پندارهای آرایه
از همون ديروز که هي ميگفت گلوم درد ميکنه ميدونستم داره از غيبت مديرعامل همراه با اين شيوع آنقولانزا سواستفاده ميکنه تا يکي دو روز بغل زن و بچه اش باشه. اما عزيز من...آقاي همکار عزيز...از سه ماه قبل داريم براي اين سمينار آماده ميشيم...من به خاطر اينکه اسم تو هم باشه،بخشهايي رو که مربوط به من نبود رو هم تقبل کردم...براش وقت گذاشتيم...مطالعه کرديم...تخصص تو بود و من نبود اين بخشها...هر بار خسته شدم و از نبود وقت براي آماده شدن گله کردم؛ گفتي"نترس....خودم که نمردم...هستم". روز ارائه....هر چي زنگ زدم اصرار کنم پاشو لااقل نيم ساعت بيا جواب حضار عزيز رو بده...هي گوشيتو دادي دست زنت تا بگه تو مريضي و داري استراحت ميکني...اون پشت پشتا هم به ريش من خنديدي....ميخوام بگم کاش کمي مرد بودي...کمي مسئوليت پذير بودي و کمي از بار دوش اون ت خ مهاي نداشته ات کم ميکردي و هي بهشون دايورت نميکردي همه چيز رو. واقعن فقط اسمت توي اون مقاله بودن اينقدر برات مهم بود؟ که منو توي اون استرس و منگنه بذاري؟ مرده شور اضافه شدن کمالاتت به اين شکل رو ببرن. صبحم با سردرد هميشگي شروع شد و کارهاي روي دوشم سنگيني ميکرد.اول رفتم سر صبحي شرکت و کمي کارها رو تا روز شنبه اي که نيستم سر و سامون دادم...بدو بدو رفتم سمينار...گوش کردم و حذف زدم...ديدم و ور زدم...آشنا شدم...استرس کشيدم....ظهرم با پلوي خالي و دو برگ کاهو که از پاتک مونده بود؛ از اونهمه غذاي رنگارنگ؛سپري شد و عصر عرق ريزون از سوالايي که نميتونستم براي پرسشگراش بازشون کنم و رسمن پيچوندم. سر و کله زدن با آدمايي که فقط چون خانم بودي ميخواستن کمي باهات بيشتر حرف بزنن و تنها راه علمي و عملي اين راه رو دقيق شدن توي صحبتات و ازت سوال پرسيدن حتي بيرون سالن سمينار و وقتي همه چيز تموم شده ميدونستن. هيچوقت از اينطور ل اس خشکه زدن؛ به سبک و سياق علمي اون هم توي سمينارها که اولش با خانم فلاني بوديد ديگه درسته؟ درباره فلان چيز صحبت کرديد؟ ميخواستم بپرسم....ها شروع ميشه خوشم نمي اومده. به اين فکر نکردم تا حالا کسي که بخواد مخ منو بزنه با چي بايد شروع کنه و يا اينکه من از چي خوشم مياد؟ شايد هم حرف نبوده...بايد همه حرفهاشو با نگاه بگه نه اون يارو پسره اي که مثلن با همکارش صحبت ميکرد و مشخص بود تموم فکر و ذکرش اينه که توي چند جمله اي که ميتونه همون سر ميز ناهار عنوان کنه خودشو معرفي کنه که من دکتر فلاني ام...سمتم توي فلان شرکت اينه...کارمندامو توبيخ کردم جديدن...پس رئيسي پخي چيزي هستم براي خودم...و واقعن حالت رو به هم بزنه از اين روش ناشيانه اش و بعد هم هي مثل عمله ها بياد از جلوي ميزي که تو نشستي و چايي ميخوري رد بشه....شايد چون من حلقه نداشتم...يا اگه داشتم فرقي نميکرد و يا بهتر هم ميبود؟ و شب...شب دلگير من...زنگ زد و گفت براي درباره الي منو پيچوندي اما اينبار حتمن بايد بياي....انجمن هن... و رفتم....شايد نياز داشتم توي اون سالن تاريک و خالي بشينم....يک ساعتي زودتر برسم و هق هق کنم....همه روز رو اشک کنم....دلتنگيهامو مرور کنم....و اينکه چرا من با اينهمه دوست و رفيق هنوز هم مرد کم ميارم براي همراهي کردن و ساختن لحظه هايي که دوست دارم....چند مرد ديگه؟چند مرد ديگه ميتونه چند مرده حلاج بودن تو رو برام تکرار کنه؟ گمونم بايد براي سينما رفتنهام يک مرد نيمه روشنفکر پر حرف که براي هر صحنه از فيلم يک عالمه پچ پچ داشته باشه زير گوشت نجوا کنه دست و پا کنم...مردي که وقت داشته باشه...خوابش نياد...کاراش نمونده باشه....آنقولانزا نگرقته باشه و علاقه مند به ديدن فيلمهايي که من ميخوام برم باشه و خودشو مجبور احساس نکنه و منت نذاره بابت اومدنش... يعني همشون به اين راحتي بهونه داشتن؟ کتاب قانون رو ديديم....خوب ميتونست با لب و دهن احساسات بازي کنه که اگه به مقوله مذهب بيگانه نبودي و دشمني نداشتي؛ حتمن خيلي بيشتر هم بازيت ميداد. خيلي لطيف و قشنگ عشق رو به تصوير کشيده بود....مونده بودم هنرپيشه زنش....داريان....چطوري روش ميشد اون ناز و عشوه هاي ديوانه کننده رو بياد؟ و خدايي ما دختراي ايراني بدون اين ناز و عشوه ها و با خلع سلاح شدنمون از اين حربه پر قدرت؛ با همون نگاه شرم آگيني که از مخاطبش دزديده ميشه و نه اينکه زل بزنه و گستاخي هم چاشنيش کنه؛ عجب هنرمندايي هستيم و عجب دلايي ميبريم!!! يا شايدم دل مجنوناي بلقوه ايراني اينقدر بي تابه و به اشارتي کوچک ميره؟ خداي عشوه بود اين خانم.... و مذهب.... و ما..... و مردم مسلمونمون....چقدر به چالش کشيده شده بوديم و به نوعي مارمولکي ديگر اينبار نه با کمال تبريزي که با علي اکبري که خودش داعيه مذهب داره رو شاهديم...تو فيلم کتاب قانون طنز و اشک و لبخند و چاليدن به يک اندازه ديده ميشه و اين مجموع تضادها کنار هم قشنگ پرداخته شده. ايرادي که به علي اکبري گرفتم: مردم ما همينجوريشم حرف پزشکا رو به دنبلان گوسفنداي قربونيشون حواله ميدن...چرا آخر فيلم با نشون دادن شکم حامله اون زن....تشويق کرديد که با دعا و ادعيه ميشه از خطرهاي واضح پزشکي رد شد؟ خود من يکي از آشناهامو به خاطر گوش نکردن به حرف پزشکش و تشخيص مسموميت حاملگي و چموشي کردن از دست دادم... من هم عادي بودم...سمينار رفتم...با دوستي قرار گذاشتم....سينما رفتم...خريد کردم و به همه اونايي که اون روز وقت گذاشتن و ارزش...مديونم....اما اون آدماي ديگه چي؟ دوستي معتقده آدم حسابيها کاري به اين چيزا ندارن... یه عمره جاده ی شمال منتظر عبور ماست نمیدونه یکی از اون دو تا قناری بی صداااااااااااااااآآآآآآآآست پ.ن: این پست (پنجگانه ای برای آنکه ترک میکند)رو بخونید. واسه اونایی که تو ترکن یا تو ترکشونن خوبه. راستی نصف سالن آقا بودن و این خیلی خوب بود.خوشایند بود هم. بعد نوشت: آقای شمشیرگرلطف کردن به این نوشته لینک دادند.اما به گمونم اینکه گفتن لحن بعضیها دور از انصاف بوده یکی از اون بعضیها من بودم. شاید چون ریاد انتقاد کردم و زیاد راضی نبودم. با این حال بد نبود یک خسته نباشید هم می گفتم:پس خسته نباشید. حدیث غلامی وای به روزی که آدم به جایی برسه که هیچ ترانه ی عاشقونه ای بهش فاز نده... ............................................... ..................................................... لحظه ای با من باش... آن کافه گرم بود ...