وقتي صداش تو گوشي ميپيچه، با اينكه سه سال ميشه حتي صداشو نشنيدم،و حتي انتظار هر كسي رو اونور گوشي داشتم جز اون، ميشناسمش. صدايي كه گرماش زود بهت منتقل ميشه . يه قرار گذاشتيم براي بعدازظهر پارك گفتگو!
من مستقيم از سر كارم ميرم اونجا و دقيق همون ساعت روي همون نيمكتي كه گفته ميشينم. يك ربعي ميگذره و اون هنوز نيومده. درست رو به روي من يه پسر 16-17 ساله  نشسته كه انگار اون هم منتظر كسيه. ده دقيقه اول فقط زل زده بود به من و بر و بر نگام ميكرد. ولي الان حدود 4-5 دقيقست كه زير لب يه چيزايي زمزمه ميكنه كه من ترجيح ميدم نشنوم. چون اگه بشنوم اون روي سگم بالا مياد و خدا بايد بخير بگذرونه. دلمم نميخواد به خاطر اين عوضي جامو عوض كنم. چموش تر از اين حرفام. اونه كه بايد از رو بره و بره گورشو گم كنه. جسارتش بيشتر ميشه و مياد درست كنار من ميشينه و دست ميبره توي پاكت پفكي كه دست منه و ميگه : تعارف نميكني؟ دهنم آب افتاده. جمله آخرشو درحالي ادا ميكنه كه نگاه هرزشو دوخته به مرز بين مقنعه و مانتوي من، درست روي سينه ام. خسته تر از اوني هستم كه باهاش يكي بدو كنم، و فكرمم اونقدر مشغوله كه نميخوام فكر اين پسرك گستاخ رو به ذهنم راه بدم. عينك آفتابيمو از چشمام برميدارم، سر تا پاشو با عصبانيت ورانداز ميكنم، بهش ميگم: ببين، من ميتونم جاي مادر تو باشم. نيشش تا بناگوش باز ميشه و ميگه: جوجه تر از اين حرفايي. منم قيافم مثل تو غلط اندازه. من 20 سالمه. تازه مگه چه اشكالي داره؟ خوب بزرگتر باش! مگه ميخوايم با هم ازدواج كنيم؟  بهتر هم هست. اينطوري تجربت از من بيشتره و چيزاي تازه اي بهم ياد ميدي. 99 درصد منظورشو فهميدم، براي مطمئن شدن از اون يه درصد ميپرسم در چه مورد؟ با وقاحت زل ميزنه تو چشام و ميگه خوب 3ك س ديگه عزيزم!  مي ايستم و هر چه نيرو دارم جمع ميكنم توي مشتم و همينكه ميخوام به سمتش پرتاب كنم، چشمم به يه نگاه آشنا مي افته. خيلي آشنا. سپيده  رو جلوي خودم ميبينم. پسرك از فرصت استفاده ميكنه و ميزنه به چاك. بهت زده همو در آغوش ميگيريم. اين خانوم جا افتاده، با صورتي پر و سفيد،بيني كوچكي كه به شدت به صورتش مياد، موهاي بلوند، ابرواني كماني، دندانهاي رديف و مرتب، و البته دودزده، با لبخندي دلنشين  كه كنار من روي نيمكت نشسته و دستاي منو گرفته، اصلا شبيه سپيده همكلاسي چهار سال دبيرستان من، دختري لاغر با صورتي استخواني، بيني عقابي، موهاي مشكي پركلاغي، و سبزه رو، كه به طرز حيرت آوري معصوم و بچه گانه مينمود، نيست.فقط نگاهش همان نگاه گرم و گيراست كه تا مغز استخوان آدم نفوذ ميكند، و چه بسا ميسوزاند. و وقتي حرف ميزند، آهنگ صدايش مرا به خاطرات نوجوانيم مي برد. اما هر چه كرده نتوانسته چينها و چروكهاي فراواني را كه زيرچشمهايش دويده، پنهان كند. خيلي شكسته به نظر مي آيد. و من لحظه اي با خود مي انديشم، نكند من هم طراوت جوانيم را خورد خورد از دست داده ام و متوجه نيستم؟ من و سپيده، درست هم سن هستيم. اينكه ميگويم درست به اين دليل است كه در يك روز و يك ماه و يك سال با اختلاف همان يك ربعي كه تاخير كرد، متولد شده ايم.
