خب؛ درست است ؛ تازه بازنشست شده اي؛بعد از 60 سال کاري که شب و روز و ساعت و ثانيه اش مشخص نبوده و هميشه درگيرش بوده اي؛ حالا وقت خانه نشيني ات شده. طاقت نمي آوري؛ دوست نداري بنشيني توي خانه. هر کاري ميکني توي خانه سرگرم نميشوي. حتي ديگر کتاب خواندن هم کلافه ات ميکند و همه ي کارهايي که روزي با خودت انديشيده اي وقتي بيکار بودي انجامشان ميدهي را هم ميلت به انجامش نميرود.دست و دلت هم. در و ديوار خانه دارند درسته قورتت ميدهند. آقاي دکتر! من همه ي اينها را ميدانم. تو را خوب درک ميکنم و بابت اينهمه سال زحمت کشي ات دستت را ميبوسم و به تو افتخار ميکنم. حداقل اين بيست سالي که مريض تو بوده ام؛ سالهاي اول خيلي کمتر و سالهاي بعد  و مخصوصن اين اواخر؛هميشه؛ هميشه تحسينت کرده ام.

من عروس بده ي ماجرا بودم. من عروس ناخواسته بودم. تو حتي به خودت زحمت ندادي بيايي خواستگاري من. حتي محضر هم نيامدي.حتي تا توانستي دست و بال ما را خالي کردي. همه ي چيزهايي که براي زندگي رويش ميشد حساب کرد را از ما گرفتي و گفتي برويد سرتان به سنگ بخورد برگرديد. اعتقاد عجيبي داشتي که بچه اي که پدر خودش بالاي سرش نباشد نميتواند درست و حسابي باشد. يا نميدانم عمويش فلان کس باشد بايد با او دشمني کرد و شايد از او ترسيد. شايد دليلت موجه بود. شايد هم دلايلت احمقانه بود. دلت يک خانم دکتر ترگل ورگل ميخواست که حرف هم را بفهميد و همه جا پزش را بدهي.

خانم دکتر هم داري. يعني خيلي خيلي دکتر. خانم مهندس اولی را هم که داري. عروس اول و عروس سوم هم داري. حالا شده ايم سه تا. خانم دکتر اندازه ي گاب نميفهمد و تو را به هيچ وجه ارضا نميکند. خانواده اش به جانتان افتادند و پدر و مادر دکترش و عموي فلان کاره اش که پزش را هي مي دادي شده آدم بده ي ماجرا که از شما را به شما داد. نه...نميخواهم ابراز خوشحالي کنم. من هر چه دارم؛ داشته ام و به دست آورده ام فقط و فقط از خاصيت خودم بوده است و بس. بابتش هم هميشه خوشحال و سربلند بوده ام. داشته هاي من از خانواده هميشه جلودارم بوده اند از رسيدن به خيلي چيزها. حالا حتي تو هم وقتي برايت درد دل ميکنم تحسينم ميکني. بابت آنهمه مبارزه. و به قول خودت مناعت طبع. ميگذرم از روزهايي که پيش خانواده شرمنده ام کردي. در جواب سوال خواهر کوچکم که چرا خواهرش هيچگونه مراسمي تحت عنوان عروسي نداشت و چرا رفت يک سال و اندي گم و گور شد بي هيچ رد و نشاني هم شرمنده ام کردي. جلوي پدر و مادرم؛ بعد از آنهمه خواستگار ريز و درشت و سنتي و غير سنتي که آرزويشان بود من بشوم عروسشان و هی آمدند هی رفتند هم شرمنده ام کردی.