فضایش ترک نداشت حدیث غلامی ۲- اما توی روزنامه نوشتن وضع فرق میکنه. اول اینکه من این کاره نبودم و وارد حلقه این کاره ها شدم و به لطف دوستی هل داده شدم توی گود و چقدر این بنده خدا سر هر مطلب منو هل داد تشویق کرد دلگرمی داد و چقدر برام وقت گذاشت.تا آخر عمرمم مدیونش باشم کمه. به هر طریقی شد من شدم نیمچه نویسنده ای که حالا مطالبشو نه سیصد تا پونصد نفر بلکه نزدیک به چهل هزار نفر میخونن.اوایل یعنی شش ماه اول فقط سکوت بود و من هی نا امید میشدم. میدونید آخه روزنامه مثل اینجا نیست. تو هی می نویسی و اصلن نمیدونی مخاطب داری؟ نداری؟ این مخاطبا خوششون میاد از نوشتنت؟ از عقیده ات؟ نمیاد؟این سکوت و ندونستن کمی دلسردت میکنه. مخصوصن من رو که انگشت اتهام بی تجربه گی رو هم به سمت خودم نشونه رفته بودم. درست وقتی که تصمیم گرفتم بذارمش کنار؛سر یک مطلب، صدای خواننده های ما هم در اومد و بلاخره ما هم پیش اهل و دیار روزنامه چی هامون مشهور شدیم! چند نفری هم از نوشته ی من اسم بردن و خلاصه این برای من یک تجربه خیلی قشنگ و یک احساس غیر قابل توصیف شد. ۳- چند وقتی بود میخواستم از اسمی بپرسم که توی یک صفحه روزنامه می نوشت و برام تداعی گر یک نفر توی دانشگاه بود. بر اساس قانون جذب طبیعت؛ طرف هم با اینکه در مخیله اش نمیگنجد من همون آدم باشم،برام پیغام پسغام داد و نوشت که نوشته هام خوبن و بهشون کاهی حسودی میکنه. من هم همونجا ازش پرسیدم تو فلانی نیستی؟ این رشته رو نخوندی؟ بعد دیدیم وای که دنیا چقدر کوچیکه. اون فقط به عنوان یک همکار برای من پیغام داده بود و نمیدونست که ما پیشینه ای بیش از این داریم. : وبلاگ نویس عزیز وبلاگ .... فکر میکنم یکی دو سال پیش بود که من و "او" هم دعوت شدیم به یک همچین جشنی. نرفتیم. یعنی اون نرفت و رای من رو هم زد.اون لحظه دیگه هیچوقت تکرار نمیشه. وبلاگشو آتیش داد و درشو تخته کرد. دلم میخواست لااقل یک یادبود یا همون لوح از این اتقاف میداشتیم. اول ممنونم و جا خوردم از رای کافی آوردن!!! حتی اگه اندازه ۵-۶ نفر هم به من رای داده باشن نوکر همه شونم هستم.در جریان چنین انتخابی نبودم و بازم دم پرشین بلاگی ها گرم. جشن رو میرم. و داشتم تصور میکردم لوحی بیارم خونه که اسم وبلاگ روشه!!!!و بعد دیدم باید تو باغچه خونه چالش کنم! توی این جشن تنها باشی یا با همراه شاید زیاد فرقی نکنه. ۵- قراره واسه نمایشگاه مطبوعات یک ساعتی بریم در غرفه دونی و خواننده هات بیان! حالا من عزا گرفتم که اگه هیچکی نیومد و من کنف شدم چیکار کنم؟!!! خدایی خیلی ضایعه!!!فک کنم باید یک فراخوان بلاگی بذارم بلکه اونجا یک کم از سوت و کوری دربیاد موقع برنامه ی من!!!! .................................... وقتی تک تک اینا رو دوستانه به تک تک این آدما گفتم ....برخوردای عجیبی دیدم....عمدتن خشم و انکار... خب؛ درست است ؛ تازه بازنشست شده اي؛بعد از 60 سال کاري که شب و روز و ساعت و ثانيه اش مشخص نبوده و هميشه درگيرش بوده اي؛ حالا وقت خانه نشيني ات شده. طاقت نمي آوري؛ دوست نداري بنشيني توي خانه. هر کاري ميکني توي خانه سرگرم نميشوي. حتي ديگر کتاب خواندن هم کلافه ات ميکند و همه ي کارهايي که روزي با خودت انديشيده اي وقتي بيکار بودي انجامشان ميدهي را هم ميلت به انجامش نميرود.دست و دلت هم. در و ديوار خانه دارند درسته قورتت ميدهند. آقاي دکتر! من همه ي اينها را ميدانم. تو را خوب درک ميکنم و بابت اينهمه سال زحمت کشي ات دستت را ميبوسم و به تو افتخار ميکنم. حداقل اين بيست سالي که مريض تو بوده ام؛ سالهاي اول خيلي کمتر و سالهاي بعد و مخصوصن اين اواخر؛هميشه؛ هميشه تحسينت کرده ام. من عروس بده ي ماجرا بودم. من عروس ناخواسته بودم. تو حتي به خودت زحمت ندادي بيايي خواستگاري من. حتي محضر هم نيامدي.حتي تا توانستي دست و بال ما را خالي کردي. همه ي چيزهايي که براي زندگي رويش ميشد حساب کرد را از ما گرفتي و گفتي برويد سرتان به سنگ بخورد برگرديد. اعتقاد عجيبي داشتي که بچه اي که پدر خودش بالاي سرش نباشد نميتواند درست و حسابي باشد. يا نميدانم عمويش فلان کس باشد بايد با او دشمني کرد و شايد از او ترسيد. شايد دليلت موجه بود. شايد هم دلايلت احمقانه بود. دلت يک خانم دکتر ترگل ورگل ميخواست که حرف هم را بفهميد و همه جا پزش را بدهي. خانم دکتر هم داري. يعني خيلي خيلي دکتر. خانم مهندس اولی را هم که داري. عروس اول و عروس سوم هم داري. حالا شده ايم سه تا. خانم دکتر اندازه ي گاب نميفهمد و تو را به هيچ وجه ارضا نميکند. خانواده اش به جانتان افتادند و پدر و مادر دکترش و عموي فلان کاره اش که پزش را هي مي دادي شده آدم بده ي ماجرا که از شما را به شما داد. نه...نميخواهم ابراز خوشحالي کنم. من هر چه دارم؛ داشته ام و به دست آورده ام فقط و فقط از خاصيت خودم بوده است و بس. بابتش هم هميشه خوشحال و سربلند بوده ام. داشته هاي من از خانواده هميشه جلودارم بوده اند از رسيدن به خيلي چيزها. حالا حتي تو هم وقتي برايت درد دل ميکنم تحسينم ميکني. بابت آنهمه مبارزه. و به قول خودت مناعت طبع. ميگذرم از روزهايي که پيش خانواده شرمنده ام کردي. در جواب سوال خواهر کوچکم که چرا خواهرش هيچگونه مراسمي تحت عنوان عروسي نداشت و چرا رفت يک سال و اندي گم و گور شد بي هيچ رد و نشاني هم شرمنده ام کردي. جلوي پدر و مادرم؛ بعد از آنهمه خواستگار ريز و درشت و سنتي و غير سنتي که آرزويشان بود من بشوم عروسشان و هی آمدند هی رفتند هم شرمنده ام کردی.از همه چیز میگذرم. در مرام من عبور مفهوم خیلی وسیعی دارد. همیشه خودم را جای تو میگذارم. و ظالمانه همین تصمیم ها را می گیرم. آقای دکتر! الان من عروس خوبه ی ماجرا هستم. برایت کتاب می خرم. با هم میخوانیم. علایقمان شبیه هم است. مینشینیم پای شعر و شعر خوانی. ترانه های قدیمی را میخوانیم و دور برمیداریم. نزده می رقصیم. شادیم. شنگولیم. میفهمیم. نود درصد رفتارهایمان به هم شبیه است تو نقطه ی مقابل مانی هستی. با هم اسکی میرویم و پای ثابت خیلی از بازیگوشیها هستیم. با هیچکدامشان قد اینکه با من باشی حال نمیکنی. برایت جز ملال و کسالت ندارند. جز حرفهای عادی رد و بدل نمیکنید. حتی با آن همزبان و همرشته و باب دلتان. اما با من مینشینی به بحثهای طولانی. یک بار تمام زاینده رود را با هم شانه به شانه رفتیم و درد دل کردیم. هر چند فردای آن روز سر یک چیز بیخود با هم د عوا هم کردیم. من تنها عروست هستم که میتوانم دعوا کنم؛ همه ی حرفهایم را بزنم؛ خودخواهی ات را به صلابه بکشم و بعد فردا دوباره بشوم همان دخترک ملوسی که آمده وقتش را با تو بگذراند. و تو هم استقبالش کنی. توی بازیها کنار هم مینشینیم و دلقک بازی در می آوریم. همه را با کارهایمان می خندانیم. با هم جر و بحث هم میکنیم و با هم دوستیها و ملاطفتهای پنهانی هم داریم. میگویی امروز چه خوش تیپ شده ای. لپم را میکشی و میگویی چرا گرفته ام؟ پا به پای مریضیهایم غصه ام را میخوری و دم به دقیقه حالم را میپرسی. هوایم را هم خوب جلوی همه داری. مدافع خوبی هم هستی. به خودم دست مریزاد نمیگویم اما اینهمه نفرت را به اینهمه دوستی بدل کردن هنر است. هنری که گاهی خودت میگویی جادوگری است! میگویی من جادوگر کوچولوی تو هستم! چون در دلت محبتی بی دلیل! و زیاد به من حس میکنی. میدانی؟ خوشحالم. بابت همه ی سختیهای ده ساله ی این راه خوشحالم. البته نه ده سال که سختی اش فقط دو سه سال اول بود. دقیقش میشود سال دوم. همان روزی که آمدم عید دیدنی ات. بسیار تلاش میکردی تحویلم نگیری و اما گرفتی. طاقت نیاوردی و بازیگوشی ات نگذاشت. قبول کن سخت بود. میدانم تو حتی یک بار هم خودت را جای آن لحظه هایی که من گذراندم نگذاشتی. تمام آدمهای آن جمع مقابل من بودند و کمتر یا بیشتر بودند و اما تو از همه از همه بیشترو ساز ناکوک تر. خب من یک دختر 23 ساله بودم و شاید اگر جز این بود نمیتوانستم اینهمه ناملایمی را تاب بیاورم.بعدها گفتی اندازه ی یک زن پنجاه ساله بلد بودم با زندگی ام چه کار کنم و این تو را امیدوار کرده بود. شدم خانم مهندست و از کارها و مقاله ها و هر چیز کوچکی که از من میدیدی مثل مرغی که تخم طلای دورزده گذاشته تعریفم کردی و بالایم بردی. من به این تعریفها و حمایتها خدا می داند چقدر نیاز داشتم. چقدر کمکم کرد و چقدر اعتماد به نفسم داد. تو کم آدمی که نبودی. رسم است. نمیدانم چطوری اما ما چهارتا؛ تا جمع میشویم دور هم؛ قوطی ورقمان را می آوریم و مینشینیم بازی. شش یا هفت ساعت. شاید دوازده سیزده ساعت. طوری که وقتی بلند میشویم از پای میز؛کمرمان صاف نمیشود. لذت میبریم. شاید درست ترش این باشد که یک جورایی به این بازی معتاد شده ایم. گاهی از هیجان خونمان غلیظ و رقیق می شود. خودمان؛ من و تو مانی و مامان شده ایم پای ثابت. گاهی یک آدمهای دیگری هم اضافه میشوند. وقتهایی که من امتحان داشتم یا باید میرفتم ماموریت صبح زود یا مانی کلی خسته بود و کار هم داشت و مامان فردا باید صبح زود سر کار میبود و تو که خودت هی از بیمارستان زنگ میزدند و میرفتی و هی می آمدی و آن وسطها همینطور بساط بازی پهن بود. ... هیچ فرقی نمیکرد....رسم سر جایش بود. تازگیها من دارم غر میزنم. گیر میدهم به همین مدل بازی و سرگرمی. اصلن شده حکایت آن زخم خشک شده ای که آدم هی می خواهد بکنتش(با ضمه نخوان ک را به نام پرودگارت!). درد داردو رنج دارد و لذتی سکرآور که هی وادارت میکند یک سیخی بزنی هم دارد.یعنی دلم یمهواهد بازی کنم؛ هفته ای سه شب خانه ی شما پلاسیم. بازی میکنیم. شام میخوریم و میرویم.بعد پنج شنبه ها و چمعه ها هم درگیر همین میشویم. یک بار دیگر بابت این روزها غر زده بودم اگر خاطرتان باشد. اینکه من با همه ی اینها دوست ندارم تعطیلی های محدود و اندکم اینطوری بگذرد. میگویم چرا باید اوقات فراغت من با اوقات فراغت این پیرمرد پیرزن یکجور باشد؟ با اینکه به شدت هم از این جمع بازی لذت می برم. چند روزی که نمیروم استخواان درد روی شاخش است! اما گفتم دیگر....زمان زیادی را ناچار میشویم به آن بدهیم که از کارهای اصلی می مانیم. حتی از تفریح های دیگر هم میزنیم میچپیم جایی که بشود بازی کرد. از تحریم اومدم بیرون! خدایی پدرم دراومد دونه دونه کشیدمشون بیرون حذفشون کردم!برای حفظ این وبلاک چه خار و خفتی کشیدم....و فهمیدم من ماههای اردیبهشت خیلی بد دهن میشدم! چراشو نمیدونم!!! آهان یک چیز دیگه. در راستای اینکه عطر تقلبی فروشی هم به استعدادهای ایرانیها اضافه شده؛ میخوام یک راهی بگم که بتونید تشخیص بدید عطر اصل رو از تقلبی. عطرها معمولن روی جعبه یک کد دارند. این کد دقیقن روی خود شیشه عطر هم تکرار میشه. البته نه جایی که شما ببینید. یک جایی که معمولن دور از چشمه. روی افشانه ی عطر یا کنار حلقه ی طلاییش. خلاصه اینا باید با هم ست باشه دیگه. یکی باشه. معمولن عطرای تقلبی اینطور نیست.
.....................................
پ.ن: اینجا توی این تاریکی...نمیدونم چه حس مرموزی به آدم میریزه که وادارت میکنه گریه کنی...حتی هق هق...حتی بی مهابا.....اینطور نیست؟ یا من زیادی دل نازکم؟
پ.ن:دلم نمیخواست از دستشویی این سالن همایش بیام بیرون...موافقید؟ تازه بوی عود فارست هم بود...
پ.ن:سه شنبه مون به اعتراف رسید...از قرار ناهاری که کج شد رسید به اعتراف گاه...آدم میتونه با لنگه ی خودشو نیمه ی خودشو یافتن خودشو نابود کنه؟ به نابودی برسه؟ اینکه همه ی دنیا یک طرف تو و لنگه ات یک طرف یعنی نابودی؟
از اينكه شكايت نكرده بودم بسيار پشيمان شدم و در واقع كاري جز اينكه از اين رودست خوردن عصباني شوم نميشد كرد.حال براي آگاهي شما آدرس اين نمايندگي دزد را برايتان ميگذارم تا هشيار باشيد و گذارتان به آنجا نيفتد.راستش اين حداكثر كاريست كه توي اين مملكت گل و بلبل در برابر اين نوع تخلفات ميشد انجام داد:
آدرس نمايندگي دزد:ميدان وليعصر؛ اول كريم خان جنب پاساژ سرمه؛پاساژ كيميا طبقه سوم.
بعد خوندید که چطور قطعات گوشی منو با گوشی که افتاده بود توی دریا عوض کردند و گوشی که فقط با پنج هزار تومن درست میشد طلب 150 تومن کردند. اون روز من به هر طریقی بود تونستم این رو ثابت کنم؛ اما چون حال و حوصله توی دادگاه دویدن نداشتم؛بی خیال شدم. این بی خیال شدن؛ اگرچه باب میلم نبود؛ و دوست نداشتم این بلا سر هزاران نفر دیگه مثل من بیاد؛ اما بی خیال شدم. حال نیما یکی از اون هزاران نفره. شاید من مقصر باشم که تمام رسوا کردن این باند دزد و دله دزد رو به نوشتن توی سایتهایی مثل ب ا ل ا ت رین و توی همین وبلاگ بسنده کردم. یادتونه یمگفتم رفتار اجتماعی زنجیر وار؟ حالا نتیجه اش رو ببینید. و هر طور میتونید به یان نوشته لینک بدید؛به نوشته اصلی لینک بدید؛ میتونید خودتون توی وبلاگاتون بنویسید و هر جور می تونید دست کم اطلاع رسانی کنید. یک نفر هم که توسط شما از دام اینا رها شه؛ شما مسئولیتتون رو انجام داد. اگر هم کسی اینجا هست که میتونه یک جوری جلوی اینا رو بگیره تا به راحتی به یان سادگی مردم بیچاره رو بلکه نکنن؛ یا علی.
