یکی گفته بود توی جهنم هر روز مجبوری وارد یک جمع جدید بشوی. من خندیدم؛ اینطور نبود برایم. جمعهای جدید را نه به شدت اما به خوبی استقبال می کردم. اینبار اما برای دل دل کردنهای دل دخترکی که دل در گروی دل همسر ما دارد و خب، من خر که نیستم! می فهمم و خودم اینکاره ام و خوب تپیدنها و اشاره ها و دل رفتنها را میبینم و میگیرم،تصمیم گرفتم سرکی به جمع دیگرانی که نمیشناسمشان زیاد بزنم. تا همینجا می خواستم عین اتفاقی را که افتاد بنویسم، اما وقتی یک راز توی نوشته های بالایی برملا شد، دیگر نوشتن صلاح نیست. فردا همان دخترک دیگری که بر سر یک کلمه حرف معمولی من برایش سوتفاهم ایجاد شد و باعث شد تا ته مهمانی من هی دستم را بگیرم جلوی سینه ام و به نشانه ی شرمندگی سرم را با کرنش خاصی خم کنم و زیر لبی بگویم باور کن منظوری نداشتم و اصلن منظورم تو نبودی و من اصلن تو را ندیده بودم و یکهو برای نشان دادن مصداق جمله ای که گفته بودم پریدی وسط، درست هنگام بیان جمله ام نگاهم افتاد توی چشمهای تو . به خدا اصلن قصدم توهین به تو نبود و این فقط یک شوخی بود و باور کن من خودم همیشه لباسهای خیلی باز می پوشم برعکس اینبار که چون جو را نمیشناختم احتیاط کردم و فکر نکن من ندید بدید و املم و به خودم اجاره می دهم به دیگران حرف قلمبه سلمبه بار کنم و ببخشید و هی دستم را موقع رقص باز روی شانه اش بگذارم و بگویم ببخشید تو رو خدا...من منظورم این طور که تو برداشت کردی و گفتی هست که هست بگذار باشد نبود؛ بله، فردا همان دخترک خواننده ی ده سال پیش ما از آب در می آید و حالا بیا درستش کن و یقه ات را میچسبد که اهه؟ واقعن؟ فلانی عاشق فلانیه؟

آمده بودم بگویم من از جمع های جدید متنفرم. آدمهایی که نمیشناسی شان و نمی شناسندت و توی هی یاد گرفته ای میان جمع لطیف دوستان حجره و گلستان چند ده ساله ات، آرام و نه باوقار باشی و هیچ حرفی را نخوری و هر حرفی را بزنی و نه با خشم که با لبخند همیشه تحویلت بگیرند و ناگهان وسط گفتن یک جمله ی خیلی معمولی میان یک جمع غریبه انگار به دره ای عمیق پرت شده ای بسکه شوکه می شوی از نگاهها و برداشتها. بعد هم ایستادم نگاه کردم تا دخترک عاشقی کند. دلبری کند و شاد باشد که معشوقش را در حلقه ی خوشیهایش دارد. خب، یک روزی هم یکی این کارها را برای من می کرد و عجیب هوای دل منی را که روزی قبلتر از همه ی ماجراها،همه چیزم را به یغما برده بود را داشت. بعد می مانم از اینهمه صبوری و نخ نگرفتنهای مانی. یعنی من اگر قرار بود عاشق مانی شوم جر خورده بودم تا می خواستم بفهمانم که هی یو! یکی اینجا طور دیگری دوستت دارد. بعد هم نه که خودم خیلی فهمیده باشم و زود نخ و بند را بگیرم ها، خودم هم یول یول هستم و توی این باغها اصلن. یعنی طرف دارد با محبتهای بی شائبه کردن به من خودش را خفه میکند و من؟ پیش خودم می گویم وای!! چه دوست خوبی!!! چه انسان شریفی! چقدر مهربان و فهمیده و دست و دلباز و مراقب من! یعنی طوری بار آمده ام که تلاشها و خرحمالی های عاشقانه ی دیگران برایم یک وظیفه ی از پیش تعیین شده ی دوستیهای معمولی رقم گرفته. بعد یکی نیست بیاید بگوید هالو جان توی این دور و زمانه گربه محض رضای خدا موش نمیگیرد چه برسد به اینکه فلانی دارد شدید به تو حال می دهد و پالس می فرستد و تو فقط داری در شمار انسانهای خوب ردیفش می کنی. آهان. آمده بودم بگویم از جمعهای جدید که مردهای غریبه با کنجکاوی تمام وراندازت می کنند و زنهای غریبه حرفهایت را به خودشان می گیرند خوشم نمی آید.