 - واي، فكر نميكردم ماني از اين دست آدمهايي باشه كه بعد از ازدواج تغيير ميكنن، و بتونه تو رو اينجوري رام كنه.نگاهش را به مقنعه و مانتويي كه ميتوانست كوتاه تر از ايني كه هست باشد و نبود، چرخاند. هميشه لحن گزنده و بي ملاحظه اي داشت. هنوز هم طرز نيش زدن با حرفهايش را به خاطر دارد. مجبورم ميكند كه برايش توضح بدهم: من جايي كار ميكنم كه نزديك 30 تا مردو پسر جوون كار ميكنن. توي اون سالن، من تنها دختر كارمند هستم، و طبيعيه كه همه حواسها و نگاهها به سمت منه، تو جاي من بودي، طور ديگه اي لباس ميپوشيدي؟ تازه ماني اصلا به پوشش من ايراد نميگيره، چون معتقده كه من هميشه بهترين كار ممكن رو انجام ميدم. - آخه مجبوري مگه همچين جايي كار كني؟ يادمه وضع ماني و خانوادش خيلي خوب بود. يا تا وقتي دوست پسرت بود، برات كلاس ميذاشت و كادوهاي گرون گرون بهت ميداد و ما رو ميچزوند! دلم ميخواد بحث رو عوض كنم، از كلمه هاي بي سر و تهي كه تحت عنوان جمله تحويلم ميدهد لجم ميگيرد. و نجيب تر از آني هستم كه با حرفهايم بيازارمش. ميپرسم: از خودت بگو دختر، ازدواج كردي؟  خنده كشدار و تقريبا بلندي تحويلم ميدهد. آنقدر هنرپيشه خوبي نيست كه بتواند رگه هاي غم را از خنده اش بيرون بكشد. هوا كم كم گرگ و ميش ميشود. اين خاصيت پاييز است. چنان ناگهاني تاريكيش روشنايي را مي بلعد كه اگر حواست نباشد، متوجه نميشوي. با هيجان خاصي انگار كه از بهترين و بدترين خاطره عمرش حرف ميزند،ميگويد: وحيد رو كه يادته؟ -خوب يادمه. از 13 سالگي باهاش دوست بودي.
-آره، تا 19 سالگي هم باهاش بودم. دوتا بچه، دو تا احمق كاري كرديم كه حالا من مثل خر تو گل موندم. متوجه منظورش ميشوم. سپيده هميشه ادعاي روشنفكري زيادي داشت و خودش را از جمع دوستانش زرنگتر و فهميده تر و امروزي تر ميدانست. افكار و ذهنيات و متعاقب آن، كارهايي كه ميكرد، هميشه چند سالي جلوتر از سنش بود. به ياد داشتم كه با يك موچين مدام سر كلاس با ابروهاي خودش ورميرفت و اصرار داشت هر چه باريكترشان كند. و بارها و بارها توبيخ شدنش از جانب ناظم مدرسه هم راه به جايي نميبرد. به آتش سيگارش كه حالا در سياهي شب خودنمايي ميكند، خيره ميشوم و او ادامه ميدهد:
- از همون 14-15 سالگي. بعد از اونهمه سال هم كه به اين نتيجه رسيديم به درد هم نميخوريم و هر دو فقط بچه بوديم. بعد از اون شدم مثل يك اتوبوس گذري. اين اومد اون رفت، هر كدومشونم كه قضيه رو ميفهميدن، صاف ميرفتن سر اصل مطلب و به خودشون حتي زحمت حاشيه رفتن هم نميدادند. انگار يه دختر، ادا و اطواارها و نازكردن هاي دخترانه، توقع داشتن عشق پاك، توقع داشتن يه دوستي ساده و بي آلايش، توقع داشتن يه رفيق غمخوار و همراه، توقع محبت، توقع صداقت؛ توقع داشتن يه شريك زندگي، همه و همه رو همراه با بكارتش از دست ميده.هر پسري كه بويي از ماجراي من ميبره، دو كار ممكنه انجام بده: يا مثل يه جذامي از من فرار ميكنه، و اونهمه آتيش عشق و علاقه و محبتي كه نثارم ميكرد، يهو فروكش ميكنه، يا حرفها و محبتاش شكل و رنگ ديگه اي ميگيره و بيمارگونه، خواستشو مطرح ميكنه، تا بلكه به نتيجه برسه. پسرها ما دخترهاي اينجوري رو حتي به عنوان دوست دختر فابريك هم قبول ندارن، چه برسه به شريك زندگي. بين زمين و آسمون معلقيم شديم چوب دوسر گهي. رابطه اي كه بين ما با يه پسر به وجود مياد مثل يه شمشير ميمونه، كه غلاف طلايي و زيبايي به شكل عشق و محبت داره، ولي حقيقتش همون خود شمشيره كه از جنس 3ك س و تمايلات جنسيه، كه زخمهاي كاري روي روح و روانمون ميذاره.  