سلام
من سه هفته پیش گوشی اکسپریا م خراب شد بردم تعمیر گاه ساختمان کیمیا بعد یه هفته به من گفت ال سی دی برد ای سی فلش سی پی یو ت سوخته گفت 280000 تومن خرج داره در حالی که قیمت روز گوشیم 440000 تومن هست.شما با همون تعمیر کار کچله چیکار کردید .من 3 هفته هست که گوشیم دستشه.نمی دونم چیکار کنم.اگه ممکن منو راهنمایی کنید
ممنونم.
...................................
سلام
ببینید من قبل از اینکه گوشیم رو به اون بدم با یکی از دوستام بردم ایرانیان یه مغازه داره با باکس شروع کرد به ریختن برنامه روش اگر سی پی یو ومادربردش سوخته بود اصلا چنین کاری نمی شد باهاش انجام داد.ولی طرف چون 15 تومن بیشتر از عرف می گفت با هم کنار نیومدیم کنسل کرد.
من با اون مغازه داره صحبت کردم اون شهادت نمی ده و فقط دوستم می مونه که اونم چون یک نفره از لحاظ قانونی کافی نیست.منشی اتحادیه گفت ازاتحادیه چیز زیادی انتظار نداشته باش ولی نا امید هم نشو.روز اول کچل سر منوکلاه گذاشت مجبورم کرد بنویسم سولفاته روی مادر برد مشاهده شد.از این طریق می گه گوشیت اب خورده در حالی گوشی من حین اپدیت اینترنتی خاموش شده واصلا رنگ اب ندیده.
اینا شغلشون اینه.مدت زیادی هست ادمای زیادی رو تلکه کردن. گوشی های سالم زیادی رواوراق کردن.اگر شما هم ننوشته بودید فردا منو هم دور میزد .نباید فقط راضی به این باشیم که گوشیمونو بهمون پس بده چون مال منو که می دونه ازش شکایت کردم برای اینکه ضایع نشه حتما سوزوندتش.
من به تنهایی برای شکایت قانونی ازش مدرک کافی ندارم من از اتحادیه نمی تونم حقم رو بگیرم نیاز به شاهد دارم قول می دم تنها یک بار وقت شما رو بگیرم هزینه ی ایاب و ذها ب شما رو می پردازم.فقط یک بارشما بیایید دادگاه و شهادت بدید.شما و اون طرفی که گوشیش توی اب افتاده چون اون رشوه می ده فقط دادگاه و مدرک مستند مثل شاهد میتونه دستشو رو کنه
همه ی دوندگی ها شو من انجام میدم پول گوشی شما رو هم زنده ی کنم.نه به خاطر تنها من به خاطر تمام کسانی رو که این طوری پولشون خورده .برای اینکه دیگه جرات نکنه با کسی چنین رفتاری کنه.من با ساعتی چهار هزار و پونصد تومن تدریس به بچه های شیطون وتنبلی که حتی جدول ضرب هم بلد نبودند ششصد هزار تومان پول جمع کردم اکسپریا گرفتم.حالا این دزد با سیصد تومن ضرر به من کاری کرده که گوشیم که الان 440 تومن می ارزه ارزش تعمیر نداشته باشه. من خواهش می کنم به من کمک کنید اگه نیاز شد یک بار برای رضای خدا برای اینکه دیگه حقی از کسی ضایع نشه تو رو به جون بچه هاتون یه زحمتی متقبل بشید بیایید.
میتونم از شما انتظار چنین لطف بزرگی رو نسبت به خودم وکسانی رو که حقشون ناحق شده کنید الان همه چیز به شما بستگی داره؟می تونم انتظار کمک داشته باشم؟اگر شما و اون فرد سوم شهادت بدید به جرم خیانت درامانت وجعل عنوان رسمی به خاطر گارانتیش وکلاهبرداری حتی شاید بشه تعقیب کیفریش کنیم تا دیگه این بلا رو سر کسی نیاره . من احساس کردم شما به جایی ازش شکایت بردین ولی نتونستید اثبات کنید.درسته؟
ممنون.
................................................................................
سلام
صبح اتحادیه ی دستگاه های مخابراتی بودم.طرف شاگرد شو (همون کارمند بیگانه ای که قرار بود اخراج بشه......)فرستاده بود.نشون می ده که من خیلی احمق و خوش خیالم که مطمئن بود شاگردش از پس من بر می آد.برد گوشیمو باز کردند انگار ده سال توی دریا غرق بوده تمام پایه های فلزی مدار ها زنگ زده بود.به خاطر همون دست خط سولفاته مشاهده شد گفتند اب خورده.من گفتم گوشیم رنگ رطوبت ندیده چه برسه به آب طرف اتحادیه ایه گفت منظور از اب خوردن مثلا عرق دست هم می تونه باشه.حیف اونجا اونقدر عصبی بودم یادم رفت بگم با کدوم عرق دستی برد سبز رنگ زرد می شه
فکر می کردم گم کردن یه چیز خیلی بده ولی حالا فهمیدم سرتو کلاه بزارن بدتره
مخلص کلام اینکه هفته دیگه قرار نتیجه رو بگن.یکی شون که اونقدر عجله داشت که همون جا نوشت مختومه اون یکی گفت هفته بعد اعلام می کنیم. نظرشون خرابی در اثر اب خوردگی گوشی بود یه تیکه به من گفتند برو بیرون با اون تکی حرف زدند.تمام مانورشون روی سولفاته مشاهده شد بود
روز اول به من گفت بیا ببین اینجا پایه سیاه شده سولفاته شده گفتم نشده گرفت زیر نور اصرار کرد سولفاته هست منم چون مادرم زن بود مادرم کارمند بود پدر و مادرم هر دوشون صبح می رفتند شب برمی گشتند با خواهرم 8 سال اختلاف سنی داریم وقتی بچه بودم همش تنها بودم در واقع برا اینکه بی ادب نشم نمی زاشتن خیلی با بچه های دیگه بگردم در واقع توی خونه زندانی بودم. حالا یه بچه خجالتی که هر کی هر چی میگه موافقت می کنه اعتراض نمی کنه چون کسی نبوده که باهاش حرف بزنه بحث یاد بگیره مخالفت نکردم.چون مادرم کارمند بود.دیروز زن دیگه ای که کارمند بود ِِزن بود مجبور بود اگر شکایت کرده بود شاید پسر دست و پاچلفتی یه زن کارمند دیگه 600000 تومنش رو نمی باخت.اگه تا تهش رفته بودید به خاطر خیانت در امانت و کلاهبرداری او مال حروم خور میشد ازش شکایت کرد.ما فقط سه نفر از اون همه کسایی هستیم که این طرف سرشون کلاه گذاشته.اگه اون روز شما طمع نکرده بودید شاید امروزجور دیگه ای بود.خیلی سخت واسه ی یه ذره پول این همه دردسر بکشی یه کلاه بردار برداره ببردش
من پولم باختم به خاطر بی توجهی شما یکی دیگه می بازه به خاطر بی توجهی من کاریشم نمی شه کرد.البته شما رو سرزنش نمی کنم چون از قدیم گفتن گر تو بهتر میزنی بستان بزن.من هم مثل شما نه وقت دردسر رو دارم نه حوصلش منم مطمئنا همون کاری ری رو می کردم که شما کردید
اگر خوش شانس باشیم شماره ی اون طرف گوشی اب خورده توی شمال شاید هنوز مخابرات لاگش پاک نکرده باشه.اگرلیست ریز مکالمات تلفن خودتونو یگیرید احتمالا شمارش توش هست
ولی چه سود تا وقتی قانون یعنی زیرمیزی و رومیزی ما میبازیم و دم بر نمیتونیم بیاریم می دزدن میبرن و می خورن عیبی نداره وای به روزی که بخوای یه نفس اضافی بکشی.سر سامون دادن به موبایل وگارانتی کاری نداره چطور می تونن از پس جهانخوارا و پوپولیستا ها وغربی ها بر بیاند تکی روی پای خودشون وایسن ولی از پس دله دزدا برنمی ان؟
خیلی از خودم بدم می اد خواستم با یکی درد دل کرده باشم که بفهمه چی می گم.اخه درد سوخته دل سوخته دل داند و بس
اگه سرتونو درد اوردم ببخشید واقعا ناراحت بودم از یه طرف خونه به من فشار می اره از یه طرف کلاهی که سرم رفته از طرف دیگه پوله.