از همه چیز میگذرم. در مرام من عبور مفهوم خیلی وسیعی دارد. همیشه خودم را جای تو میگذارم. و ظالمانه همین تصمیم ها را می گیرم. آقای دکتر! الان من عروس خوبه ی ماجرا هستم. برایت کتاب می خرم. با هم میخوانیم. علایقمان شبیه هم است. مینشینیم پای شعر و شعر خوانی. ترانه های قدیمی را میخوانیم و دور برمیداریم. نزده می رقصیم. شادیم. شنگولیم. میفهمیم. نود درصد رفتارهایمان به هم شبیه است تو نقطه ی مقابل مانی هستی. با هم اسکی میرویم و پای ثابت خیلی از بازیگوشیها هستیم. با هیچکدامشان قد اینکه با من باشی حال نمیکنی. برایت جز ملال و کسالت ندارند. جز حرفهای عادی رد و بدل نمیکنید. حتی با آن همزبان و همرشته و باب دلتان. اما با من مینشینی به بحثهای طولانی. یک بار تمام زاینده رود را با هم شانه به شانه رفتیم و درد دل کردیم. هر چند فردای آن روز سر یک چیز بیخود با هم د عوا هم کردیم. من تنها عروست هستم که میتوانم دعوا کنم؛ همه ی حرفهایم را بزنم؛ خودخواهی ات را به صلابه بکشم و بعد فردا دوباره بشوم همان دخترک ملوسی که آمده وقتش را با تو بگذراند. و تو هم استقبالش کنی. توی بازیها کنار هم مینشینیم و دلقک بازی در می آوریم. همه را با کارهایمان می خندانیم. با هم جر و بحث هم میکنیم و با هم دوستیها و ملاطفتهای پنهانی هم داریم. میگویی امروز چه خوش تیپ شده ای. لپم را میکشی و میگویی چرا گرفته ام؟ پا به پای مریضیهایم غصه ام را میخوری و دم به دقیقه حالم را میپرسی. هوایم را هم خوب جلوی همه داری. مدافع خوبی هم هستی. به خودم دست مریزاد نمیگویم اما اینهمه نفرت را به اینهمه دوستی بدل کردن هنر است. هنری که گاهی خودت میگویی جادوگری است! میگویی من جادوگر کوچولوی تو هستم! چون در دلت محبتی بی دلیل! و زیاد به من حس میکنی. میدانی؟ خوشحالم. بابت همه ی سختیهای ده ساله ی این راه خوشحالم. البته نه ده سال که سختی اش فقط دو سه سال اول بود. دقیقش میشود سال دوم. همان روزی که آمدم عید دیدنی ات. بسیار تلاش میکردی تحویلم نگیری و اما گرفتی. طاقت نیاوردی و بازیگوشی ات نگذاشت. قبول کن سخت بود. میدانم تو حتی یک بار هم خودت را جای آن لحظه هایی که من گذراندم نگذاشتی. تمام آدمهای آن جمع مقابل من بودند و کمتر یا بیشتر بودند و اما تو از همه از همه بیشترو ساز ناکوک تر. خب من یک دختر 23 ساله بودم و شاید اگر جز این بود نمیتوانستم اینهمه ناملایمی را تاب بیاورم.بعدها گفتی اندازه ی یک زن پنجاه ساله بلد بودم با زندگی ام چه کار کنم و این تو را امیدوار کرده بود. شدم خانم مهندست و از کارها و مقاله ها و هر چیز کوچکی که از من میدیدی مثل مرغی که تخم طلای دورزده گذاشته تعریفم کردی و بالایم بردی. من به این تعریفها و حمایتها خدا می داند چقدر نیاز داشتم. چقدر کمکم کرد و چقدر اعتماد به نفسم داد. تو کم آدمی که نبودی.