همه به ما به چشم گوسفند قربوني نگاه ميكنن، هر كي بهمون ميرسه، ميخواد يه تيكه ازون بكنه، و به نوايي برسه. چند وقت پيش با يه پسر شهرستاني كه اينجا فوق ميخوند، آشنا شدم. فكر ميكردم كه اون ميتونه سادگي و صداقتي رو كه من به دنبالش بودم برام بذاره. دو سال تموم باهام زد وخورد، آخر سر كه درسش تموم شد و خواست بره، پسرخالشو بهم معرفي كرد تا گوشت قربوني دست گرگ غريبه نيفته. چنان چندشم شده بود كه  بالا آوردم. - خوب لزومي نداره براي كسي توضيح بدي. - تو نميدوني، نميشه خواه ناخواه ميفهمن. ضمن اينكه منو ميشناسي، اصلا اهل دروغ و رياكاري نيستم. توي اين مدت فقط با همين دونفر  رابطه داشتم، اصلا دلم نميخواد با دروغ و نيرنگ وارد زندگي كسي بشم. اون قسم ميخورد و من مطمئن بودم كه راست ميگه و بدتر از اون، اطمينان داشتم كه با وضعيتي كه اون داره، هيچكس حاظر نيست با اون ازدواج كنه. اين خرده فرهنگي كه خواسته يا ناخواسته چندساليه، توي جووناي ما جاشو باز كرده،  بدون اينكه پير و جوون ما ظرفيت و آمادگي پذيرش اونو داشته باشن، تا بخواد فرهنگش جابيفته، سالهاي سال طول ميكشه و زندگيهاي زيادي به باد فنا ميره.در حالي كه در اين شهر مردم چنان با هم قاطي شده اند، و همه سعي در چنگ زدن به ريسمان پوسيده 3ك س دارند و شعله هاي بي اعتمادي چنان توي زندگي پير و جوان ما زبانه ميكشد كه تر و خشك را هم ناچار با هم ميسوزاند. مردان و پسران جواني كه براي خودشان حرمسرا درست كرده اند، مردان هوسران 40 سال به بالايي كه با داشتن زن و فرزند، ياد چل چليشون افتاده اند و با اين فكر كه نسل سوخته اند، و جوونيشان فنا شده، به خود اجازه هر كاري را ميدهند، مردان مجرد و متاهلي كه سر كار حتي دور هم حلقه ميزنند و چنان از زيرآبي رفتنهاي خود و داشتن معشوقهاي فراوان حرف ميزنند كه گويي راهي جز اين براي اثبات مردانگي خود ندارند. دختراني كه براي رسيدن به آرزوهاي واهي خود به هر كسي كه ميرسند وا ميدهند، دختراني كه به دليل عدم تربيت و مراقبت درست، گرفتار چنگال گرگ صفتان جنسي ميشوند، زنان متاهلي كه گاه براي تلافي برسر شوهر خود، گاه براي اثبات اين نكته، كه از دختران هم سن و سال خود چيزي كم ندارند، گاه به علت رسيدن به معشوقهاي ديرين خود، رفيق ميگيرند، و خيانت را شيرين ترين لذت دنيا كرده اند، مردان متاهلي كه با استفاده از موقعيت شغلي يا مادي خود، هوس پريدن با دختران جوانتر را دارند،و در اين ميان پسراني كه دست تجاوز بر زندگي يك زوج ميبرند، تعجب برانگيز مي نمايد.
البته هستند زنان و مردان و پسران و دختراني كه با تكيه بر اعقادات قلبي خود، و تسلط بر هواهاي نفساني، چنان سالم زندگي ميكنند كه رشك برانگيز مينمايد.در هر حال جمعيت جوان كشور ما باعث به وجود آمدن فجايع و بحرانهاي جنسي شده است، تا جايي كه  تقريبا همه چيز حول اين مسائل ميچرخد. باشد كه بتوان با اصلاح درون، ازين برزخ رهايي يافت.

اینجا هم حسین خداداد عزیز یه مطلب در همین رابطه نوشتنَ خوندنشو بهتون پیشنهاد میکنم.