شما اون موقع به هیچ جا شکایت نکردید از اون تعمیرگاه؟
......................................................
ادامه مطلب
میگفت ن یروی ان تظامی در سال گذشته دوازده میلیارد تومان دیه بابت هزینه تیرهای خطایی که زده بدهکاره!!! فک کن!!! تیر خطا! تازه یارو فرمانده شون با افتخاااار میگفت الان این درصد خطا از هشت نه درصد رسیده به شیش هفت درصد و خیلی خوبه!!! یا خدا!
اصلن اینا رو ولش کن؛ اینا رو اخبار سرصبحی تو تاکسی میگفت؛ من میگم میخوام برم کن سرت حمید ع سگ ری ب لی ت ش رو از کجا بگیرم هااااان؟ بعد از مدتها همسرجان علایق ما رو تشخیص داده و میخواد ببرتمون کنسرت! یک سری از ترانه های این مصادف میشه با بدترین دوران روحی و حالی من. البته از اون دورانهایی که دوستش داری....زخمهای خوشایند ...همون حکایت زخمها و بازیها....یک جورهایی از عشق داغ میشدم و از غم یخ میکردم....یک حال گس و ملس و غیر قابل توصیف داشتم. حالا که برمیگردم نگاه میکنم پشت سرم؛ نه که ماژوخیسم باشم ها....خوشم میاد از اون روزا که چیزی بود منو اینقدر گرم خودش کنه....غرق کنه....بتونه بنوازه و من بشم چنگی تو دستهای حوادثی که بر من میرفت.من کاری ندارم این بابا نوچه است و چرا توی این هیری ویری فقط به این اجازه میدن کنس رت داشته باشه و این حرفا. والا! یکی بیاد بگه چطوری بلیط بگیرم؟ برای جمعه باشه لطفن!!
.................................
حاج خانم حاج خانم از دهنش نمی افتاد. برخورد میکردم؛ اخم می کردم؛ تهدید میکردم...بازنم همون حاج خانم بودم. نه خانم فلانی...نه خانم مهندسی...نه هیچی!
امروز این رو فرستاد. خیلی غافلگیر کننده بود برام! حاج آقای ا ط لا ع تی و این کارا؟ چه دقتی داشت! شاید ناخونای سوهان نزده من رو دیده بود! که همیشه خدا به جایی مخصوصن شال و لباسم گیر میکرد.
مدتها دنبال یک سوهان ناخون خوب بودم ولی مثل اونایی که توی غاز زندگی میکنن؛ از محصولات جدید موجود در بازار مخصوصن در زمینه چیتان فیتان کاملن بی خبرم.یعنی میخوام بگم عقلم به جز "یک سوهان ناخن خوب" به چیزی قد نمیداد! مثلن همچین ست مانیکوری که عمرن نمیدونستم موجود باشه! یا سنگ پای به این مدرنی!!!که جز همون سنگ پای قزوینی و سنتی؛هنر کرده بودم دو تا کاغذ سنباده ای خریده بودم و اونم زود از بین رفته بود.
می گفت حاج خانم خودش از این استفاده کرده و راضی بوده و من حس تلخی به خودم گرفتم....میدونید؟ احساس کردم یک مردم تا زن یا مثلن فرق من با زنهایی که مدام تو خرید و سالنهای زیبایی و اینجور چرت و پرتان چیه؟
در کل این پ د اگ خیلی چیز خوبیه....پاهام از پوست صورتم نرم تر شده و کار کردن با سنباده هاش محشره!
.............................................................................
پ.ن: لنگ دراز جون ما رفتیم لوح تقدیر تو رو هم گرفتیم با جایزه ات. حالا مونده برسونم دستت فقط. هر چند توی طنز تو باید اولی دومی چیزی میشدی دیگه.خوب بود پرشین بلاگ حالا که مذهبی ها رو جدا کرده بود و سیا س ی ها رو هم حذف؛ لا اقل دسته بندی ادبیات و اجتماعی و اینا هم میداشت.
پ.ن: لوح تقدیر خودمون رو هم دادیم دوست همراهمون قایم کنه برامون تا آبرومون نره با "نویسنده وبلاگ پندارهای آرایه "بودنمون! خدایی نمیشد آوردش خونه!
پ.ن: بد نبود پای اون لوح ها مهر و امضایی هم میبود اقلکندش!
پ.ن: عکسهای روز جشن رو تو وبلاگ ویولت ببینید.
اینم روز جشن وبلاگهای برتر بانوان بلاگستان!!!
...................................................
با من آشتی باش دیگه.....ببخشید....عصبانی بودم....خرم دیگه.....
خب میمردی این ببخشید رو همون اول میگفتی؟ سرش را می کشد پایین و از زیر چتر ابروهایش لبهای ورچیده اش را توی نگاهم میکارد و این قیافه ی مغرور نیمه مهاجم؛ یعنی اینکه تمامش کن دیگر و کشش نده. این وسط آنکه دو تا گوش مخملی روبان زده روی سرش سبز میشود و چهار تا سم به دم و دستگاه اعضا و جوارحش اضافه میشود منم. نمیدانم از کی استعداد خر شدن با یکی دو تا کلمه را یافته ام؟ حالا هر غلطی کرده ای؛چرا زنگ نمیزدی منت کشی؟ "آخه تو باهام بد بودی"!!!!!اگر خواستی همه چیز را تمام کنی....یکی دیگر از این رفتارها با من بکن. نیازی به هیچ چیز دیگری نیست! خیلی هم متمدنانه است. نمیدانم این خر شدنهایش را فقط برای من دارد یا برای دیگران هم همینطور قاطی میکند گاهی؟ و آنوقت آن دیگران توانایی خر شدن مثل من با دو کلمه را دارند یا نه؟ کاری ندارم...تو با من طوری رفتار کردی که با غریبه ها نمیکنند...من هم خریت بلدم ها...میخواهی نشانت برهم؟
نوشتم که سندی باشد بر تکراری اگر بود تا استعداد عجیب تازه کشف شده ام نتواند با من کاری بکند آن لحظه بد تصمیم گیری. فراموش میکنیم و چشم میدوزیم به فیلمی که شروع شده...اینجور آشتی کردن را فقط در زمان کودکی ام به یاد دارم البته حتی آن زمان هم غروری پیاپی همیشه با من بود و طرف بود که پا پیش میگذاشت و....
.................
لحظه ای با من باش.....
در هیات پروانه ای در کافه ای تاریک
از لا به لای صندلی ها می شوی نزدیک
من حرف هایم قرمز مایل به نارنجی است
محصور در کمرنگی ی خط لبی باریک
دنبال یک جور عاشقی با چای و فنجانم
شاید سه ساعت روزها در کافه می مانم
سیگار کنتم روی میز از درد می سوزد...
این روزها باید کمی هم روسری ها را...
آقای صاحب کافه دارد مشتری ها را...
شال سفیدم را جلو می آورم شاید
اصلا نبینم خنده ی دور و بری ها را...
حالا خودم با چای لیمو جشن می گیرم
تا حسرت مهمانی جن و پری ها را...
از پشت عینک آسمان ابری تر از پیش است
شاید بیایی یک دفه...دور و بر "شیش" است
اما تو که این کافه را اصلا نمی دانی
یک کافه ی بی روزنه پایین تجریش است
سیگار کنتم همچنان از درد می سوزد...
پروانه ای سر می رسد آهسته و غمگین
مثل سلامی زیر لب ...آرام و سر سنگین
پر می زند تا روی میزم ...تا ته چاییم
با بغضم از توی گلویم می رود پایین
پروانه ای که بال بالش مثل تو رنگی است
پروانه ای که مثل من در اوج دلتنگی است...