نمیدانم چقدر دیگر این دونده گی هایی که ناتمامند و بی سرانجام تمام میشوند. اصلن قرار هست تمام شدنی در کار باشد؟ خودم را عادت داده ام به مثل اسب یراق بسته شدن به دویدن مداوم؛که اگر بایستم انگار مرده ام؛ انگار کسی دنبال من است تا فرصتهایم را بگیرد....دارم می دوم...

آخرین باری که خیلی خجالت کشیدم وقتی بود که:

میخواستیم بریم مهمونی. راه دور بود. یه بنده خدایی از دوستامون از خارج اومده بودن مثلن؛جای دیگه بودن و قرار بود با آژانس بیان پیش ما با هم بریم مهمونیه. بعد فک کن من و مانی از کارمون زودتر اومدیم خونه؛ یعنی حدودای 5 که زود برسیم. قرارمون هم ساعت 5 بوده. اونقت اینا ساعت 6 زنگ زدن ما تازه داریم از اونسر شهر راه میفتیم. بعد من و مانی حاضر و آماده نشستیم روی مبل همدیگرو نگاه می کنیم و به از کارمون زدن و دردسرهایش فکر می کنیم. این خانم هم هی زنگ می زنه: گلسر سفید داری؟ کفش قرمز داری؟ باز هی زنگ می زنه: ساپورت طلایی داری؟ نداری؟ پس ما بریم بخریم! دقیقن 5 دقیقه به 5 دقیقه!! ساعت نزدیک 8 شده بود و توی یکی از این زنگ زدنا و ارد دادناش و حرص خوردنام ؛تصمیم گرفتم جواب ندم. گوشی رو برداشتم ریجکت کردم بعدشم شروع کردم غرغر که اینا دیگه کی اند بابا؟ کشتن مارو! بی خیالای بیفکر بیشعور...بی...بی...بی... و حسابی حرصمو خالی کردم. بعدش دوباره گوشیم زنگ زد گفتم بذار ببینم چی میگه ول کن هم نیست! تا گفتم بله؟ گفت کشتیم شما رو!!!

ولی امروز خیلی ضایع بود. داشتیم سر کار دنبال یک نرم افزار برای کارمون میگشتیم که سرچ کردم یه لینک پیدا کردم حالا سر جلسه ؛ خوشحال،سه چهار تا آقا و من نشستیم رو به روی لب تاپ، زدم روی لینک دانلود....بعد داشتم سخنوری هم می کردم براشون دیدم همه عین چی متفرق شدن! حالا منم هی برگشتم نگاشون می کنم می گم چی شد؟ در رفتن از اتاق جلسه. برگشتم صفحه ی لب تاپو دیدم داشتم سکته می کردم. خاک بر سر اونیکه به جای لینک اون نرم افزار همچین چیزایی رو گذاشته بود....یعنی روم نمیشد خداحافظی کنم بزنم به چاک!

میگن یک اشتباه رو هیچوقت نمیشه دوبار تکرار کرد...دفعه ی دوم دیگه اسمش انتخابه نه اشتباه... حالا حکایت منه.

از بین همه ی داستانهای مذهبی من گاهی به علی و چاه فکر می کنم. گاهی درست مثل همین روزها که هی میگم....مینویسم...فریاد می زنم....گریه می کنم....التماس می کنم....درددل می کنم...راهنمایی می خوام....حرف می زنم...حرف می زنم....حرف می زنم....حال می پرسم...قربون صدقه می رم....غر می زنم....نق می زنم...ولی هیچ جوابی نمیشنوم...گاهی به اون چاه فکر می کنم...علی هر وقت دلش می خواست میرفت سراغ چاه...اما درمونده اون چاه که هیچ وقت علی صداشو نشنید....