرون بچرخه و بعد فرود بیاد. عجیب بود که انگار تموم شهر زیر پامون بود. من فکر میکردم شاید اشتباه میکنیم و این فقط قسمتی از شهره؛ ولی با مانی یکی یکی جاهای برجسته شهر رو پیدا میکردیم و به هم نشون میدادیم. از شرق و غزب و شمال و جنوب! خلاصه اون روز عصر من موفق شدم به خواستم که دیدن تموم شهر بود؛ برسم. موقع برگشت هوا تاریک شده بود؛ و من پشت فرمون نشسته بودم؛ به همین دلیل یه جا رو اشتباه رفتم و سر از یک خیابون خلوت در آوردیم. همینطور که آهسته میرفتیم؛ یه ماشین با سرعت از کنار ما رد شد و خیلی محکم بغل ماشینشو کوبید به بغل ماشین ما. مدتی بعد به خودمون اومدیم و وقتی از ماشین پیاده شدیم ببینیم چه خبره؟ راننده ماشین دوم که یک آدم خیلی عوضی و ناحسابی بود؛ یقه مانی رو چسبید و اونو هل داد اون سمت خیابون؛ بعد هم به سمت من که هنوز از ماشین پیاده نشده بودم حمله ور شد و چاقوی ضامن داری رو از جیبش بیرون کشید و به سمت من گرفت. کاملا واضح بود که مقصر اونه؛ و ماشین مانی حداقل 6 برابر ماشین اون قیمت داشت و خیلی بیشتر از اون صدمه دیده بود؛ من فرصت کردم قفل فرمون رو بردارم؛ ولی از اینکه اون بخواد از چاقوش استفاده کنه ترسیدم. مانی بلند شد به سمت ما اومد؛ ولی اون وادارش کرد که بشینه تو ماشین و منو مجبور کرد زود برم گورمو گم کنم! نمیدونم این شانس بود که ماشین روشن شد؛ یا بدشانسی؛ ولی طرف ول کن نبود و با یه چوب کت و کلفت میکوبید به شیشه های ماشین؛ که ما بالا داده بودیم و درها رو قفل کرده بودیم و سعی در زنگ زدن به 110 داشتیم. نمیدونم چرا حتی یک نفر هم اون حوالی نبود که به داد ما برسه؛ منم دیدم هر چی بیشتر بمونیم؛ بیشتر به ماشین آسیب میزنه؛ و شاید درگیری بین خودمونم پیش بیاد؛ ماشین رو حرکت دادم و از اونجا دور شدم. مانی سعی کرد پلاکشو برداره؛ اما یه پلاک گل گرفته جلو چشاش بود. اصلا نمیدونستم کجاییم و دارم کجا میرم. خیلی حادثه بدی بود و من حسابی شوکه شده بودم. تمام سعیمو میکردم که به خودم مسلط باشم و نترسم. بعد از 10 دقیقه رسیدم به یه خیابون آشنا و چشمم به چند تا ماشین که افتاد یکم خیالم راحت تر شد. به مانی گفتم به 110 زنگ بزنیم؟ اونکه از ماشین پیاده شده بود و ارزیابی میکرد؛ گفت اصلا حوصله کشمکش و درگیری ندارم. اون آدم خیلی ناجوری بود و ما هم که در رفتیم و گذاشتیم اونم در بره. پس شکایت به جایی نمیرسه. خیلی داغون به سمت خونه حرکت کردیم. در تمام طول مسیر هر دو ساکت بودیم. من بیشتر به خاطر مانی ناراحت بودم. البته اول یک کم از اینکه وقتی اون مردک منو با چاقو تهدید میکرد؛ واستاده بود و خشکش زده بود و هیچ کاری نکرد ناراحت شده بودم؛ ولی بعد زود به این نتیجه رسیدم که ما بهترین کار ممکن رو کردیم. حاضر بودم خودم چاقو بخورم ولی یه مو از سر مانی کم نشه. متشخص بودن جزء ثابت قیافه مانی هست. دقیقا شبیه یه دکتر متشخصه. و اون یارو هم واسه همین جرات پیدا کرد. البته من میتونستم با قفل فرمون بکوبم جایی که نتونه بلند شه؛ ولی ترجیح دادم دممون رو بذاریم رو کولمون و فرار کنیم. از اون لحظه به بعد مانی همش احساسات بدی داشت و به شدت از خودش کلافه بود که چرا نتونسته کاری بکنه؟ میدونستم خیلی توی خودش شکسته و همش داره خودشو سرزنش میکنه. همش به خاطر این بود که من یه زمانی مثل خیلی دخترای دیگه عاشق فردین بازی بودم و خیلی دلم میخواست مثل فیلمای هندی طرفم قلدر بازی در بیاره و طرف رو له و لورده کنه؛ اما مانی هیچوقت ذره ای به این ایده آل من نزدیک نبود. بلکه تا جایی که میتونست کوتاه میاومد و همیشه از درگیری فرار میکرد. خونه که رسیدیم؛ هر دو دمغ و ناراحت بودیم. نشستیم کنار شومینه و فکر میکردیم. خواستم به مانی دلداری بدم که ما بهترین کار ممکن رو کردیم. هم اون و هم من. وگرنه معلوم نبود چه بلایی ممکن بود سرمون بیاد. و اینکه باید خدا رو شکر کنیم که صحیح و سالم اینجا نشستیم و با حماقت بازی تیترحوادث روزنامه های فردا نشدیم. مانی با شک و تردید به حرفای من گوش میکرد و توی دلش فکر میکرد من ازش دلخورم؛ و یا اینکه از اینکه ضعف نشون داده؛ ازش بدم اومده. اون شب حال مانی اصلا خوش نشد. فردا هم سر کار داغون بود. هر پنج دقیقه به من زنگ میزد و موضوع دیشب رو پیش میکشید و میخواست نظر من رو بدونه. میدونستم که اون الان شدیدا نیاز به حمایت و تایید من داره. این کار رو براش کردم و هر دفعه بهش یادآوری کردم که: چه کار خوبی کردی باهاش درگیر نشدی؛ خیلی خوبه که تو مثل شوهر تینا نیستی؛ وگرنه حتما یه بلایی سرمون اومده بود. دفعه آخری که زنگ زد گفت آخه تو همیشه اینجور مواقع دوست داری برنده میدون باشی؛ ولی من فرار کردم؛ پس داری به من دلداری دروغین میدی. (البته من اون لحظه یاد تو و ماجرایی افتادم که سر یکی از قرارامون دیر رسیده بودی و یه پسره لات؛ به من گیر داده بود و مزاحمم شده بود؛ تو که رسیدی؛ با عجله منو سوار ماشین کردی و از اونجا دور شدیم! بعد هم به من گفتی: خوشت اومد؟ مثل یک مرد!! فرار کردم؟ تو هم دقیقا از این نظر شبیه مانی بودی! هیکلی چوختی؛ غیرتی یوختی؟!!) بهش گفتم: عزیزم؛ من دیگه کودک نیستم! ازاون زمانی که اینطور میخواستم ده سال گذشته ؛ نمیخوای قبول کنی که من دیگه اون دختر نوجوون 16 ساله نیستم که چنین چیزایی از تو بخوام؟ من به اندازه 10 سال نباید رشد کرده باشم؟ و مانی دیگه خیالش راحت شده بود که من مثل همیشه بهش افتخار میکنم. شب که از سر کار اومد؛ غذای مورد علاقشو پخته بودم و کنار شومینه موقع غذا خوردن؛ بهش گفتم: مانی؛ من خیلی ترسیده بودم! مانی هم خندید و گفت: من هم ترسیده بودم! دستام میلرزید! من گفتم: منم اگه واستاده بودم حتما از شدت ترس زانوهام سست میشد و میخوردم زمین! و دوتایی هرهر به هم خندیدیم.