از کافه بیرون می زنم ، بی تو ، هوا خوب است
از کافه بیرون می زنم بی تو ، هوا خوب است
از کافه بیرون می زنم بی تو هوا خوب است!
خيلي ها سهم شان را
در اشتباه يك باور ساده از دست داده اند
پنج ماهه میخوام یک شلوار کتون خوشگل و طرحدار کرم بخرم....
چهار ماهی هست میخوام یک رژ لب مایع براق گلبهی کمرنگ بخرم....
سه ماهه میخوام یک شال جدید بخرم....
دو ماهه میخوام دستمال پاک کننده آرایش یا شیرپاک کن خوب بخرم...
یک هفته است میخوام جین نقره ای بخرم...لوله تفنگی...راستی بهت گفتم این مهمونی دو هفته عقب افتاد و تا اون موقع میشه اون تیپی که بهت گفتم رو با اون شلوار جین نقره ای و بوت بزنم بدون اینکه بهم بگن هول کردم؟!
....................................
تبصره ۱: ببخشید؛ آدم نه.....من.
تبصره ۲: من نه...یک دیوونه خونه.
پ.ن:نه...فقط دلم میخواد بدونم با اون نگاه دل آدم آب کنت چی رو میخوای ثابت کنی هان؟برش دار اون عکستو کفری ام میکنه.
.....................................................................
دیشب موقع خواب همینطور که من پای لپ تاپ نشسته بودم گفت بیا دیگه تا نیای خوابم نمیبره....گفتم باشه میام...من خوابم نمیومد چون از عصر خوابیده بودم. از همون عصری که یک کلمه با هم حرف نزده بودیم.اما این رفتن من یک ربعی طول کشید و رفتم دیدم خوابیده. پس بدون من هم میتونه خوابش ببره.
صبح کخ زنگ زدم گفتم نرفتم سر کار گفت منم بیام پیشت؟ گفتم نه....از دست تو فرار کردم. میخوام تنها باشم. حوصله هیچ کسی رو ندارم. تازه بیای چیکار کنی؟ من از تنهاییم بیشتر لذت میبرم تا از بودن با تو.
خب اون کاری نکرده که مستحق این رفتار من باشه. و تعجب میکنم این آدم بیرحم که اینجور داره باهاش رفتار میکنه کیه؟ این منم؟
چالوس بود و گردنه هایش ترک نداشت
دختر پرنده بود و پسر آسمان سبز
یک آسمان که حال و هوایش ترک نداشت
معماری دو مردمکش آبی سبک
اسلیمی بلند صدایش ترک نداشت
دختر پرنده بود که در کافه می نشست
در گوشه ای که خاطره هایش ترک نداشت
سیگار کنت و سوپ اقاقی و چای داغ!
فنجان لب پریده چایش ترک نداشت
{دختر تمام حرف دلش را به چای گفت:..}
"این کافه قد آینه ها بود...چای من!
جای قرار ما و شما بود چای من!
این کافه ختم عاشقی ام بود..روزها
یک جای امن بود...خدا بود ..چای من!
کافه شلوغ بود ..ولی جای ما دوتا
با یک کتاب ساده که جا بود چای من!
کافه شلوغ بود ..ولی بهتر از همین
جایی برای گریه کجا بود ..چای من؟!"
{دختر نفس گرفت که چایش ادامه داد...}
"دستت ترک ...هوای نگاهت ترک ترک
شال بلند سبز و سیاهت ترک ترک
در من نفس که می زنی ..هر بار دیده ام..
در سینه ات تنفس آهت ترک ترک
عکست که روی دایره صورتم نشست
دیدم چقدر صورت ماهت ترک ترک...
در کافه توی چاه زلیخا نشسته ای
دیواره های خاکی چاهت ترک ترک.."
{من را بنوش و قصه این کافه را بگو...}
یک جرعه چای و ...بغض امان مرا برید
این چای تلخ بی تو زبان مرا برید
یک جرعه چای و ..گریه امان مرا گرفت
این چای تلخ بود که جان مرا گرفت
لعنت به این تصور و تردید شک زده
لعنت به این دلی که برای تو لک زده
لعنت به من که کنت تو را دود می کنم
دارم تو را به عشق تو نابود می کنم
تا چای نیم خورده من را تو خورده ای
لعنت به تو که توی همین کافه مرده ای
این کافه گرم بود فضایش ترک نداشت
فنجان لب پریده چایش ترک نداشت
کبریت های کوچکش از جنس نور بود
این کافه ای که هیچ کجایش ترک نداشت
دختر نشست و خاطرش از کافه جمع بود.
.یعنی هنوز خاطره هایش ترک نداشت
وقتی پسر نشست هوا خوب خوب بود...
وقتی دروغ گفت.....صدایش ترک نداشت!
یعنی به جای چای دو فنجان دوغ بود
چای عزیز!قصه ما هم دروغ بود!
"و جالب آنکه در دوران تحصیل خانم ....دانشجوی ....بود و هیچوقت علاقه ای برای نوشتن در نشریات دانشجویی نداشت،و من همیشه می خواستم بدانم که این .......همان است؟ مثل اینکه رفع خطر شد!! بهرحال برایتان شادمانی آرزو می کنم. من هیچ تعارفی نکردم، گزارش هایتان همیشه خواندنی است. "
پنجشنبه 30 مهر1388 ساعت: 11:32
توسط:جشن بانوان وبلاگستان
پرشين بلاگ در نظر دارد به منظور تقدير از بانوان برتر وبلاگ نویس ،
همايشی را در تاریخ هفتم آبان ماه ......... برگزار نماید . به دلیل اینکه
وبلاگ شما در نظر سنجی کاربران حائز تعداد آراي کافي برای درج در فهرست
شده است از شما دعوت می کنيم تا ضمن اینکه در اين همايش شرکت میکنید برای
اطلاع از رتبه وبلاگتان ودریافت لوح یادبود به دبیرخانه مستقر در تالار
مراجعه فرمایید .
.
2- تا حالا کسی بهت گفته وقتی میای به همکار همرده ات با حالت دستوری جلوی همه میگی اینو پرینت بگیر...اونجا زنگ بزن....اینو بده.....پاشو بیا اینجا....ارج و قرب خودت رو پایین میاری؟ و وادارش میکنی اونم بهت برگرده بگه این کار رو بکن...اون کار رو نکن...صداتو بیار پایین...دستتو. بنداز!!!!
3- تا حالا دقت کردی اون تلفن داخلی چه کاربردی داره؟ که تو از وسط اتاقت داد نزنی با من که توی یک اتاق دیگه ام کاری رو که کسی نباید در جریانش قرار بگیره هوار هوار بگی؟ منم مجبور نشم جلوی همه خوردت کنم و بگم اون تلفن داخلی برای چی زیر دستت پس؟ آخه بزرگی گفتن...کوچیکی گفتن...احترام خودتو نگه دار دیگه.
4- تا حالا کسی بهت گفته اون رژ لب قرمز رنگی که بدجور بدقواره میکشی روی لبای قیتونی بدون خط لب یا گاهی با خط لب قهوه ای! چقدر بی ریخت و تو ذوق میزنه؟آخه دختر مگه رنگ قحطه؟ شرط میبندم مال عروسی مامانت بوده. یا اون خط چشم مزخرفی که نصفه نیمه پاک شده با مداد و رفته تا زیر ابروت چقدر زشته؟ آخه چرا بلد نیستی آرایش کنی میکنی؟
5- تا حالا کسی به تو گفته اون موهای دماغ و گوش برای زدنه نه برای بلند کردن؟یا کسی از بوی عرق بد تنت پیشت شکایت کرده؟ همه دارن پشت سرت حرف میزنن.تو موقعیت و سمتی که تو هستی نباید اینجوری باشی.
6- تا حالا فکر کردی چقدر موجود حقیری میشی وقتی کارای اشتباهتو میندازی گردن یکی دیگه و دنبال مقصر می گردی؟
7- تا حالا فکر کردی ظواهر خیلی مهمه و نباید ازشون به این سادگی فاکتئر بگیری؟
8- تا حالا فکر کردی وقتی میری بالای منبر و موعظه میکنی با اون لحن من و من کنان و وزوزو و پر ازمکثت و حرفهای .س شعر بلغور میکنی که خودت کوچکترین اعتقادی حتی بهش نداری و با خودت خوش خوشانت میشه چه فیلسوفی هستی حال و حوصله ی آدم رو سر میبری؟ برای من که جراتشو نداری اما وقتی برای دیگران هم میری و من میشنوم میخوام بالا بیارم. لطفن دهنتو ببند تو مال این حرفا نیستی.