رسم است. نمیدانم چطوری اما ما چهارتا؛ تا جمع میشویم دور هم؛ قوطی ورقمان را می آوریم و مینشینیم بازی. شش یا هفت ساعت. شاید دوازده سیزده ساعت. طوری که وقتی بلند میشویم از پای میز؛کمرمان صاف نمیشود. لذت میبریم. شاید درست ترش این باشد که یک جورایی به این بازی معتاد شده ایم. گاهی از هیجان خونمان غلیظ و رقیق می شود. خودمان؛ من و تو مانی و مامان شده ایم پای ثابت. گاهی یک آدمهای دیگری هم اضافه میشوند. وقتهایی که من امتحان داشتم یا باید میرفتم ماموریت صبح زود یا مانی کلی خسته بود و کار هم داشت و مامان فردا باید صبح زود سر کار میبود و تو که خودت هی از بیمارستان زنگ میزدند و میرفتی و هی می آمدی و آن وسطها همینطور بساط بازی پهن بود. ... هیچ فرقی نمیکرد....رسم سر جایش بود. تازگیها من دارم غر میزنم. گیر میدهم به همین مدل بازی و سرگرمی. اصلن شده حکایت آن زخم خشک شده ای که آدم هی می خواهد بکنتش(با ضمه نخوان ک را به نام پرودگارت!). درد داردو رنج دارد و لذتی سکرآور که هی وادارت میکند یک سیخی بزنی هم دارد.یعنی دلم یمهواهد بازی کنم؛ هفته ای سه شب خانه ی شما پلاسیم. بازی میکنیم. شام میخوریم و میرویم.بعد پنج شنبه ها و چمعه ها هم درگیر همین میشویم. یک بار دیگر بابت این روزها غر زده بودم اگر خاطرتان باشد. اینکه من با همه ی اینها دوست ندارم تعطیلی های محدود و اندکم اینطوری بگذرد. میگویم چرا باید اوقات فراغت من با اوقات فراغت این پیرمرد پیرزن یکجور باشد؟ با اینکه به شدت هم از این جمع بازی لذت می برم. چند روزی که نمیروم استخواان درد روی شاخش است! اما گفتم دیگر....زمان زیادی را ناچار میشویم به آن بدهیم که از کارهای اصلی می مانیم. حتی از تفریح های دیگر هم میزنیم میچپیم جایی که بشود بازی کرد.
تازگیها یک کاری میکنی. یعنی ما که پنج شنبه را به تو میدهیم و میخواهیم دورت باشیم و سرگرم شوی، غیر آن هم دو روز دیگر به تو مدهیم؛ میگویی جمعه می آیی خانه ما. البته مراعات میکنی و میگویی ناهار نمی آیی. اما از ظهر تا نیمه شب هستی. بار اول و دوم و سوم و چهارم استقبال کردم. ذوق هم کردم. اما بعد...بریدم. من آدمی نیستم که به مهمان ظهرم ناهار ندهم . مخصوصن وقتی اولش میگوید هوس قورمه سبزیهای توی را کرده ام. برایم میپزی؟ شوخی میگویی.شوخی شوخی...آن هم چون از مامی میترسی که مواخذه ات کند. چون من کوه کار آوار میشود روی سرم و از این حرفت با اینکه باز هم خوشحال میشوم، اما پکر میشوم و نمیتوانم با لبختد دعوتت کنم و استفبال کنم. مامی مثل همه ی زنها این دهن کج شدنم را میفهمد و از لای خنده ی زورزورکی میفهمد و نگرانی ام را از چشمهایم میخواند. میخواهد این دعوت را پس بدهد. دعوتی که معلوم است پدر با علاقه و از روی دوست داشتن خانه ی پسرش خراب شدن! خودش را کرده(با همان فتح کاف بخوانید!).خب. آقای دکتر. قدمت روی چشم. اما یک هفته. دو هفته. یک تعطیلی. دو تعطیلی.....نه هر دم هر دم که! به خدا بریده ام. چرا؟ چون نمیتوانم وقتی اینطوری با ذوق خودت را دعوت میکنی نه بگویم. چون نه ی من را درک نمیکنی. نمیفهمی من برای این دعوت باید تمام پنچ شنبه ام را بگذارم. مرتب کاری کنم. گرد گیری کنم. خرید کنم. اینها همه به اضافه شستن دستشویی و توالت به خاطر وسواس بیش از حد خانواده ی پزشکی؛دمارم را از روزگارم در آورده است. آقای دکتر! شما توی خانه تان کارگر دارید. هر چه میریزید جمع میشود. اصلن کثیفی به چشمتان نمی آید. همه جا برق میزند. مامی هم که بازنشته است و وقتش مال خودش. آنوفت تو با این شرایط سر من کارمندی که قرار است پنج شنبه و جمعه ام را تعطیل باشم و استراحت کنم؛ بابت نامرتبی خانه آن هم نمیدانم با چه مقایسه میکنی غر میزنی. غرهای ریز دوستانه . اما میزنی. بابت دیر آماده شدن ناهار هم. یعنی هی اینقدر به شوخی میگویی که آدم بیزار میشود دیگر زحمت آدم را بی منت میکنی. یعنی دو روز من کامل میرود و شنبه ای توام با خستگی می ماند. تا یک هفته دیگر. الان چهار هفته است پشت هم این ماجرا را تکرار میکنی. دوست دارم خوشحال باشم اما به تنگ آمده ام. من وفتی می آیم خانه ی شما؛ راحت مینشینیم بازی میکنیم؛ازمان پذیرایی میشود؛ خستگی ام در میرود بعد میروم خانه و تخت میخوابم. اما شما که می  آیید تمام مدت من مشغول بشور بساب و بپز هستم.همیشه هم یک دنباله ای مثل خواهر برادر مانی هم با چند سر عائله اضافه می
شوند.تازه وقتی میروید خانه مثل بازار شام می ماند. همه ی ظرف و ظروفها هم کثیف. تا هفته ی دیگر هم وضع همین است.کی مگر وقت میکنم من؟ شنبه خسته و کوفته با خانه ای که یکبار مثل گل شده و حالا مثل گه. دفعه ی اول که گفتی؛ گفتم خوب است....بیایید...خوشحال میشوم...و میشدم هم.... کدام عروس ناخواسته!!! هست که از اینکه پدرشوهرش خودش را خانه اش دعوت کند و هوس دستپخش را کرده باشد؛ ناراحت شود. بعد دیدم نه...کلن زندگی ام توی آن تعطیلات مختل شد. بعد شد هفته بعد باز آمدید. درست روزهایی که من جشن داشتم . کلی کار داشتم برای هفته ی بعدش. باز پا به پا و همراه شما شدیم و روزهایمان سوخت. روزی که من باید آماده میشدم و استراحت میکردم برای هفته آینده که مهمان اساسی داشتم رفت و تمام شدو خستگی ماند برایم.
مانی؟ من نمیتوانم به پدرت نه بگویم. به خیلی موجودات دیگر هم در این دنیا نمیتوانم نه بگویم. این ضعف بزرگی است و دارم رویش کار میکنم؛ اما هنوز زمانش نرسیده به پدرت نه بگویم. دلم نمی آید. دلش میشکند. این نه نباید از جانب من باشد، باید تو بگویی. میخواهی دلیل و بهانه بیاور میخواهی نیاور. میخواهی بگو جایی دعوتیم یا کسی دعوتمان کرده است. خلاصه من دیگر نمیخواهم روزهای استراحت و تعطیلم خراب شود. میخواهم به استراحت و تفریح بگذرد.مانی: باشه عزیزم... من میگم....و بعد دوباره این هفته همین ماجرا تکرار میشود و وقتی بابای مانی خودش را دعوت میکند مانی جای اینکه هماهنگیهای قبلی را عنوان کند و بهانه بیاورد و نه بگوید؛مانی به من زل میزند و میگوید ها؟ چه میگویی؟!!!! مثل دعوت های تلفنی که خودشان را می کردند و مانی میگفت گوشی تا بپرسم و همانجا میگفت بگو بیاییند یا نه!!!! یعنی میشود گفت نه؟ بعد خانه که آمده ایم میگویم مگر قرار نبود بهانه ای بیاوری؟ میگوید دلم نیامد!!! یا خدا! مانی دلت برای من و یا بیشتر از همه خودت نسوخت؟!!! من هم دلم میخواهد در گذر از این مرحله بازنشستگی به پدر کمک کنم اما نه به قیمت داغون شدن خودم. بهتر نیست یکی این وسط بیاید و فکر دیگری برای بیرون رویهای پدرت بکند؟ ما را بگو روی دیوار کی یادگاری مینویسیم. کلی وقت گذاشته و برایش توضیح داده ام که همانجا باز توپ را بیندازد توی زمین من که همیشه مجبور میشوم از شدت علاقه گل به خودی بزنم!