9- تا حالا به این فکر کردی هر کسی یک وظیفه ای داره که دیگران موظف نیستند برای انجام شدنش بهت کمک کنند؟
10- تا حالا صد دفعه بهت گفتم وقت ناهاری من مال خودمه....میخوام اون یک ساعتی که میشینم ناهار میخورم فارغ از مسائل شرکت باشم. هی سر ناهار نیا جلسه ست کن برای کاری هماهنگی کن درباره ی موضوعی حرف بزن؛و یا کاری بهم محول کن. آخه چرا شعورت نمیرسه؟ مدیر عاملی گفتن....چرا اینقدر بی کلاسی تو آخه؟
تازگیها یک کاری میکنی. یعنی ما که پنج شنبه را به تو میدهیم و میخواهیم دورت باشیم و سرگرم شوی، غیر آن هم دو روز دیگر به تو مدهیم؛ میگویی جمعه می آیی خانه ما. البته مراعات میکنی و میگویی ناهار نمی آیی. اما از ظهر تا نیمه شب هستی. بار اول و دوم و سوم و چهارم استقبال کردم. ذوق هم کردم. اما بعد...بریدم. من آدمی نیستم که به مهمان ظهرم ناهار ندهم . مخصوصن وقتی اولش میگوید هوس قورمه سبزیهای توی را کرده ام. برایم میپزی؟ شوخی میگویی.شوخی شوخی...آن هم چون از مامی میترسی که مواخذه ات کند. چون من کوه کار آوار میشود روی سرم و از این حرفت با اینکه باز هم خوشحال میشوم، اما پکر میشوم و نمیتوانم با لبختد دعوتت کنم و استفبال کنم. مامی مثل همه ی زنها این دهن کج شدنم را میفهمد و از لای خنده ی زورزورکی میفهمد و نگرانی ام را از چشمهایم میخواند. میخواهد این دعوت را پس بدهد. دعوتی که معلوم است پدر با علاقه و از روی دوست داشتن خانه ی پسرش خراب شدن! خودش را کرده(با همان فتح کاف بخوانید!).خب. آقای دکتر. قدمت روی چشم. اما یک هفته. دو هفته. یک تعطیلی. دو تعطیلی.....نه هر دم هر دم که! به خدا بریده ام. چرا؟ چون نمیتوانم وقتی اینطوری با ذوق خودت را دعوت میکنی نه بگویم. چون نه ی من را درک نمیکنی. نمیفهمی من برای این دعوت باید تمام پنچ شنبه ام را بگذارم. مرتب کاری کنم. گرد گیری کنم. خرید کنم. اینها همه به اضافه شستن دستشویی و توالت به خاطر وسواس بیش از حد خانواده ی پزشکی؛دمارم را از روزگارم در آورده است. آقای دکتر! شما توی خانه تان کارگر دارید. هر چه میریزید جمع میشود. اصلن کثیفی به چشمتان نمی آید. همه جا برق میزند. مامی هم که بازنشته است و وقتش مال خودش. آنوفت تو با این شرایط سر من کارمندی که قرار است پنج شنبه و جمعه ام را تعطیل باشم و استراحت کنم؛ بابت نامرتبی خانه آن هم نمیدانم با چه مقایسه میکنی غر میزنی. غرهای ریز دوستانه . اما میزنی. بابت دیر آماده شدن ناهار هم. یعنی هی اینقدر به شوخی میگویی که آدم بیزار میشود دیگر زحمت آدم را بی منت میکنی. یعنی دو روز من کامل میرود و شنبه ای توام با خستگی می ماند. تا یک هفته دیگر. الان چهار هفته است پشت هم این ماجرا را تکرار میکنی. دوست دارم خوشحال باشم اما به تنگ آمده ام. من وفتی می آیم خانه ی شما؛ راحت مینشینیم بازی میکنیم؛ازمان پذیرایی میشود؛ خستگی ام در میرود بعد میروم خانه و تخت میخوابم. اما شما که می آیید تمام مدت من مشغول بشور بساب و بپز هستم.همیشه هم یک دنباله ای مثل خواهر برادر مانی هم با چند سر عائله اضافه می
شوند.تازه وقتی میروید خانه مثل بازار شام می ماند. همه ی ظرف و ظروفها هم کثیف. تا هفته ی دیگر هم وضع همین است.کی مگر وقت میکنم من؟ شنبه خسته و کوفته با خانه ای که یکبار مثل گل شده و حالا مثل گه. دفعه ی اول که گفتی؛ گفتم خوب است....بیایید...خوشحال میشوم...و میشدم هم.... کدام عروس ناخواسته!!! هست که از اینکه پدرشوهرش خودش را خانه اش دعوت کند و هوس دستپخش را کرده باشد؛ ناراحت شود. بعد دیدم نه...کلن زندگی ام توی آن تعطیلات مختل شد. بعد شد هفته بعد باز آمدید. درست روزهایی که من جشن داشتم . کلی کار داشتم برای هفته ی بعدش. باز پا به پا و همراه شما شدیم و روزهایمان سوخت. روزی که من باید آماده میشدم و استراحت میکردم برای هفته آینده که مهمان اساسی داشتم رفت و تمام شدو خستگی ماند برایم.
مانی؟ من نمیتوانم به پدرت نه بگویم. به خیلی موجودات دیگر هم در این دنیا نمیتوانم نه بگویم. این ضعف بزرگی است و دارم رویش کار میکنم؛ اما هنوز زمانش نرسیده به پدرت نه بگویم. دلم نمی آید. دلش میشکند. این نه نباید از جانب من باشد، باید تو بگویی. میخواهی دلیل و بهانه بیاور میخواهی نیاور. میخواهی بگو جایی دعوتیم یا کسی دعوتمان کرده است. خلاصه من دیگر نمیخواهم روزهای استراحت و تعطیلم خراب شود. میخواهم به استراحت و تفریح بگذرد.مانی: باشه عزیزم... من میگم....و بعد دوباره این هفته همین ماجرا تکرار میشود و وقتی بابای مانی خودش را دعوت میکند مانی جای اینکه هماهنگیهای قبلی را عنوان کند و بهانه بیاورد و نه بگوید؛مانی به من زل میزند و میگوید ها؟ چه میگویی؟!!!! مثل دعوت های تلفنی که خودشان را می کردند و مانی میگفت گوشی تا بپرسم و همانجا میگفت بگو بیاییند یا نه!!!! یعنی میشود گفت نه؟ بعد خانه که آمده ایم میگویم مگر قرار نبود بهانه ای بیاوری؟ میگوید دلم نیامد!!! یا خدا! مانی دلت برای من و یا بیشتر از همه خودت نسوخت؟!!! من هم دلم میخواهد در گذر از این مرحله بازنشستگی به پدر کمک کنم اما نه به قیمت داغون شدن خودم. بهتر نیست یکی این وسط بیاید و فکر دیگری برای بیرون رویهای پدرت بکند؟ ما را بگو روی دیوار کی یادگاری مینویسیم. کلی وقت گذاشته و برایش توضیح داده ام که همانجا باز توپ را بیندازد توی زمین من که همیشه مجبور میشوم از شدت علاقه گل به خودی بزنم!
غمگنانه است.....اما همین صحنه های ساده و معمولی من و تو را می سازد...لحظه های من و تو به همین سادگی میگذرد....به سادگی لحظه هایی که مطلقن به هیچ چیز فکر نمیکنیم....آرامیم...و در تکرارهای خوشایندی مرور میشویم...من و تویی که شاید دیگر تمام شده ایم....خیلی وقت است از دید دیگران تمام شده ایم و حالا اینجا....توی این نقطه..... بارقه هایی از شروع های من و تو متولد میشوند....بی آنکه کسی بداند....یواشکی میشویم...و زندگی را مرور میکنیم....و همه سالهاست از یاد برده اند سرزندگی ما را که لای غبار روزها گم شد. من و تو میتوانیم باز هم شروع شویم مگر نه؟ به شروعی دوباره فکر کرده ای؟



هنوز و همچنان گل سر سبد عطرهای مرونه است. البته این زنونه هم داره. همه ی اینا که گفتم مردونه است. میبینید من چه مرد ذلیلم!! از وقتی بهمن رفته دیگه گالری عطرهای به روز من هم ته کشیده. نمیدونم اصلن چی هست چی نیست تو بازار. خانمی به اسم سمانه که باعث شد این پست رو بنویسم؛ من عطرایی که میگی رو نمیشناسم. برو تست کن ببین کدوم خوبه. اما اگه دوپونت رو پسندیدی حتمن CK EUPHORIA رو هم دوست خواهی داشت. صد میلش 67 تومنه.
اینم یادتون باشه عطر 100 میل در هر شرایطی به نفعتونه.
خوش بو باشید. زت زیاد.
در اينصورت كره زمين مانند فردي 46 ساله خواهد بود! هيچ اطلاعي در مورد هفت سال اول اين فرد وجود ندارد و در باره ي سالهاي مياني زندگي او نيز اطلاعات كم و بيش پراكنده اي داريم !اما اين را ميدانيم كه در سن 42 سالگي ، گياهان و جنگلها پديدار شده و شروع به رشد و نمو كرده اند. اثري از دايناسورها و خزندگان عظيم الجثه تا همين يكسال پيش نبود ! يعني زمين آنها را در سن 45 سالگي به چشم خود ديد و تقريبا 8 ماه پيش پستانداران را به دنيا آورد . در اوايل هفته ي پيش ميمون هاي آدم نما به آدمهاي ميمون نما تبديل شدند! و آخر هفته گذشته دوران يخ سراسر زمين را فرا گرفت . انسان جديد فقط حدود 4 ساعت روي زمين بوده و طي همين يك ساعت گذشته كشاورزي را كشف كرده است !!! بيش از يك دقيقه از عمر انقلاب صنعتي نمي گذرد و...
حال ببينيد انسان در اين يك دقيقه چه بلائي بر سر اين بيچاره ي 46 ساله آورده است !!! او طي 40 دقيقه ي بيولوژيكي از اين بهشت يك آشغالداني كامل ساخته است . او خودش را به نسبتهاي سرسام آوري زياد كرده ، و نسل 500 خانواده از جانداران را منقرض كرده است!سوختهاي اين سياره را مال خود كرده و همه را به يغما برده است! و الان مثل كودكي معصوم و بي تقصير! ايستاده و به اين حمله برق آسا نگاه مي كند!!!!!!!!!!!!
بعد من به این فکر میکنم که از شناختنت چقدر میگذره؟ از اومدنت؟ از گرمی آغوشت بعد از اون هماغوشی تلخ وسط اون زمستون سیاه و سرد...هان؟چقدر میگذره؟ بگو ببینم از رفتنت....از رفتنت و به مجسمه سکوت تبدیل شدنم چقدر میگذره ؟از اون لحظه ای که دیگه دلم واقعن لرزید..از رفتنت.از قطعی شدن رفتنت. دو روز دیگه این موقع تو کجای کره زمینی و من کجا...هوم؟چقدر از اون روزا میگذره؟ از اون جمله ی دلم براتون تنگگگگگگگگگگگگگگگگگگگ شده ات.....همونی که یک ربع بهش نگاه میکردم و اشک میریختم....از اون لحظه چقدر میگذره؟
.................................................
پ.ن1: شماها تا حالا پیش اومده که رسمن به غلط کردن بیفتید؟ هان؟ اوهوم...برای من همین دو روز پیش، پیش اومد. من باشم دفعه ی دیگه بخوام هنر!!! آشپزی به خرج بدم. رسمن دهنم سرویس شد و به هیچ کاری نرسیدم. همه چیز نصفه نیمه پیش رفت. پذیرایی در حد فاجعه. قسمت دهشتناک ماجرا این بود که اصلی ترین غذاهای شام رو مثل بیف استروگانف و لازانیا توی فر جا گذاشته بودم و اصلن سر سفره نرسید. البته قسمت زیادیش تقصیر این کسی بود که قرار بود به من کمک کنه.ده بار گفتن اینا رو یادت نره و اصلن هیچ.مهمونای بیچاره هم کله شون داغ شده بود و حالیشون نشد چه کلاهی سرشون رفته.از آرایشگاه که اومدم به زور مانی رو بردم آتبیه. میگفت ولم کن دیر شده من حاضرم اصلن عکس نداشته باشم اما صاحبخونه ی بیشعوری نباشم. نتیجه اینکه ما ساعت نردیک و مثل عروس دومادا رسیدیم.خب یک تعدادی از مهمونای طفلکی هم که فکر کرده بودن امسال هم مثل پارساله که جای سوزن انداختن نبود هم زودتر اومده بودن.میگفتن پارسال ساعت 8 اینجا کلی بزن برقص بوده و حالا هیچکی نیست چرا؟ نمیدونستن من هرچی ورد بلد بودم خوندم تا مهمونا دیر برسن! مانی هم اینقدر حرص خورد و من رو حرص داد سر دیر شدن که نگو. استرس و ناراحتی توی همه ی عکسای آتلیه ای مون تابلوئه. به همه ی مردای زندگیم فک میکردم و اینکه توی این شرایط واقعن هیچکدوم میتونستن منو درک کنن و باهام همراه بشن و جای حرص خوردن و دادن به جنبه ی هیجان انگیز ماجرا نگاه کنن؟ میشد واقعن توی اون مسیر شاد بود؟ساده گرفت و خندید و از با هم بودن لذت برد؟ حتی وقتی راه همیشگیمون بسته بود؟پلیس هم عجب وقتایی میاد چه مسیرایی رو میبنده.مسیری که 5 دقیقه بعد ما رو به خونه میرسوند بسته شده بود و 45 دقیقه چرخیدیم. میگم دو تا کارگر گرفته بودم پذیرایی کنن آخرشم خمدم همش دنبال کاسه و بشقاب میدویدم.نمیدونم چرا ایرانی جماعت توی هر سمتی هست اهل دودره بازیه.راستی بفرمایید کیک!
پ.ن2: بین اونهمه آهنگ قشنگ شاد رپ و رقصی و تولدی و اینایی که جمع کرده بودم؛بین اونهمه یالا یالا رقص و شادی و خط دائم ندارم اما ایرانسل که دارم و جیگیلی و اینا....همه ی بچه ها دیوانه وار گیر داده بودن به" وای...تنها شدم آی!!! کجای دنیای!!!مگه منو نمیخوای!!!" مال بنیامین. میخوندن و میرقصیدن. رقص و بزن بکوبمون خوب بود هرچند به طرز عجیبی نصف مهمونا نیومدن اما همینایی که اومدن هر نفر انداره ی ده نفر بودن. به زلزله گفته بودن زکی.من نمیفهمم اینایی که یک دعوت به شادی رو ایگنور میکنن از زندگی چی میخوان؟فلسفه شون چیه که دم اومدن مهمونا زنگ میزنن بهت و بهونه های مزخرف میارن؟!!!شک ندارم وقتی یک خوشی رو ایگنور کنی یک ناخوشی جاش میاد.
پ.ن:جای خالیت هنوزم توی ذوق میزنه...مخصوصن که دوستی باهات هست تا درکت کنه...که از همه ی ماجراهات بدونه...که هی سرتو بری توی گوشش و بگی اگه الان بود اینجوری میشد اونجوری میشد.نبودنت مهمونیها رو برای من فقط تا سرحد برطرف کردن تکلف تنزل داده.
پ.ن۳: افتادم رو دنده شغل عوض کردن و این به گمونم پایان دوره ی حرفه ای زندگی من!!دیگه تغییر برام شده مثل اکسیژن و لازم.یک کار خوب توی این شرایط شلوغ پلوغ پیشنهاد شده و من باید تا شنبه حواب بدم.میدونید معیارام چیه؟!!وای....نه...من از امید دور میشم....دیگه ناهارا با هم نیستیم....دیگه ۵شنبه هاش تعطیل نیست...خدایی باید گفت رزشک.
همه چی آرومه من چقدر خوشحالم
پیشم هستی حالا به خودم می بالم
از اینجا دانلود کنید.از حمید طالب زاده.
.......................................................
مرسی که هستی....
کیک رو عوض کردم...آس دل گرفتم...اون یکی شاید خوشمزه تر باشه اما زیباتر نبود نه؟ :)
| Design By : Night Skin |


